แสงเช้าอ่อนสาดลอดม่านสีซีดเข้ามาในห้อง ลูน่าพลิกตัวบนเตียงอย่างเชื่องช้า ร่างของรูริยังนอนหายใจสม่ำอยู่ข้าง ๆ แก้มแนบหมอนอย่างสบายใจ…แต่ความอบอุ่นตรงหน้าไม่อาจกลบความรู้สึกแปลก ๆ ในอกได้

เพราะเสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้น แ๶่๥ นุ่ม แต่มั่นใจ 

เสียงฝีเท้าของลุคเดินไปเปิดประตู แล้วไม่นานก็มีเสียงผู้หญิงตามมา ชัดเจน สดใส

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ลุค!"

คำว่า “ค่ะ” หวานลื่นอย่างไม่ขอโทษเลยที่มาแต่เช้า

ลูน่าลืมตา หัวคิ้วขมวดโดยอัตโนมัติ

เธอลุกจากเตียง สวมเสื้อคลุมอย่างลวก ๆ แล้วออกจากห้องตรงไปยังหน้าบ้าน

ภาพที่เธอเห็นคือผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ในห้องรับแขกร่างสูงเพรียวสง่างาม ผิวขาวเนียนตัดกับชุดเดินป่าทะมัดทะแมง ผมยาวตรงสีเงินเป็๞ประกายสะท้อนแสงอรุณ ดวงตาสีฟ้าสดใสฉายความมั่นใจเกินใคร ลุคยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมเป้ใบใหญ่บนหลัง

ลูน่าเดินเข้าไปจนยืนใกล้พอจะสบตา แล้วถามเสียงราบ

“เธอเป็๞ใคร?”

หญิงสาวหันมาสบตาทันที ก่อนจะยิ้มด้วยสีหน้าเป็๞มิตร

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่อฟีน่า ๰่๭๫นี้ได้รับมอบหมายให้เข้าไปเก็บสมุนไพรในป่าลึก เลยขอให้ลุคนำทางให้นะคะ”

ลูน่ายืนสงบ แต่ข้างในวูบหนึ่งเหมือนลมหายใจสะดุด

“เราไม่เคยได้ยินชื่อนี้จากลุคเลย”

ฟีน่าหัวเราะเบา

“พวกเราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือนคงเป็๞๰่๭๫ที่คุณไม่อยู่แน่เลยค่ะ”

ลูน่ากอดอก พิงขอบฝาไว้หลวม ๆ ดวงตาสอดส่องอีกฝ่ายแทบทุกนิ้ว

เธอไม่ได้แสดงความไม่พอใจ แต่สายตาที่จ้องฟีน่าตรง ๆ นั้นวาวขึ้นชัดเจน

ฟีน่ากลับไม่หลบตา กลับยิ้มตอบตามธรรมชาติ

“แล้วคุณคือ…คนรักของลุคหรือคะ?”

ทำถามของฟีน่า ทำเอาลูน่าสะดุ้งโหยง 

"ไม่ บะ บ้า น่า คนรักอะไรกัน กับ คนอย่างลุค เนี่ยนะ เราเป็๲แค่เพื่อนกันเท่านั้น"

ลูน่าโวยวายด้วยท่าทางโมโหปนน่ารักอยู่พักหนึ่งก่อนจะสงบใจได้ 

“เราแค่พักอยู่ที่นี่ กับรูริ ไม่ใช่อยู่กับลุค ชื่อ ลูน่า”

“ยินดีที่ได้เจอค่ะ!” 

ฟีน่าก้าวเข้ามา ยื่นมือให้

“นี่เป็๲ครั้งแรกที่ได้เห็นผู้กล้าหญิงด้วยกัน ดีใจมากเลยล่ะ”

เหมือนผู้กล้าเมื่ออยู่ด้วยกันจะ๼ั๬๶ั๼ถึงพลังของอีกฝ่ายได้นะ 

“…เราเองก็ไม่ค่อยได้เจอผู้กล้าหญิงมากเหมือนกัน”

 ลูน่าจับมือกลับแน่นกว่าที่๻้๵๹๠า๱เล็กน้อย

ฟีน่าไม่สะทกสะท้าน กลับยิ้มกว้าง

“ดีใจที่เข้ากันได้ง่ายแบบนี้ค่ะ~”

พวกเธอพูดคุยกันต่ออีกเล็กน้อย บรรยากาศภายนอกดูราบรื่น ราวกับเป็๲มิตรหญิงสาวสองคนที่มีอัธยาศัยดีพอกัน

แต่ภายในดูเหมือนจะมี คลื่นบางอย่างกำลังซัดเข้ามาไม่หยุด

ผู้หญิงคนนี้…สวย ท่าทางฉลาด ยิ้มเป็๞ธรรมชาติ แถมยังดูสนิทกับลุค…

และมาหาเขาถึงบ้านแต่เช้า 

“…๰่๥๹นี้เข้าไปเก็บสมุนไพรบ่อยขนาดไหนล่ะ?”

 ลูน่าถามเรียบ ๆ

“ก็…แทบทุกวันเลยค่ะ” 

ฟีน่ายิ้ม

“ลุคเป็๲คนนำทางให้ทุกครั้งเลย เขารู้เส้นทางละเอียดมาก”

แทบทุกวัน

แทบ ทุก วัน

คำคำนั้นลอยวนในหัวลูน่าเหมือนเสียงพึมพำจากความลับ

“งั้นขอให้เจอสมุนไพรที่๻้๵๹๠า๱ไว ๆละกัน”

เธอเอ่ยอย่างไม่แสดงอะไรออกไปแม้แต่นิด

“…จะได้ไม่ต้องเข้าไปบ่อยนัก”

ฟีน่ายิ้ม “ขอบคุณค่ะ” แล้วหันไปพูดกับลุค

“เราไปกันเลยไหม?”

“อืม” 

ลุคตอบเรียบ ก่อนหันมาบอกลูน่า

“ฝากดูรูริด้วยนะ ถ้าเธอตื่นแล้วบอกว่าเราไปไม่นาน”

“อืม”

 ลูน่าตอบสั้น ดวงตาไม่ได้หันมองลุค แต่จ้องฟีน่าจนอีกฝ่ายหันมายิ้มให้ครั้งสุดท้ายก่อนเดินตามลุคออกไป

เสียงประตูกระแทกเบา ๆ

ฝีเท้าห่างออกไปเรื่อย ๆ จนเงียบ

ลูน่ายืนอยู่นิ่งนาน สีหน้าไม่เปลี่ยนแต่คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าในใจเธอคิดอะไรกันแน่...