และกำยำ และที่สะดุดตาของนีรยาที่สุด… ก็คือตรงเป้ากางเกงนั้นตุงแน่นเหลือเกิน

    “ขอรบกวนคุณลุงด้วยนะคะ… ”

    นีรยาเดินกลับไปที่รถแล้วกลับมาพร้อมกับกล่องกระดาษเล็กๆ ที่ภายในมีร่างไร้ลมหายใจของเ๽้าบิลลี่หนูแฮมสเตอร์สุดรัก

    “ได้เลยครับ… ไหน ลุงขอดูหน่อยสิว่าเ๯้าบิลลี่ของหนูหน้าตาเป็๞ยังไง”

    ลุงทิมม์เอื้อมมือรับกล่องที่นีรยาส่งให้ มองหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยแล้วกล่าว

    “น่าสงสารจัง ดูสิตัวเท่าๆ กับหนูของลุงที่เลี้ยงไว้เลย… สีก็คล้ายกันด้วย ขอให้ไปสู่ภพภูมิที่ดีนะเ๯้าหนูน้อย… ”

    สุ้มเสียงฟังดูเป็๲คนมีความเมตตา ไม่แปลกที่ลุงทิมม์เป็๲จิตอาสาเข้ามาช่วยงานวัดในส่วนของการเผาศพสัตว์เลี้ยง

    “ลุงทิมม์เลี้ยงหนูแฮมสเตอร์ด้วยหรือคะ… ”

    นีรยาแปลกใจ

    “ใช่ครับ… ลุงเลี้ยงไว้สองตัว… ”

    ลุงทิมม์ตอบ

    “เดี๋ยวลุงขอเอาเ๯้าบิลลี่ไปเข้าเตาเผานะครับ”

    ลุงทิมม์มองหน้าสาวน้อยที่แลดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

    “ค่ะ… ”

    นีรยาพยักหน้า กล่าวเสียงเครือ ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตา จ้องมองลุงทิมม์ถือกล่องกระดาษเดินไปยังเตาเผาที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับตู้อบขนมปังขนาดใหญ่… ใหญ่พอจะใส่ร่างของสุนัขตัวใหญ่ๆ เข้าไปได้ทั้งตัว เพราะว่าที่วัดแห่งนี้รับเผาศพสุนัขด้วย