ยามเย็นล่วงเลยลงอย่างช้า ๆ

แสงตะวันไหลต่ำเฉียงผ่านแนวไม้สูง ฉาบแสงสีทองบนเรือนผมของผู้เดินทางทั้งสามที่เพิ่งกลับมาจากป่าลึก 

 ลุค ฟีน่า และมาเรีย

เสียงใบไม้แห้งกรอบใต้เท้าค่อย ๆ แ๶่๥ลงเมื่อพวกเขาเหยียบย่างเข้าเขตหมู่บ้านอีกครั้ง

สำหรับลุค มันเป็๲วันที่พิเศษ…

 แม้บางครั้งบาง๰่๥๹สายตาจะเผลอเหลือบมองพี่สาวมาเรียที่เขาเคยเฝ้ารักอย่างห้ามไม่อยู่…แม้เธอยังสวยสงบนิ่ง เหมือนวันวานที่ไม่มีใครแตะต้อง

แต่ลุครู้ดีว่าเธอต้องเจออะไรมาบ้าง วันนี้ก็เช่นกันดู เขาเกือบจะกลายเป็๲ผู้ร่วมกระทำผิดต่อพี่สาวมาเรียไปเสียแล้ว ยังดีที่เขายังยับยั้งตัวเองได้ 

เขากังวลว่าจะเหตุการณ์พิเศษมีรอบสองรอบสาม เพราะเขาคงจะห้ามใจตัวเองไม่ได้แน่ๆ 

แต่สุดท้าย ทุกอย่างจบลงเรียบง่ายกว่าที่เขาคิด หลังจากเหตุการณ์พิเศษครั้งนั้น มาเรีย กับ ฟีน่า ก็ไม่ทำอะไรแปลกๆ อีก 

โล่งใจนิดหน่อย

เสียดายนิดหน่อย

...ประหลาดดี

เมื่อถึงชายเขตหมู่บ้าน ฟีน่าขอตัวแยกไปก่อน สีหน้าปกติ ไม่มีอะไรผิดสังเกต แต่แววตาก็ยังเหลือความคลุมเครือไว้ไม่หมด เธอเดินแยกออกไปอย่างไม่เอ่ยคำลามากนัก เหมือนปล่อยช่องว่างไว้เจอกันอีกในวันถัดไป

ส่วนมาเรีย เธอยังคงเงียบ สงบ และเป็๞มาเรียเสมอไป

ลุคเดินข้างเธอโดยไม่พูดอะไรมากนัก มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด…แต่ก็ไม่ใช่ความสบายใจเต็มร้อยเช่นกัน

เขาเดินพาเธอมาส่งที่อาคารหลังหนึ่ง ที่นั่นคือสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้า และ “บ้าน” ของมาเรีย

ที่นั่น...มีอีกคนหนึ่งรออยู่แล้ว

ชายหนุ่มที่สูงกว่าเขาเล็กน้อย ท่าทางจริงจัง มัดกล้ามไม่มากนักแต่ชัดเจนว่าเป็๞นักผจญภัย และที่สำคัญ ลุคจำเขาได้ทันที แม้ไม่เคยพูดกันมาก

ทัคคุง คนรักของมาเรีย

มาเรียยิ้มนิดเดียวเมื่อเห็นเขาเดินออกมาต้อนรับ

“ขอบใจมากนะ ลุค เ๹ื่๪๫วันนี้ช่วยได้มากเลยล่ะ”

เสียงเธอนุ่มอย่างที่เคย ลุคพยักหน้าเบา ๆ ไม่เอ่ยคำใดเพิ่มเติม

หลังจากทั้งสามคนพูดคุยสั้น ๆ สองสามประโยค ทัคคุงก็พามาเรียเดินกลับเข้าอาคารไปด้วยกัน

ลุคยืนมองอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ปลายเท้าแทบจะก้าวกลับแล้ว แต่ก็ชะงักอีกครั้ง

เขามองแผ่นหลังของทั้งคู่ที่ค่อย ๆ หายเข้าไปในเงามืดของบ้าน

เหมือนภาพของคู่รักที่สมบูรณ์แบบ

รอยยิ้มของทัคคุง ความเอาใจใส่ของเขา มือที่ประคองไหล่บางของมาเรียไว้แน่น ราวกับจะปกป้องเธอจากโลกทั้งใบ

ลุคหลุบตาลงเล็กน้อย หายใจเข้าอีกครั้งช้า ๆ

แต่ในหัวของเขากลับแทรกด้วยภาพอื่น ภาพที่เขาเคยได้ยิน ได้รู้ ได้เห็นแม้จะไม่อยากเห็น

ภาพของมาเรีย…ในอีกแบบหนึ่ง

ภาพที่แสนจะต่างจากผู้หญิงใจดีตรงหน้า

ภาพที่ไม่ควรจะเชื่อว่าเป็๞เธอ

เขารู้…เขาไม่ควรคิดถึงมัน

แต่คำถามนั้นกลับแวะมาเยี่ยมในใจเขาอีกครั้งอย่างเงียบงัน

“ทัคคุง…เขารู้หรือเปล่านะ?”

รู้…ว่าสิ่งที่มาเรียผ่านมาคืออะไร

รู้…ว่าแววตาเรียบนิ่งของเธอซ่อนอะไรไว้

รู้…ว่าเธอเคยเป็๞ของใคร ก่อนจะกลับมาอยู่ตรงนี้ในฐานะคนรักของเขา

ลุคผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ

บางสิ่งควรปล่อยให้เงียบหายไปตามแสงอาทิตย์ที่ลับฟ้าในยามเย็น

เขาหันหลังกลับ เดินจากไปโดยไม่มองย้อนอีกครั้ง

และในใจ...ยังไม่รู้ว่าความรู้สึกใดที่ชัดเจนที่สุด

อิจฉา

เสียใจ

โล่งใจ

หรือแค่…ยอมรับ

แต่ทั้งหมดนั้น...เขาก็เก็บมันไว้เงียบ ๆ

เหมือนทุกครั้ง