ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาในห้อง บรรยากาศเงียบสงบยามค่ำคืนถูกทำลายลงด้วยเสียงหายใจหอบถี่ของฮูหยินเหมยอิง ร่างบางของนางนอนแนบชิดกับท่านแม่ทัพผู้าเ็สาหัสจากศึกา แม้ร่างกายเขายังคงความแข็งแกร่ง แต่จิตใจกลับมืดมนและอ่อนแอ เหมือนคนที่สูญเสียความเป็ตัวเองไป ท่านแม่ทัพผู้เคยยืนหยัดอย่างสง่างามในสนามรบ บัดนี้กลับกลายเป็เพียงชายที่ไร้สติ หลงเหลือเพียงลมหายใจและร่างที่ปราศจากิญญา
ฮูหยินเหมยอิงนอนกอดร่างนั้นด้วยความปรารถนาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ไฟราคะที่ลุกไหม้อยู่ภายในใจนางทำให้ทุกการััของนางเต็มไปด้วยความหื่นกระหายที่ไม่อาจหักห้าม นางมองดูใบหน้าของท่านแม่ทัพที่ครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมไปด้วยความแข็งแกร่ง และขณะนี้นางไม่อาจเรียกท่านพี่ของนางกลับมาได้เหมือนเดิม ความเงียบงันของท่านแม่ทัพทำให้ความโหยหาของนางยิ่งทวีคูณ นางพยายามสะกดกลั้นความปรารถนาที่พลุ่งพล่าน แต่ร่างกายของนางกลับต่อต้านความรู้สึกนี้
"ท่านพี่...ท่านรู้หรือไม่ ว่าตอนนี้น้อง้าท่านมากเพียงใด..." เสียงกระซิบของนางเบาแต่เต็มไปด้วยความทรมาน นางค่อยๆ ลูบไล้เรือนร่างแข็งแกร่งของท่านแม่ทัพ แม้เขาจะไม่ตอบรับ ไม่มีการเคลื่อนไหวหรือตอบสนองใดๆ แต่ไฟแห่งความปรารถนาภายในตัวนางก็ไม่ได้มอดลง นาง้าความใกล้ชิด ้าััและการปลอบประโลมจากร่างกำยำนี้อย่างที่สุด
แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมีเพียงความว่างเปล่าและเสียงหายใจสม่ำเสมอของคนที่ไม่รับรู้ถึงความปรารถนาของนาง...
ในความรู้สึกของฮูหยินเหมยอิง ความสับสนและความขัดแย้งภายในใจของนางทวีความซับซ้อนขึ้น นางรู้สึกถึงความ้าที่ไม่อาจห้ามได้ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจละเลยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความคิดเกี่ยวกับการมีสัมพันธ์กับท่านแม่ทัพที่บัดนี้กลายเป็คนปัญญาอ่อนเป็เื่ที่ทำให้นางลำบากใจ
"หากข้ามีอะไรกับเขา ข้าจะผิดมากไหม..." นางพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ขณะที่นางรู้ดีว่าท่านแม่ทัพในตอนนี้ไม่สามารถรับรู้หรือเข้าใจถึงการกระทำของนางได้ ความปรารถนาในใจยังคงลุกโชน แต่ความคิดถึงความถูกต้องและศีลธรรมกลับก่อเกิดขึ้นเช่นกัน การที่เขาไม่สามารถยินยอมรับรู้ในการกระทำนั้น ทำให้นางต้องเผชิญกับความรู้สึกผิดและความละอาย
ถึงแม้ร่างกายของท่านแม่ทัพจะแสดงถึงการตอบสนองทางกายภาพ แต่นางก็รู้ดีว่ามันเกิดขึ้นโดยไม่มีความตั้งใจหรือสติปัญญา นางต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าท่านแม่ทัพไม่สามารถให้การยินยอมที่แท้จริงได้ และการที่นางจะก้าวข้ามเส้นนี้ นางก็อาจรู้สึกผิดบาปอย่างหนัก ไม่ใช่เพียงเพราะความรักที่นางมีต่อเขา แต่เพราะนางรู้ว่าการกระทำดังกล่าวอาจเป็การล่วงเกินคนที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้
ความสับสนในใจของฮูหยินเหมยอิงยิ่งเพิ่มขึ้น ความ้าที่รุนแรงยังคงต่อสู้กับความสำนึกในสิ่งที่ถูกหรือผิด นางต้องตัดสินใจว่าจะก้าวข้ามความปรารถนาอันเร่าร้อนของนางหรือยอมให้มันกลืนกินจิตใจ
ความคิดที่เข้าข้างตัวเองของฮูหยินเหมยอิงเริ่มครอบงำจิตใจของนาง ขณะนางพยายามหาเหตุผลมารองรับการกระทำของตน "ท่านแม่ทัพเป็สามีของข้า เรือนร่างของเขาย่อมเป็ของข้าโดยชอบธรรม" นางพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวจากความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านในใจ
มือเรียวของนางค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของท่านแม่ทัพอย่างช้าๆ จนเผยให้เห็นเรือนร่างที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าของผู้ที่ผ่านศึกานับครั้งไม่ถ้วน รอยแผลเป็ที่ประดับอยู่บนร่างของเขาเป็สัญลักษณ์ของความกล้าหาญและการต่อสู้ในสมรภูมิ แต่มันกลับทำให้นางรู้สึกถึงความปรารถนาอันรุนแรง ร่างเปลือยของท่านแม่ทัพสะท้อนกับแสงไฟอ่อนในห้อง ทำให้ความ้าในใจของนางยิ่งเพิ่มทวีขึ้น
ความเสียวกระสันพลุ่งพล่านในตัวนาง เมื่อสายตาจับจ้องที่ร่างกำยำของสามี ความร้อนแรงภายในตัวนางเริ่มสะสมมากขึ้น น้ำราคะค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากร่างนางช้าๆ แสดงถึงความปรารถนาที่ไม่อาจควบคุมได้ นางบีบคลึงหน้าอกของตัวเองเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ ความหื่นกระหายที่ก่อตัวขึ้นในใจสะท้อนออกมาทางใบหน้า นางหลับตาพลางขบเม้มริมฝีปาก ร่างกายของนางตอบสนองต่อทุกสิ่งที่นางเห็น ความ้าที่หลั่งไหลภายในทำให้นางอยู่ในสภาพที่พร้อมจะปลดปล่อยไฟปรารถนาออกมา
ฉวบบบ ลิ้นของนางอาบฉโลมเรือนร่างของท่านแม่ทัพอย่างเร่าร้อนและหิวกระหาย นางปลดปล่อยความร่านออกมาอย่างไร้ยางอายไม่มีความจำเป็ที่จะต้องเขินอายอีกต่อไปเพราะในตอนนี้ชายตรงหน้าเป็เพียงแค่คนปัญญาอ่อนเขาไม่มีสติรับรู้ถึงในสิ่งที่นางกระทำมีเพียงแต่ร่างกายของเขาที่ตอบสนองต่อสิ่งเร้าเท่านั้น ลิ้นของนางเลียหน้าอกกำยำของท่านแม่ทัพ แล้วค่อยดูดเลียบริเวณแก่นกลางของเขา อาวุธคู่กายของท่านแม่ทัพแข็งตัวสู้ปากนางเป็อย่างมาก ลีลาของนางในยามนี้นั้นดุเดือดสมบูรณ์พร้อมยิ่งกว่าตอนที่แม่ทัพสติสมบูรณ์พร้อมเสียอีก
ฉวบ...หลังจากที่นางดูดเลียท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพอย่างพึงพอใจแล้วนางใช้เรือนร่างที่สุดแสนจะอวบอิ่มกดทับเข้าไปท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพค่อยๆเบียดเสียดเข้าไปภายในเรือนร่างของนางอย่างช้าๆ
อุ๊ยยย นางถึงกับส่งเสียงครางออกมาเพียงแค่ท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพสอดใส่เข้าไปภายในเรือนร่างของนาง ฉวบ ฉวบ ฉวบ ถึงแม้ว่าตัวของท่านแม่ทัพจะนอนแน่นิ่งอยู่กับเตียงดวงตาของเขาจะเหม่อลอยนางก็ขย่มเรือนร่างของเขาอย่างเผ็ดร้อนเพราะนางอดทนต่อความหื่นกระหายภายในใจของนางไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
“ท่านพี่น้องเสียว อ๊า...ท่านพี่ น้องจะไม่ไหวแล้ว” ฮูหยินส่งเสียงร้องออกมาอย่างมีความสุขเสียงร้องครางของนางดังออกมานอกห้อง
ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ฉวบ ฉวบ ฉวบ นางเป็ฝ่ายรุกท่านแม่ทัพอย่างดุเดือดกลิ่นไอราคะปกคลุมไปทั่วทั้งห้องสลับกับเสียงร้องครวญครางของนาง หากจะว่าตัวของนางนั้นเป็สตรีจอมร่านเห็นทีจะไม่ถูกก็เป็ตัวของท่านแม่ทัพเองที่เป็ผู้มอบความหื่นกระหายให้กับนางและบัดนี้เขาจะต้องชดใช้ด้วยเรือนร่าง
อ๊า...อ๋า...อ๊า.....ท่านแม่ทัพที่บัดนี้เป็เพียงแค่ชายปัญญาอ่อนในที่สุดเขาก็เริ่มที่จะมีการตอบสนองถึงแม้ว่าในตอนนี้เขาจะพูดไม่เป็ภาษาแต่ก็เริ่มที่จะส่งเสียงร้องครวญครางออกมาแล้วนี่จึงถือเป็การพัฒนาการที่ดี
“ท่านพี่ในที่สุดท่านก็ส่งเสียงร้องครางออกมาแล้ว” นางนำริมฝีปากของนางเข้าประกบจูบกับท่านแม่ทัพในทันทีลิ้นของนางนั้นพลิ้วไหวไปมาอย่างเร่าร้อน ท่านแม่ทัพถึงแม้ในยามนี้นั้นจะเป็เพียงแค่ชายปัญญาอ่อนแต่ก็สามารถดูดลิ้นโต้ตอบกับนางได้เป็อย่างดีจนตัวของฮูหยินเสียวสะท้านไปทั้งร่าง
พร๊วดดดด อ๊า... นางถึงกับหลั่งน้ำราคะ คาท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพที่ยังคงเสียบคาอยู่ที่ภายในเรือนร่างของนาง
ท่านแม่ทัพนั้นชื่นชอบกิจกรรมเื่บนเตียงเป็อย่างมากหากทำกิจกรรมอย่างว่าเช่นนี้ทุกๆวันไม่แน่ว่าอาการของท่านแม่ทัพนั้นจะกลับมาดีขึ้นก็เป็ไปได้จากเสียงร้องครวญครางของท่านแม่ทัพเมื่อครู่นี้สามารถบ่งบอกได้เป็อย่างดีต่อการพัฒนาการของท่านแม่ทัพ
