เอเดรียนค่อย ๆ ถอนริมฝีปากของเขาออกแต่ปากหยักหนาก็ยังอดที่จะอ้อยอิ่งอยู่บนกลีบปากละมุนไม่ได้ เขาลิ้มเลียรสไวน์แสนหวานบนเรียวปากของหญิงสาวที่ยังเผยอออกในขณะที่เธอยืนนิ่งเหมือนต้องมนต์สะกดจากพ่อมดหนุ่มรูปงาม           “เอเดรียน...” พอรู้สึกตัวอีก...