ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง (จบ)
ขนาดตัวอักษร
สีพื้นหลัง
ทันทีที่พ่อบ้านออกมา หานอวิ๋นซีก็ทักทายด้วยรอยยิ้ม “พ่อบ้าน โปรดไปรายงานว่าฉินหวังเฟยมาที่นี่เพื่อบอกคำตอบครั้งก่อนกับใต้เท้าเหยากุ่ย”
“กุ่ยตาเฉียง?” พ่อบ้านเดาได้ทันที
หานอวิ๋นซีพยักหน้า แต่พ่อบ้านกลับมีสีหน้าที่ทำอะไรไม่ถูก “ท่านอ๋อง หวังเฟย ใต้เท้าเหยากุ่ยออกเดินทางเมื่อหลายเดือนก่อน จนกระทั่งถึงวันนี้ก็ยังไม่กลับมา พวกท่าน...มาผิดเวลาแล้วล่ะ”
อะไรนะ?
“แล้วเขาไปที่ไหน?” หานอวิ๋นซีถามอย่างเร่งรีบ
พ่อบ้านส่ายหัว “กระหม่อมเองก็ไม่ทราบแน่ชัดว่าใต้เท้าเหยากุ่ยอยู่ที่ไหน และยิ่งไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไรเช่นกัน”
พูดเช่นนี้ เขาหายตัวไปหรือ?
ฮ่องเต้เทียนฮุยมีเวลาเพียงสามวัน ตอนนี้ จะหาต้นชิงเฮาม่วงได้ที่ไหน
“พ่อบ้าน ในจวนมีต้นชิงเฮาม่วงหรือไม่?” หานอวิ๋นซีที่ยังคงมีความหวัง
พ่อบ้านใทันที “พวกท่าน้าต้นชิงเฮาม่วงอย่างนั้นหรือ?”
“มีหรือ?” หานอวิ๋นซีตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ทว่าพ่อบ้านกลับส่ายหัว “วัตถุดิบยาล้ำค่าขนาดนี้ กระหม่อมไม่ทราบแน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ หวังเฟย วัตถุดิบยาล้ำค่าในหุบเขาผียาทั้งหมด ใต้เท้าเหยากุ่ยเป็คนเก็บรักษา กระหม่อมมีหน้าที่รับผิดชอบเพียงวัตถุดิบยาบางส่วนเท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม้แต่การแสดงออกของหลงเฟยเยี่ยก็ดูไม่ดี
ทำอย่างไรดี?
“ท่านอ๋อง หวังเฟย เชิญพวกท่านกลับไปเถิด” พ่อบ้านพูดพลางกำลังจะปิดประตู
หลงเฟยเยี่ยรีบหยุดเขาทันทีและพูดอย่างเ็า “เ้าแน่ใจหรือว่าเ้าไม่รู้ว่ากู่ชีชาอยู่ที่ไหน?”
“ฉินอ๋อง กระหม่อมคงไม่กล้าโกหกพวกท่าน หากไม่เชื่อ พวกท่านเชิญเข้าหาได้ตามสบาย” พ่อบ้านอธิบายอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากด้านข้าง
“สาวน้อยยาพิษ ช่างบังเอิญจริงๆ!”
หานอวิ๋นซีหันกลับไปมองและเห็นว่าคนที่มาไม่ใช่ใครอื่น เป็กู้ชีฉ่าวในชุดสีแดงที่มีเสน่ห์
“ทำไมเ้าถึงอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?” หานอวิ๋นซีรู้สึกประหลาดใจ
“มาซื้อขายกับใต้เท้าเหยากุ่ยอย่างไรล่ะ ฮ่าฮ่า คิดไม่ถึงเลยว่าโชคชะตาจะพาให้เรามาพบกันที่นี่” กู้ชีฉ่าวเดินเข้าไปพร้อมกับยิ้มอย่างมีเสน่ห์
ทั้ง “สาวน้อยยาพิษ” ทั้ง “โชคชะตา” ราวกับว่าคุ้นเคยสนิทสนมกับนางมากอย่างไรอย่างนั้น นางมองเขาอย่างไม่พอใจและพูดอย่างเ็าว่า “ใต้เท้าเหยากุ่ยไม่อยู่ เ้ามาเสียเที่ยวแล้วล่ะ”
ใครจะรู้ว่ากู้ชีฉ่าวกลับไม่รังเกียจ “ข้ามาที่นี่เพื่อขายยา แค่พ่อบ้านอยู่ก็เพียงพอแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ พ่อบ้านก็ให้ความสนใจขึ้นมา แน่นอนว่าหุบเขายาผีเองก็รวบรวมวัตถุดิบยาด้วย เมื่อเห็นท่าทางที่ไม่ธรรมดาของชายหนุ่มชุดแดงผู้นี้ ดูเหมือนในมือของเขาคงจะมีของดี
“ไม่ทราบว่าคุณชายท่านนี้นำยาอะไรมาหรือ?” พ่อบ้านถามอย่างรวดเร็ว
“เย่เฉา[1]หกแฉก ซิงขุย แล้วก็ยังมี...” กู้ชีฉ่าวพูดพร้อมยิ้มอย่างมีเลศนัยและลดเสียงลง “ต้นชิงเฮาม่วง”
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนต่างใ
ชายผู้นี้มีต้นชิงเฮาม่วงอยู่ในมือจริงหรือ? ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้!
หานอวิ๋นซีที่กำลังจะพูด ทว่าพ่อบ้านกลับพูดอย่างรีบร้อนว่า “คุณชาย ท่านเหยากุ่ยไม่อยู่ ดังนั้นข้าจึงสามารถตัดสินใจแทนได้อย่างเต็มที่ เราไปคุยรายละเอียดในห้องกันเถอะ!”
พูดจบ เขาคว้ามือของกู้ชีฉ่าวและดึงเขาไปที่ประตู อย่างไรก็ตาม หานอวิ๋นซีก็รีบเอื้อมมือออกไปทันทีเช่นกัน ในตอนที่นางกำลังจะคว้ากู้ชีฉ่าว หลงเฟยเยี่ยก็ปัดมือของนางลงอย่างรวดเร็ว และคว้าข้อมือของกู้ชีฉ่าวด้วยตัวเอง ดึงมือของเขาออกมาจากมือของพ่อบ้านอย่างรวดเร็ว
หลังมือของหานอวิ๋นซีที่ถูกตีนั้นเจ็บมาก นางมองไปที่หลงเฟยเยี่ยด้วยความไม่พอใจ เห็นเพียงใบหน้าของหลงเฟยเยี่ยที่มืดมนและไม่ได้มองมาที่นางแม้แต่น้อย
“เฮ้ๆ ฉินอ๋อง เจ็บนะ!” กู่ชีฉ่าวท้วงเสียงดัง
ใบหน้าของหลงเฟยเยี่ยเ็าราวกับน้ำแข็ง “เ้ามีต้นชิงเฮาม่วงใช่หรือไม่?”
“ปล่อยมือก่อน มีอะไรก็พูดกันดีๆ”
กู้ชีฉ่าวหรี่ตาเล็กน้อย พยายามดิ้นรนเบาๆ แต่น่าเสียดายที่ความแข็งแกร่งของเขายังไม่แข็งแกร่งเท่าหลงเฟยเยี่ย ด้วยความสิ้นหวัง เขาจึงทำได้เพียงพยักหน้า “ใช่!”
“ราคาเท่าไร?” หลงเฟยเยี่ยถนอมคำพูดดั่งทองคำจริงๆ
“ทองพันชั่ง” กู้ชีฉ่าวจริงจังมาก
หลงเฟยเยี่ยยิ้มอย่างเ็า “ไม่ใช่ว่าเ้าจะขายให้เหยากุ่ยหรือไร?”
“นั่นมันมีเงื่อนไข”
เมื่อได้ยินคำพูดของกู้ชีฉ่าว พ่อบ้านก็ขัดจังหวะอย่างรวดเร็ว “ฉินอ๋อง โปรดอย่ายุ่งเกี่ยวกับการซื้อขายของหุบเขายาผี ปล่อยคุณชายท่านนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นเราไปคุยกันนอกหุบเขา”
หลงเฟยเยี่ยเมินคำพูดของพ่อบ้านอย่างเ็า และลากกู้ชีฉ่าวออกไป
เมื่อเผชิญกับพฤติกรรมเย่อหยิ่งของหลงเฟยเยี่ย พ่อบ้านไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตามเขาไปอย่างไม่ลดละและเกลี้ยกล่อมกู้ชีฉ่าว
“คุณชายท่านนี้นำยาหายากมาให้หุบเขายาผี คิดไปแล้วคงต้องมีเื่สำคัญที่จะพบใต้เท้าเหยากุ่ย คุณชายควรจะคิดให้ดีอีกครั้ง!”
“คุณชาย สิ่งที่ใต้เท้าเหยากุ่ยสามารถช่วยได้นั้น ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนสามารถทำได้!”
“ใต้เท้าเหยากุ่ยไม่อยู่ แต่ท่านสามารถพูดคุยกับข้าได้ ข้าจะช่วยให้ท่านพบใต้เท้าเหยากุ่ยโดยเร็วที่สุด!”
…
หลงเฟยเยี่ยไม่สนใจเขาและลากกู้ชีฉ่าวออกไปอย่างรวดเร็ว พ่อบ้านเกลี้ยกล่อมเขาตลอดทาง
พ่อบ้านที่ยัง้าเกลี้ยกล่อมต่อ ในขณะเดียวกัน หลงเฟยเยี่ยก็พูดขึ้นมาว่า “นี่ไม่ใช่เขตของหุบเขายาผีของเ้าแล้ว หากเ้ามายุ่งเกี่ยวกับการค้าขายของข้า เ้าจะต้องรับผลที่ตามมา”
นี่มัน…
พ่อบ้านแทบร้องไห้ออกมา ทำไมเอาแต่ใจขนาดนี้!
“คุณชาย ท่านพูดอะไรหน่อยสิ!”
กู้ชีฉ่าวกระตุกมุมปากและยิ้มอย่างมีเลศนัย “เพียงยอมรับเงื่อนไขของข้าได้ ใครอยากได้ก็เอาไป ฮ่าฮ่า พ่อบ้าน ทำไมเ้าไม่กลับไปก่อนล่ะ?”
“ท่าน!” พ่อบ้านโกรธอย่างมาก ชายหนุ่มชุดแดงผู้นี้แย่ยิ่งกว่าฉินอ๋องเสียอีก
กู้ชีฉ่าวที่มีใบหน้าสวยงาม ยิ้มราวกับดอกไม้บาน
“คุณชาย วันหลังท่านอย่าได้มาที่หุบเขายาผีอีกจะดีที่สุด!” พ่อบ้านเดินออกไปด้วยความโกรธ ในใจของเขาจดชื่อของกู้ชีฉ่าวให้อยู่ในบัญชีดำของหุบเขายาผี
เช่นนี้หลงเฟยเยี่ยจึงจะปล่อยมือของกู้ชีฉ่าว ร่องรอยของความสงสัยฉายแววในดวงตาของเขา พวกเขามาหาต้นชิงเฮาม่วง กู่ชีชาไม่อยู่ แต่กู้ชีฉ่าวกลับมาขายต้นชิงเฮาม่วงโดยบังเอิญ?
เื่บังเอิญแบบนี้มีในโลกด้วยหรือ? ดูเหมือนจะมีบางอย่างแปลกๆ ที่นี่ แต่เมื่อเห็นท่าทางที่จริงจังและโกรธเกรี้ยวของพ่อบ้านแล้ว ความสงสัยของหลงเฟยเยี่ยก็หายไปไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็เื่บังเอิญหรือเื่แปลก สำหรับพวกเขาการได้ต้นชิงเฮาม่วงมาเป็สิ่งสำคัญที่สุด
“กู้ชีฉ่าว ของอยู่ที่ไหน?” หานอวิ๋นซีถามอย่างร้อนรน
“สาวน้อยยาพิษ ยังคุยข้อตกลงกันไม่จบเลย ทำไมเ้าถึงรีบร้อนล่ะ?” กู้ชีฉ่าวยิ้ม ในตอนที่มองไปที่หานอวิ๋นซี ดวงตาเรียวยาวก็เต็มไปด้วยความสนใจอย่างลึกซึ้ง
“สาวน้อยยาพิษกับผีนะสิ ใครอนุญาตให้เ้าเรียกแบบนี้? ข้ากับเ้าไม่ได้สนิทกันสักหน่อย!” หานอวิ๋นซีพูดด้วยความโกรธ ตอนนี้หลังมือของนางเ็ปมาก
“อย่างน้อยข้าก็เคยช่วยชีวิตเ้าครั้งหนึ่งนะ อย่าเป็แบบนี้สิ!” กู้ชีฉ่าวพูดอย่างร่าเริง ยิ่งทั้งสองคุยกันก็ยิ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกของการจีบกันมากขึ้น
ในที่สุด หลงเฟยเยี่ยก็หมดความอดทนและดึงหานอวิ๋นซีไปข้างหลังเขา พลางพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “เ้า้าเงื่อนไขอะไร?”
“ข้า้าต้นอ่อนชาสมุนไพรซึ่งมีเฉพาะในตระกูลมู่ในเมืองยา เดิมทีข้าวางแผนที่จะให้ใต้เท้าเหยากุ่ยไปกับข้า ถ้าฉินอ๋องไหวละก็ การซื้อขายนี้ก็สามารถทำได้” กู้ชีฉ่าวพูดอย่างจริงจัง
เมืองยา
นี่คือเมืองใหญ่อิสระซึ่งเป็หนึ่งในสี่เมืองในแผ่นดินใหญ่หยุนคง นอกจากเมืองยาแล้วยังมีเมืองการแพทย์ เมืองหนี่ว์เอ๋อร์ เมืองเซียวเหยา สำนักแพทย์ที่กู้ชีฉ่าวและหานอวิ๋นซีมักจะพูดถึงบ่อยๆ ก็ตั้งอยู่ในเมืองการแพทย์
และเมืองยา ก็เป็สถานที่รวบรวมวัตถุดิบยาตามชื่อของมัน เมืองนี้มีตระกูลวัตถุดิบยาที่ยอดเยี่ยมมากมาย และพวกเขาถือครองทรัพยากรวัตถุดิบยาจำนวนมาก
หลงเฟยเยี่ยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก ก็ตอบตกลงทันที “ต้นชิงเฮาม่วงมีความจำเป็ต้องใช้เร่งด่วน เช่นนั้นก็ส่งมอบมันมาก่อน”
กู้ชีฉ่าวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้ทำให้เื่ยุ่งยาก “ได้สิ ข้าคิดว่าฉินอ๋องคงไม่ผิดสัญญา”
ในตอนที่กู้ชีฉ่าวหยิบต้นชิงเฮาม่วงออกมา หานอวิ๋นซีและกู้เป่ยเยวี่ยก็เข้ามา แม้ว่ากู้ชีฉ่าวดูเหมือนจะไม่โกหก แต่หากไม่เห็นสิ่งของตรงหน้า พวกเขาทั้งสองจะไปเชื่อได้อย่างไร
กู้ชีฉ่าวหยิบขวดแก้วใสออกมา โดยมีต้นชิงเฮาม่วงอยู่ข้างในนั้น มันใหญ่เท่าฝ่ามือเด็กและมีใบสีม่วงสี่ใบ รากถูกล้างอย่างสะอาดและแช่อยู่ในน้ำ ดังนั้นพวกมันจึงสดมาก
เมื่อเห็นสิ่งนี้ หานอวิ๋นซีและกู้เป่ยเยวี่ยก็มองหน้ากันด้วยความรู้สึกโล่งใจ
“สิ่งนี้หรือ?” หลงเฟยเยี่ยถาม
หานอวิ๋นซีพยักหน้าทันที แม้ว่านางจะไม่คุ้นเคยกับวัตถุดิบยาเท่ากู้เป่ยเยวี่ย แต่ก็คงไม่พลาด กู้เป่ยเยวี่ยเองก็พยักหน้าเช่นกัน “ท่านอ๋อง นี่คือต้นชิงเฮาม่วง ไม่ผิดแน่”
หลงเฟยเยี่ยหยิบต้นชิงเฮาม่วงแล้วโยนให้หานอวิ๋นซี พร้อมสั่งว่า “เ้านำกลับไป จัดการเื่โรคระบาดด้วยตัวเอง”
“ท่านจะไปเมืองยาตอนนี้อย่างนั้นหรือ?” หานอวิ๋นซีสงสัย
กู้ชีฉ่าวที่ดูไม่รีบร้อน แต่หลงเฟยเยี่ยกลับรีบร้อนอย่างมาก
“อืม”
หลงเฟยเยี่ยไม่ได้อธิบายอะไรมาก อันที่จริง ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีเวลา หลังจากออกจากหุบเขายาผี เขาก็ต้องไปเมืองยาเพื่อหายาอย่างแน่นอน นอกจากนี้ จุดหมายปลายทางที่เขาวางแผนจะเดินทางปีหน้าคือเมืองยา หากไม่ได้ล่าช้าเพราะเื่การขัดกฤษฎีกา ตอนนี้เขาคงอยู่ในเมืองยาไปนานแล้ว
“จะเป็การดีที่สุดถ้าฉินอ๋องทำตามสัญญาได้ทันที” กู้ชีฉ่าวมีความสุขมาก
เมื่อเห็นหลงเฟยเยี่ยขึ้นหลังม้า หานอวิ๋นซีก็หยุดเขาโดยไม่ได้คิด “เดี๋ยวก่อน”
“สมุนไพรที่เหลืออีกสองชนิด หาไม่ยากใช่หรือไม่?” หลงเฟยเยี่ยถาม
พวกเขาพากู้เป่ยเยวี่ยมาด้วย และยัง้าเลือกวัตถุดิบยาคุณภาพสูงสองอีกชนิดได้แก่ ดอกมะแว้งนกและหญ้าหอม์ มีวัตถุดิบยาสองชนิดนี้มากมายในหุบเขายาผีซึ่งเพียงพอสำหรับพวกเขาที่จะเลือกที่มีคุณภาพสูงที่สุด
วัตถุดิบยาที่หายากในหุบเขายาผีนั้นใต้เท้าเหยากุ่ยเป็คนดูแลทั้งหมด ถ้า้าได้มันมาก็ต้องผ่านการทดสอบของใต้เท้าเหยากุ่ย อย่างไรก็ตาม วัตถุดิบยาธรรมดาเช่นดอกมะแว้งนกและหญ้าหอม์ พ่อบ้านมีสิทธิ์ในการตัดสินใจและซื้อขาย
แม้ว่าเมื่อครู่จะทำให้พ่อบ้านขุ่นเคืองใจ แต่ในเมื่อหานอวิ๋นซีจัดการกับใต้เท้าเหยากุ่ยได้ นางก็ต้องจัดการพ่อบ้านได้เช่นกัน
“ไม่...ยาก” หานอวิ๋นซีพูดเบาๆ
“เช่นนั้นมีเื่อะไรอีกล่ะ?” หลงเฟยเยี่ยถามอีกครั้ง
หานอวิ๋นซีลังเลอยู่ครู่หนึ่งและยิ้มอย่างไร้เดียงสา “ท่านอ๋อง โปรดพาข้าไปที่เมืองยาด้วยเถิด ข้าสัญญาว่าจะไม่สร้างปัญหา บางทีข้าอาจช่วยได้ก็ได้นะ!”
เมืองยาเป็สถานที่ที่ทรงพลังมาก นางอยากไปมาก มีวัตถุดิบยาจำนวนมากที่บันทึกไว้ในระบบล้างพิษของนาง แต่ในคลังมีวัตถุดิบยาเก็บไว้ไม่มากนัก การล้างพิษก่อนหน้านี้มักขาดยาหนึ่งหรือสองชนิด บางทีอาจจะหาได้จากเมืองยาเพื่อนำมาเก็บลงคลังให้เพียงพอ!
กู้ชีฉ่าวที่ขี่ม้าตัวสูงอยู่ข้างๆ ก็มองมาและยิ้มโดยไม่พูดอะไร ในขณะที่ดวงตาของกู้เป่ยเยวี่ยฉายแววของความซับซ้อน และไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นกัน
แน่นอนว่าสิทธิ์ในการตัดสินใจไม่ใช่ของพวกเขา แต่เป็ของหลงเฟยเยี่ย
เมื่อเห็นว่าหลงเฟยเยี่ยเงียบไป หานอวิ๋นซีจึงพูดเสริมอย่างรวดเร็วว่า “ข้าได้บอกหมอหลวงกู้เกี่ยวกับใบสั่งยาแล้ว เื่ของโรคระบาดนั้นส่งให้หมอหลวงกู้จัดการได้อย่างสบายใจ สมุนไพรอีกสองชนิดไม่ใช่ของหายากและราคาไม่แพง พ่อบ้านต้องขายให้อย่างแน่นอน”
นี่คือจังหวะของการผลักเื่ทุกอย่างไปที่กู้เป่ยเยวี่ยชัดๆ!
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่หานอวิ๋นซีพูดนั้นถูกต้อง ด้วยใบสั่งยาและต้นชิงเฮาม่วง โรคระบาดก็สามารถแก้ไขได้อย่างง่ายดาย และไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร
อย่างไรก็ตาม หลงเฟยเยี่ยยังคงมองนางโดยไม่พูดอะไรสักคำ
หานอวิ๋นซีที่กำลังรีบ เขาตอบออกมาสักทีได้หรือไม่?
“ท่านอ๋อง บางทีข้าอาจจะได้นำยาบางอย่างกลับมาได้ แล้วก็อาจจะต้องใช้มันในภายภาคหน้า” หานอวิ๋นซียังคงขอร้องต่อไป
ในแววตาของหลงเฟยเยี่ยซ่อนความหยอกล้อเอาไว้ แต่ก็ไม่ได้พูด
“ท่านอ๋อง ไม่เช่นนั้นท่านจะให้ข้าทำอะไรก็ได้” หานอวิ๋นซีกังวล
ทันทีที่พูดจบ กู้ชีฉ่าวที่อยู่ด้านข้างก็หัวเราะ “สาวน้อยยาพิษ เขาไม่พาเ้าไป ข้าพาเ้าไปก็ได้ เ้ามานี่สิ”
---------------------------------
[1] เย่เฉา คือใบโคลเวอร์
นิยายแนะนำจากท่านเทพเทียนเป่าตี้
- ไทย
- English
© สงวนลิขสิทธิ์ 2022 Glory Forever Public Company Limited ( jinovel.com )
