บทที่ 114 รังอสรพิษและไข่งูเน่า“หม่อมฉัน...น้อมรับพระราชโองการเพคะ”มู่ชิงเหยียนย่อกายคารวะอย่างงดงาม ทุกท่วงท่าสงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเซียวจิ่งฮ่าวเพียงชั่ววูบ...มันคือการสื่อสารที่ไร้ซึ่งคำพูด เป็นประกายตา...