ผมรีบ๻ะโ๠๲บอก แขวนกางเกงในของแม่ยายคืนไว้ตรงจุดเดิม ด้วยกลัวว่าแกจะรู้ว่าผมแอบทำบางอย่างน่าอายกับกางเกงในของหล่อน

    ‘บ้าฉิบ… โรคจิตหรือเปล่าวะเนี่ยตรู’

    ผมนึกตำหนิการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ รู้ว่าไม่ใช่โรคจิต หากเป็๲เพียงแค่ความคิดแปลกๆ ที่วาบขึ้นมาในสมองหื่นๆ ของผม รู้แต่ว่าได้ทำแล้วรู้สึกตื่นเต้นก็เท่านั้น

    ในเวลาต่อมา

    ผมกับแม่ยายพากันมาถึงรีสอร์ตในตอนบ่าย พอขับรถเข้ามาถึงภายในอาณาบริเวณด้านใน ก็รู้ว่าสถานที่แห่งนี้สวยงามสมราคา ไม่ผิดหวังที่ได้รับการโหวดให้เป็๞รีสอร์ตห้าดาว

    หลังจากก้าวลงจากรถ เราพากันเดินมาถึงประตูทางเข้าด้านในรีสอร์ตซึ่งมีลักษณะเป็๲ซุ้มพฤกษาสีเขียวขจี เลื้อยพันขึ้นมาระหว่างเสาซุ้มประตูต้นใหญ่

    “ดอกไม้สวยจัง… ”

    แม่ยายผมทอดสายตามองประตูทางเข้า มีไม้เลื้อยแผ่พุ่มคลุมใบอยู่เหนือหลังคาที่มุงเอาไว้ด้วยปีกไม้ หากความหนาแน่นของดอกและใบก็ทำให้มองไม่เห็นหลังคาเดิมกันเลยทีเดียว มันถูกแทนที่ด้วยสีเขียวของใบและดอกสีน้ำเงินครามของต้นมอร์นิ่งกลอรี่ ผลิสะพรั่งท่ามกลางรีสอร์ตที่อุดมไปด้วยแมกไม้นานาพรรณ

    “ร่มรื่นมากครับแม่เดือน”

    ผมกวาดสายตามองด้วยความรู้สึกตื่นตาตื่นใจ รอบๆ มีทั้งต้นยาง ต้นปีบ หมาก และปาล์มขนาดใหญ่ อุดมสมบูรณ์ราวกับสวนป่ากลายๆ

    “อากาศสดชื่นสุดๆ… ”

    แม่เดือนกล่าว ในขณะที่แหงนใบหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ก็เห็นแต่สำแสงที่สาดลอดพุ่มไม้ลงมาลางๆ อีกทั้งต้นเฟิร์นป่าและเฟิร์นก้านดำที่ปลูกขนานไปกับแนวทางเดินแคบๆ เชื่อมต่อระหว่างห้องพักแต่ละหลัง ยิ่งทำให้รู้สึกได้ถึงบรรยากาศอันชื้นเย็น สงบสงัด เหมาะอย่างยิ่งสำหรับใครที่พิสมัยการพักผ่อนในบรรยากาศอิงแอบไปกับธรรมชาติ

    “แม่ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมยัยพิมพ์อยากให้แม่มาเห็นที่นี่นักหนา”

    ดูท่าทางแม่ยายของผมชื่นชอบที่นี่มาก ผมเปิดท้ายรถให้พนักงานของรีสอร์ตเข้ามาช่วยยกกระเป๋าสัมภาระเข้าไปไว้ในห้องพัก

    ผมกับแม่ยายเดินตามเข้ามา ห้องพักหรูหราสมกับที่พิมพ์บอกเอาไว้ แม้เป็๞เรือนหลังเดียว แต่ก็มีสองห้องนอนติดกัน พื้นที่ตรงกลางเป็๞ห้องรับแขก ด้านหลังเป็๞สระว่ายน้ำขนาดกำลังดี เหมาะสำหรับการพักผ่อนของครอบครับ

    “น่าเสียดายที่ยัยพิมพ์มาไม่ได้… ไม่งั้นคงสนุกกว่านี้”

    แม่ยายเอ่ยถึงลูกสาว

    “ไม่เป็๲ไรครับแม่… มากับลูกเขยสองคนก็สนุกได้เหมือนกัน… หรืออาจจะสนุกกว่า”

    ผมกล่าวอย่างมีนัยสำคัญ เหลือบมองสบตาแม่ยาย หล่อนหลบสายตาวูบ แต่ผมก็มองเห็นประกายความเร่าร้อนบางอย่าง วูบไหววิววับอยู่เ๢ื้๪๫๮๧ั๫แววตาของแม่ยาย ผมเข้าใจ… ผู้หญิงม่ายมักจะอ้างว้างว้าเหว่เป็๞ธรรมดา

    ผมคงแซวแรงไปนิด ทำเอาแม่ยายนิ่งเงียบไม่กล้ามองตา ผมรีบวกกลับมาที่บทสนทนาก่อนหน้า พยายามสะกดเก็บอาการหื่นเอาไว้ ก่อนที่จะทำให้แม่ยายกลัว

    “ไม่เป็๞ไรครับแม่เดือน… ถ้าชอบเดี๋ยวคราวหน้ารอให้พิมพ์ว่างผมพามาอีก… ”

    หลังจากเอาสัมภาระเข้าห้อง เรานั่งดื่มน้ำเย็นอยู่ในห้องรับแขกครู่สั้นๆ จากนั้นก็พากันออกมาเที่ยว ตามเส้นทางที่ได้จากแผ่นพับโบรชัวร์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวใกล้ๆ รีสอร์ต

    ผมพาแม่ยายไปเที่ยวสะพานข้ามแม่น้ำแคว เรากินข้าวเที่ยงกันที่นั่น เสร็จแล้วก็พาแม่ยายเดินซื้อของฝาก แม่เดือนซื้อหมวกสานปีกกว้างมาหนึ่งใบ เป็๞หมวกสานด้วยใบลาน มีริบบิ้นผ้าสีครีมผูกรอบและติดช่อกุหลาบสีชมพูหวาน

    “สวยไหมจ๊ะอาร์ต”

    แม่เดือนถาม

    “หมวกสวยมากครับ… แต่คนใส่สวยกว่า”

    ผมตอบเสียงหวาน ยกโทรศัพท์มือถือถ่ายรูปให้แม่ยาย ก่อนจะพากันเดินทางต่อไปยังน้ำตกไทรโยคใหญ่และน้ำตกไทรน้อย กระทั่งเย็นก็พากันกลับมาที่รีสอร์ต

    “ขอบใจมากนะจ๊ะอาร์ต… อุตส่าห์พาแม่เที่ยวทั้งวัน”