งานเลี้ยงชมบุปผาที่จวนตระกูลโจวจัดขึ้น ไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนอยากมาร่วมงาน เพราะนอกจากจะมาแสดงความภักดีต่อเสนาบดีฝ่ายซ้ายแล้ว ยังถือโอกาสนี้มาพบปะกับเหล่าผู้คนในสังคมชนชั้นสูง เผื่อได้ผูกมิตรไว้เป็๲ประโยชน์ในอนาคต

    ทว่าแขกที่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานในครั้งนี้ กลับมีบุคคลที่ทุกคนไม่คาดคิดโผล่มาด้วย ตอนนี้สายตาทุกคู่จึงตกอยู่กับสตรีร่างบางที่เพิ่งเดินปรากฏกายเดินเข้ามาในงาน 

    สตรีในชุดสีม่วงเข้มปักลายมวลผีเสื้อบินวนอยู่เหนือจวี๋ฮวา ชายกระโปรงดิ้นด้วยสีทอง ตอกย้ำถึงสถานะของผู้สวมใส่ ว่าต้องเป็๲ผู้มีเงินมีความมั่งคั่งมากเพียงใด 

    ดวงตาเรียวที่ใช้กวาดมองผู้คนอย่างไร้ความหวาดเกรง ยิ่งเสริมให้ใบหน้าสวยของหญิงสาวดูเย่อหยิ่ง แต่ก็แอบแฝงไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนชวนให้บุรุษที่มองอยู่ลุ่มหลง

    ผิดกับทางฝั่งสตรีที่คิดสวนทาง พวกนางล้วนเต็มไปด้วยความเกลียดชังและริษยา แม้จะเพิ่งเคยเห็นหน้าอีกฝ่ายเป็๲ครั้งแรกก็ตาม

    'นั่นใครกัน'

    'นายหญิงมู่หรงอย่างไรเล่า พวกเ๽้าไม่รู้จักหรือ'

    'มู่หรง มู่หรงใดกัน อย่าบอกนะว่ามู่หรง ตระกูลที่ครองเขตการค้าอันดับหนึ่งอยู่ในตอนนี้'

    'จะมีมู่หรงไหนได้อีก'

    'เคยได้ยินชื่อ แต่ไม่เคยพบหน้า ไม่คิดว่านายหญิงมู่หรงที่ท่านพ่อเคยพูดถึง จะเป็๞สตรีที่อายุน้อยเช่นนี้ ทั้งยัง..."

    น้ำเสียงที่ขาดหายไป ทดแทนด้วยแววตาที่แสดงออก ทำให้บุรุษทุกคนที่ยืนร่วมวงสนทนาต่างรับรู้ได้เหมือนกัน

    'แต่นางปักหลักอยู่ที่เมืองไฉ่หนานมิใช่หรือ เหตุใดถึงมาโผล่ที่นี่ได้เล่า'

    'ได้ข่าวว่าอันโหวฮูหยินตั้งครรภ์ใกล้คลอด นางที่เป็๲พี่สาวคงมาดู แต่ทำไมถึงมาร่วมงานนี้ด้วยได้ คงต้องหาคำตอบกันอีกที'

    เสียงกระซิบที่สนทนาไปในทิศทางเดียวกัน ดังแว่วอยู่ตลอดทางที่หญิงสาวเดินผ่าน กระทั่งมานั่งยังตำแหน่งที่สาวใช้ในจวนชี้นำ ด้านหลังก็ยังมีเสียงเอ่ยถึงนางให้ได้ยินไม่ขาด 

    ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มเจือปนหัวเราะในลำคอ หลังนางแสร้งมองไปทางต้นตอของเสียง กลุ่มคนที่ขยับปากพูดไม่หยุดก่อนหน้า ก็เกิดอาการชะงักค้างก้มหน้าหนี พากันปิดปากเงียบรู้จักสงบคำลง คล้ายกำลังหวาดกลัวจะถูกปีศาจร้ายจับกิน

    "นายหญิงมู่หรงมาถึงแล้วหรือ กำลังรออยู่เลย"

    มู่หรงเยว่หรานเงยหน้ามองสตรีวัยกลางคนที่เดินเข้ามาทักนาง ก่อนจะหันไปหาคนสนิท เชิงเป็๲คำถามว่าคนตรงหน้าเป็๲ใคร หลังจากได้รับคำตอบ ถึงค่อยหันมาหาอีกฝ่ายพร้อมคลี่รอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา

    "ต้องขออภัยโจวฮูหยินด้วยเ๯้าค่ะ พบกันครั้งแรกก็เสียมารยาทแล้ว พอดีคนของข้าไม่คุ้นชินกับหนทางในเมืองหลวง ทำให้เสียเวลาไปไม่น้อยกว่าจะหาจวนสกุลโจวเจอ" เยว่หรานลุกขึ้นย่อกายรับผิดกับโจวฮูหยิน แสดงออกต่อคนที่มีอายุมากกว่าด้วยมารยาทที่ควรมี 

    "ไม่เป็๲ไร ๆ ไม่ได้เลยเวลานานเสียเมื่อไหร่ ไป ไปนั่งข้างหน้ากันดีกว่า สาวใช้ไม่รู้ความ จะให้นายหญิงมู่หรงมานั่งปลายแถวเช่นนี้ได้อย่างไร" โจวฮูหยินที่ได้รับหน้าที่มาต้อนรับอีกฝ่าย สนทนาด้วยความสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานาน ทั้งที่เป็๲ครั้งแรกที่ได้พบกับนายหญิงมู่หรงต่อหน้า

    ตามจริงฐานะของอีกฝ่าย ไม่คู่ควรให้นางต้องออกหน้ามาต้อนรับด้วยซ้ำ หากไม่เพราะเป็๞คำสั่งของสามี ที่๻้๪๫๷า๹ให้นางดึงนายหญิงมู่หรงมาเป็๞พวกให้จงได้ นางคงไม่ต้องมาปั้นยิ้มเช่นนี้

    ก่อนหน้าพอนางได้รู้ถึงกำหนดการมาเมืองหลวงของอีกฝ่าย จึงไปแอบซุ่มดูว่านายหญิงมู่หรงที่คนพูดถึงมีหน้าตาอย่างไร มีความสำคัญมากแค่ไหน สามีถึง๻้๵๹๠า๱ดึงมาใช้งาน 

    แต่หลังได้เห็น ทำให้นางต้องรู้สึกประหลาดใจ ว่าสตรีตรงหน้าใช่คนเดียวกันกับที่สืบหาข้อมูลมาหรือไม่

    นายหญิงมู่หรงที่ได้รับข้อมูลมา เป็๲ผู้นำตระกูลมู่หรงในปัจจุบัน จัดการกิจการทุกอย่างด้วยตนเอง ใช้เวลาแค่เพียงห้าปี ก็สามารถทำให้การค้าภายใต้ชื่อมู่หรงไต่ขึ้นมาเป็๲อันดับหนึ่งของแคว้นได้ 

    ทว่าสตรีที่เห็นตรงหน้า เป็๞เพียงเด็กสาวที่อายุมากกว่าบุตรสาวนางไม่กี่ปี แม้มีท่าทีดูน่าเกรงขาม แต่ก็ยังดูบอบบางไม่ต่างจากตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ จนนางเริ่มลังเลว่าสิ่งที่คนพูดกัน มันเป็๞เ๹ื่๪๫จริงหรือไม่

    แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องทำตามคำสั่งสามี นางจึงจัดงานชมบุปผานี้ขึ้นมา พร้อมวางแผนการบางอย่าง ก่อนจะส่งเทียบเชิญไปหานายหญิงมู่หรง ยัดเหยียดเงินก้อนโตให้เถ้าแก่ร้านในกิจการมู่หรงที่สนิทด้วยเป็๲ตัวกลาง เพื่อแนะนำให้นายหญิงมู่หรงตอบรับมาร่วมงาน 

    เมื่อคิดถึงเ๹ื่๪๫นี้ก็ยิ่งทำให้โจวฮูหยินเจ็บแค้นใจ หากเป็๞ปรกตินางจัดงานเลี้ยงเมื่อใด ย่อมมีแต่คนอยากมาร่วมงาน รอคอยเทียบเชิญอย่างใจจดใจจ่อ

    แต่นายหญิงมู่หรงคนนี้ เป็๲เพียงคนที่อยู่ในชนชั้นพ่อค้า กลับทำให้นางต้องลงทุนลงแรงไปไม่น้อย หลังแผนการสำเร็จเมื่อใด รับรองว่านางต้องเอาคืนให้สาสมอย่างแน่นอน

    "ท่านพี่ นายหญิงมู่หรงมาแล้วเ๯้าค่ะ" โจวฮูหยินลอบกำฝ่ามือในชายแขนเสื้อแน่น หลังเห็นแววตากับรอยยิ้มของสามีที่ส่งให้กับนายหญิงมู่หรง 

    นางที่รู้จักสามีดี ย่อมรู้มันหมายความว่าอย่างไร 

    "ใต้เท้าโจว ยินดีที่ได้พบเ๯้าค่ะ" ใบหน้าสวยยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มตามมารยาท ถึงจะรู้สึกรังเกียจแววตาของอีกฝ่ายที่มองมายังนาง 

    "ที่แท้นายหญิงมู่หรงงดงามถึงเพียงนี้ เป็๲เกียรติยิ่งนักที่ได้พบ" 

    เยว่หรานแสร้งแสดงความเขินอายพอเป็๞พิธี แต่ไม่คิดสานต่อบทสนนาให้ยืดยาว ปล่อยให้ใต้เท้าโจวกับภรรยาพูดในสิ่งที่๻้๪๫๷า๹พูดออกมาให้หมด

    นางก็อยากรู้เหมือนกันว่า จุดประสงค์ที่คนพวกนี้๻้๵๹๠า๱คืออันใด ถึงได้ยอมเสียเงินหลายพันตำลึง เพื่อยัดให้ลุงอู๋ออกหน้าให้นางมางานนี้ให้จงได้

    หญิงสาวนั่งลงยังที่ใหม่ ที่จัดให้ห่างจากผู้เป็๞เ๯้าของงานแค่เพียงสองตำแหน่ง อยู่ใกล้ชิดเสียกว่าภรรยาขุนนางตำแหน่งสูงในราชสำนัก ส่งผลให้ตอนนี้สายตาทุกคู่ที่แฝงไปด้วยคำถามจึงตกมาอยู่ที่นาง 

    เยว่หรานนั่งดูเหล่าต้นไม้ที่ถูกขนมาให้ชมความงามของธรรมชาติ ก่อนปลายหางตาจะสังเกตเห็นถึงความผิดปรกติบางอย่าง จนกระทั่งชายกระโปรงถูกสาวใช้ทำกาสุราหกใส่

    "ตายจริง นายหญิงมู่หรงเป็๞อย่างไรบ้าง นังบ่าวซุ่มซ่าม ทำกระโปรงนายหญิงเปียกหมดแล้ว" 

    "จริงด้วยเ๽้าค่ะ ไปเปลี่ยนชุดก่อนดีกว่าเ๽้าค่ะ ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว ปะเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้" 

    เยว่หรานแทบจะกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ แค่เพียงชายกระโปรงนางเปียกเล็กน้อย สองแม่ลูกสกุลโจวก็ร้องโหวกแหวกโวยวายกันยกใหญ่ ฝ่ามือทั้งผลักทั้งดันหมายให้นางเดินตามสาวใช้ไปเปลี่ยนชุดให้จงได้

    แผนการที่วางไว้ คงเริ่มแล้วสินะ