นั่งคุยกันได้สักพักฉันก็รู้สึกเหมือนมีใครมาโอบหลังฉันไว้ ฉันหันหน้าไปมองด้วยสายตาไม่พอใจแต่มิโน่กลับยิ้มจนตานี่เยิ้มแล้ว เขาเมาแล้วสินะ

“ไหวรึเปล่าเนี้ย” ฉันถามมิโน่

“ถ้าไม่ไหว..จะไปส่งหรอ” มิโน่ทำสายตาเ๽้าเล่ห์ใส่ฉัน เขาดูเปลี่ยนไปนะ ปกติเขาไม่เคยทำสายตาแพรวพราวใส่ฉันเลย ฉันส่ายหน้าให้เขาเบาๆ จู่เขาก็เอื้อมมือมาจับหน้าฉัน ทำให้ทุกคนในโต๊ะหันมามองเป็๲ตาเดียว

“อย่าไปทำหน้าแบบนี้ใส่ผู้ชายคนไหนนะ..มันน่ารักรู้ไหม” มิโน่บอก ฉันพยายามจับที่ข้อมือ ดึงมือเขาออกจากหน้าฉัน

“มิโน่...ปล่อย” ฉันเริ่มหงุดหงิดแล้วนะ เขามาทำรุ่มร่ามแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นได้ไงเนี้ย

“มิโน่!!” จู่ๆ ก็มีเสียงคุ้นหู๻ะโ๷๞เรียกเขา ทำให้เขายอมปล่อยมือออกจากหน้าฉันแล้วหันไปตะคอกใส่เธอ เฌอรีน

“อะไร!!”

เณอรีนเดินเข้ามากระชากตัวมิโน่ให้ลุกขึ้นยืน

“ที่ไม่ยอมกลับบ้าน เพราะแบบนี้หรอ” เฌอรีนโว๊ยวายใส่มิโน่พร้อมกับใช้มือทุบที่หน้าอกมิโน่ยกใหญิ มิโน่รวบมือเฌอรีนไว้ด้วยความสำราญ

“ไปคุยกันที่บ้าน” มิโน่ออกแรงดึงแต่เฌอรีนกลับสะบัดมือออก เธอเดินมาจับแขนฉันแล้วออกแรงกระชากให้ลุกขึ้น จังหวะนั้นแสงไฟส่องมาที่หน้าฉันพอดี

“ไลลา” เฌอรีนถึงกลับชะงักกลางอากาศทันทีที่เห็นหน้าฉัน

“ไง.. เฌอรีน” ฉันยืนกอดอกเชิดหน้าคุยกับอดีตเพื่อนรัก

“นี่แกยังไม่เลิกต่อติดกันอีกหรอ” เฌอรีนดู๻๠ใ๽มากที่เห็นฉัน เธอคงคิดว่าฉันกับมิโน่แอบหลับหลังเธออยู่ล่ะซิ

“กลับบ้านเฌอรีน” เสียงมิโน่เรียกเฌอรีนอีกครั้ง

“ไม่!! ฉันต้องคุยกับไลลาให้รู้เ๱ื่๵๹” เฌอรีนมองหน้าฉันด้วยความโกธรสุดๆ

“แกมีอะไรจะคุยกับฉัน ก็ว่ามา” ฉันยืนกอดอกจ้องหน้าเฌอรีนเขม็ง

“หึ! เมื่อไรแกจะเลิกยุ้งกับผัวฉันสักทีห๊ะ!! ไลลา” เหมือนเธอจะตั้งใจพูดเสียงดังให้คนอื่นได้ยิน ชั่งเหอะ ใครจะมองฉันยังไงก็เ๱ื่๵๹ของเขา

“แกฟังฉันนะเฌอรีน ฉัน ไม่ เคย แย่ง ของ แก” ฉันพูดแต่ล่ะคำช้าๆ ชัดๆ คนอื่นคงหมั่นไส้ฉันหมดแล้วล่ะ

“ก็ทำอยู่นี้ไง นัดกันมาเที่ยวเห็นๆ อยู่ ยังจะกล้าปฏิเสธอีก!!” เฌอรีนไม่ยอมง่าย

“งั้นก็แล้วแต่แกจะคิดแล้วกัน เพราะว่าแกก็ชอบคิดอะไรไปเองคนเดียวอยู่แล้วนิ” ฉันแอบแขวะเฌอรีนเบาๆ

“นังไลลา!!” เฌอรีนง้างมือขึ้นเตรียมจะตบฉัน

“พอได้แล้ว!! เฌอรีน” เสียงผู้ชายคนหนึ่งร้องห้ามไว้ นั้นมัน ไดมอนด์นิ

“ไดมอนด์ มาได้ไง” ฉันถามน้องชายตัวเอง น้องยิ้มให้ฉันแล้วก็หันไปพูดกับมิโน่

“พี่พาเมียพี่กลับไปเหอะ ที่นี่เขาวุ่นวายกันพอแล้ว” ๻ั้๫แ๻่เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นน้องชายฉันในโหมดนี้เลยเหะ ก็เท่เหมือนกันนี้น้องชายเรา มิโน่พยักหน้าให้อย่างเขาใจ

“ทำไมฉันต้องฟังนายด้วย พวกเดียวกันมันก็เข้าข้างกันดิว่ะ!” เฌอรีนก็ไม่ยอมกลับง่ายๆ

“พอเถอะ เฌอรีน พี่ขอล่ะ นี่ผับเพื่อนพี่อย่าให้วุ่นวายไปกว่านี้เลย” ฉันหันไปมองตามเสียงนั้น พี่เรย์

“นายควรมีเวลาให้เมียบ้างนะ ฉันแค่บอกในฐานะที่นายเป็๲น้องเขยฉัน” พี่เรย์บอกมิโน่

“ก็ได้ค่ะ เฌอกลับก็ได้เห็นแก่พี่เรย์นะคะ” เฌอรีนยอมกลับแต่โดยดี มิโน่หันมามองหน้าฉันแล้วเขาก็เดินตามหลังเฌอรีนออกไป

พอสองคนนั้นเดินออกไปฉันก็ถอนหายใจออกมายาวๆ เมื่อไรจะสงบสุขสักทีนะชีวิตฉันเนี้ย