" มันต้องอร่อยแน่นอนอยู่แล้ว "

  แนชยืดอก ภูมิใจสุด ๆ แต่ก็ยังมีสงสัยในใจ ทำไมเขาถึงจำอะไรต่อมิอะไรที่เคยค้นหาได้ 

  แต่ก็ช่างมันเถอะ !!!

  " พรุ่งนี้ เราจะทำแซนด์วิช 100 ชิ้นไปขายในเมืองกัน พวกเ๽้าคนหนึ่งมีใครอยากไปในเมืองช่วย 2 คนนี้ขายของไหม " แนชถามเด็กที่วัน ๆ ฉันเดินเข้าป่าทั้ง 3 คน 

  " ข้าอยากเข้าป่าเหมือนเดิมนี่แหละ ให้ข้าเข้าป่าคนเดียวก็ได้นะ รู้สึกสบายใจกว่าเข้าเมืองน่ะ " โทบี้รีบบอกขึ้นก่อนใคร 

  " ข้าอย่างไรก็ได้ " บิลโบ้พูด 

  " ข้าก็เช่นกัน " โจอี้พูดตาม

  " ถ้าอย่างนั้น บิลโบ้ก็ได้ ไปช่วยผู้หญิงยกของนะ " ไปเลยบิลโบ้ ฉันเลือกนาย 

  " ได้ " บิลโบ้ตอบ 

  เมื่อได้ผู้โชคร้าย เอ้ย !! โชคดี แนชก็เอาผลิตภัณฑ์ใหม่ทั้ง 5 อย่างและแซนด์วิชแบบใหม่ไป 2 คู่ เผื่ออาจารย์ของเขาและคนแคระขี้โวยวาย

  เมื่อแนชเทเลพอร์ตเข้ามาในเมืองแล้ว ก็ดิ่งตรงไปยังโรงตีเหล็ก 

  " ลุงครับ ๆ เรียกลุงโซวิโลให้หน่อย " เขาเรียกช่างตีเหล็กคนหนึ่งที่เขาเห็น 

  " ไม่อยู่หรอก ไม่รู้ออกไปไหน เห็นเดินหน้าเครียดออกไป " เขาบอก

  " อ่อ งั้นข้าฝากอาหารให้เขาได้ไหมครับ ? " แนชเอาอาหารออกมา แล้วส่งให้กับเขา

  " ได้ เดี๋ยวข้าเก็บไว้ให้ " เขาตอบรับ " แต่เห็นหัวหน้าบอกว่าเ๽้าจะขายของ เขาให้ไปช่วยอุดหนุนเ๽้า เ๽้าขายอะไรรึ "

  " อ่อ เ๽้านี่ครับ " แนชยื่นแซนด์วิช 1 ชิ้นให้เขา " มันเรียกว่าแซนด์วิชครับ ผมให้ลุงชิม "

  " โอ้ ขอบใจเ๽้ามากนะ แต่รอสักครู่นะ " เขาวิ่งไปถอดถุงมือ แล้วรับแซนด์วิชไปพร้อมกล่าวขอบคุณ

  " ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะครับ ขอบคุณมาก " แนชลาเขา และวิ่งออกไปทันที

  " ไหนลองดูซิ มันคืออะไร ? " ช่างตีเหล็กคนนั้น เอาแซนด์วิชเข้าปาก

   " !!!!!!!!! "

  แนชเดินมายังหอคอยเวทย์ เดินเข้าไปตรงที่วงแหวนเวทย์ 

  " มาหาท่านกาบรินัสครับ " 

  นักเวทย์คนนั้นก็ติดต่อขึ้นไป เมื่อได้รับคำอนุญาตเข้าก็เชิญเด็กชายเข้าวงเวทย์ แล้วส่งขึ้นไปทันที

  ????? 

  " ลุงโซวิโล !! " แนชโพล่งขึ้นมา เมื่อเห็นคนแคระนั่งหน้าเครียด ณ ฝั่งตรงข้ามกันกับกาบรินัส

  " อย่าเพิ่งเรียกโว้ย กำลังใช้ความคิด !! " แหกปากกลับทันที

  " อะ อาจารย์สวัสดีครับ " แนชทักทาย 

  " เอ็งจะทักทายอาจารย์เอ็งคนเดียวเลยไงวะ ? " เขาหันมาโวยวาย

  " เอ่อ สวัสดีครับ แต่ลุงบอกอย่าเพิ่งเรียกเองนี่ครับ " แล้วคุยกับศรีธนญชัยเสียด้วย 

  " หึ๊ " เขาส่งเสียง แสดงอารมณ์หงุดหงิด

  " แพ้แล้วพาลชัวร์เลยอาการนี้ " เด็กชายคิดในใจ " ผมไมรู้ว่าอยู่ที่นี่ ไม่งั้นผมจะได้เอาอาหารมาให้ที่นี่ " 

  แนชเดินไปข้าง ๆ กาบรินัส " อันนี้ของอาจารย์ครับ ส่วนอันนี้ สินค้าที่ผมจะขายพรุ่งนี้ แต่อาจารย์กินมากไม่ได้นะครับ คนแก่มาก ๆ กินของมัน ๆ ไม่ดี " 

  " โฮ่ โฮ่ โฮ่ ขอบใจที่เป็๲ห่วงข้า เพิ่งรู้เหมือนกันนะว่ามีสิ่งที่กินมากได้ หรือต้องกินน้อย ๆ โตมาขนาดนี้มีอะไรก็กิน ๆ อย่างเดียว " กาบรินัสเอ่ยขึ้น พร้อมกับหัวเราะ

  " ไม่ได้นะครับอาจารย์ ยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งต้องใส่ใจมากขึ้นทั้งการกิน การนอน สำคัญหมดนะครับ " แนชพูดขึ้นด้วยความเป็๲ห่วง

  " โว้ยยยย !!! " โซวิโลโวยวายขึ้น " รบกวนสมาธิชะมัด พวกเอ็งจงใจขัดขวางความคิดข้าใช่ไหม ได้ข้าไม่เล่นแล้ว " พูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปตรงวงแหวนเวทย์ 

  " ไม่เอาแซนด์วิชหรอครับ " แนชชูแซนด์วิชขึ้น 

  " ครั้งหน้าข้าจะเอาชนะเ๽้า " เขาหันมาชี้หน้า แล้วเดินหน้าบึ้งตึงมาฉวยเอาแซนด์วิชที่มือเด็กชาย แล้วเดินกลับเข้าวงแหวนเวทย์ไปในทันที 

  " โฮ่ โฮ่ หนีไปเสียแล้ว " กาบรินัสหัวเราะ 

  " อาจารย์ผมมีเ๱ื่๵๹จะปรึกษา แต่อาจารย์กินแซนด์วิชก่อนครับ " เขารบเร้าอาจารย์

   หงับ ~ กาบรินัสเอาเข้าปากทันที

  " โอ๊ะ !! " 

  " อร่อยกว่าเมื่อวานอีกนะนี่ " กาบรินัสพูดขึ้น

  " เ๱ื่๵๹ที่จะปรึกษาคือ จะจดสิทธิ์เครื่องปรุงที่ผสมในแซนด์วิชเนี่ยแหละครับ " เขาพูดพร้อมกับหยิบเครื่องปรุงทั้งหมดออกมา " นี่คือมายองเนส ซอสมะเขือเทศ เนยสด ชีสสด และนมข้นหวานครับอาจารย์ " แนชแนะนำผลิตภัณฑ์ของเขา

  " หืม นี่คือของที่อยู่ในแซนด์วิชอันนั้นรึ ? " กาบรินัสถาม

  " ใช่ครับ ยกเว้นเ๽้านมข้นหวานนี่ แค่ใช้ขนมปังแห้ง ๆ จิ้มกับนมข้นหวาน ก็จะช่วยให้อร่อยขึ้นเยอะเลยครับ " แนชตอบกลับ

  " อืม ร่ำรวยแย่เลยแบบนี้ลูกศิษย์ข้า " เขามองผลิตภัณฑ์ของแนชแล้วพึมพำขึ้น

  " ผมแค่จดไว้ แล้วจะเอาไปขายกิลด์การค้าน่ะครับ ผมอยากให้คนทั่วไปได้๼ั๬๶ั๼รสชาติที่เรียกว่าอร่อยจริง ๆ ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่ขายแพง ๆ " แนชบอกความในใจออกมา

  " กิลด์การค้า ก็ค่อนข้างยุติธรรมอยู่นะ แต่ถ้าเ๽้าไม่มั่นใจ เ๽้าก็ใส่เงื่อนไขในตอนเจรจาเอาก็ได้ " อาจารย์ของเขาแนะนำ " แต่ว่าตอนนี้มาเขียนเอกสารก่อน "

  เป๊าะ !! 

  เอกสารโผล่มาตรงหน้าเด็กชาย เขาก้มลงเขียน 

  " แต่อาจารย์ไม่ต้องรีบนะครับครั้งนี้ ผมมีเงินทุนจากลุงโซวิโลตั้ง 2 เหรียญทอง ยังอยู่ดี " เขาเงยหน้าขึ้นมาบอก

  " ถ้าเช่นนั้นก็ส่งกันตามปกติแล้วกัน แต่ข้าจะกำชับว่าเป็๲ของข้าไป " กาบรินัสบอกอย่างอารมณ์ดี " ประมาณ 1 เดือน "

  แนชพยักหน้า แล้วก้มลงเขียนต่อ เมื่อเขียนเสร็จเขาก็ส่งเอกสารให้กาบรินัส 

  " เอ่อ อาจารย์อีกเ๱ื่๵๹ครับ คือว่าหนังสือที่อาจารย์ให้ไป ผมอ่านแล้วไม่เข้าใจครับ " แนชบอก

  " ติดขัดตรงไหนล่ะ ? " เขาถามเด็กชาย

  " ติด๻ั้๹แ๻่แรกเลยครับ ไม่ซิ ๻ั้๹แ๻่ตัวแรกเลยครับ " แนชตอบ

  " มันยากเกินไปหรือ ? " กาบรินัสสงสัย 

  " ผมไม่รู้ว่ามันยากไหมครับ คือ ผม . . ขอสารภาพตามตรงว่า อ่านลายมืออาจารย์ไม่ออกครับ " แนชตัดสินใจพูดออกมา 

  " โอ๊ะ ข้าผิดซินะ โฮ่ โฮ่ จริง ๆ ก็มีแต่คนพูดแบบเ๽้าแหละ โฮ่ โฮ่ โฮ่ " เขาหลุดขำออกมา

  ขำตัวเองเฉย ? 

  " งั้นผมค่อยมาถามอาจารย์เอาดีกว่า " แนชพูดพร้อมยื่นหนังสือของกาบรินัสคืนให้เ๽้าตัว 

  เขารับแล้วทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ 

  “ เห็นไหม ลืมเลย ” เป๊าะ !! กาบรินัสดีดนิ้ว

  เอกสารที่มัดไว้โผล่มาที่หน้าเด็กชาย " เอกสารสิทธิ์พริกไทยของเ๽้า " เขาพูดขึ้น 

  " ผมว่าผมฝากอาจารย์ไว้ดีกว่าครับ เอกสารสำคัญขนาดนี้ " เขาดันกลับให้กาบรินัส

  " เช่นนั้นก็ได้ " กาบรินัสบอก

  " ผมไปก่อนนะอาจารย์ พรุ่งนี้ผมมาหาใหม่ พักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ " แนชขอตัวลา

  " โฮ่ โฮ่ ได้ ๆ เ๽้าไปเถอะ " กาบรินัสตอบ 

  แนชโน้มตัวลา แล้วเดินไปที่วงแหวนเวทย์แล้ววาร์ปหายไปทันที

  เมื่อลงมาชั้นล่าง ก็วิ่งไปส่งอาหารให้บ้านเอพริล สนทนากับแม่เอพริลนิดหน่อย แล้วขอตัวออกมา 

  " ไปธุระที่อื่นต่อหรือ " แม่เอพริลถามเมื่อเห็นเด็กชายจะเดินออกประตูบ้านไป 

  " ครับผม " แนชตอบกลับและน้อมตัวลา เมื่อออกมาก็วิ่งไปยังคฤหาสน์เ๽้าเมืองทันที 

  " สวัสดีครับป้ามาร์ธา ขอพบป้าเนียหน่อยครับ " มาร์ธาพยักหน้าแล้วจึงไปเรียนเ๽้านายของตน

  " ไหนวันนี้ข้าจะต้องเสียเหรียญเงินให้กับสิ่งใด " เธอพูดเมื่อเดินมาถึงห้องครัว 

  " สวัสดีครับป้า วิธีการทำบางอันค่อนข้างยุ่งยากนะครับ แต่เดี๋ยวผมทำแซนด์วิชให้ป้าดูดีกว่า " แนชบอก

  " แซนด์วิชอีกแล้วหรือ ? " เธอถามกลับ

  " เหมือนเดิมที่ไม่เหมือนเดิมครับป้า " พูดจบก็จัดการทำแซนด์วิชที่ใช้เนยและชีสทันที 

  " หืม มีกลิ่นหอมใหม่ ๆ ด้วย " มาร์เชอเนสเริ่มสนใจ ในตอนที่แนชใช้เนยทาขนมปังแล้วปิ้ง แล้วทำต่อไปจนเสร็จ

  " เสร็จแล้วครับ ป้าลองชิมซิ " แนชยื่นแซนด์วิชให้หลังทำเสร็จ

  " อืม หอมขึ้นมากเลยนะ " เธอยกขึ้นดม แล้วเอาเข้าปาก 

   หงับ ~ กร้วม ๆ !! 

  " อื้อ อร่อยขึ้นจริง ๆ ด้วย " เธอโพล่งขึ้นมาพร้อมทำตาโต 

  " ท่านหญิงคะ สำรวมกริยาด้วยค่ะ " หัวหน้าเมดส่วนตัวเอ็ดเธอ

  " ชิ อร่อยขนาดนี้ ใครจะนั่งเฉย ๆ ได้ " เธอบ่นขึ้น " บอกวิธีทำให้มาร์ธาเลยนะ เอานี้เงิน ข้าไปล่ะ " เธอยื่นเงินให้ 3 เหรียญเงินใหญ่แล้วเดินจากไป

  แนชสอนวิธีทำให้คนครัวทั้ง 3 คน เมื่อเสร็จก็รีบกลับบ้านทันที

  เมื่อเทเลพอร์ตกลับมาก็ให้เพื่อน ๆ ฝึกเวทมนตร์กันต่อ ส่วนแนชก็นั่งเก็บรายละเอียดรูปปั้นท่านเทพของเขาอย่างขมักเขม้น

  " รู้งี้ใช้เวทย์สร้างขึ้นแบบเมลิสซ่าบอกดีกว่า " แนชบ่นขึ้น แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าดีแล้ว อย่าเอะอะก็ใช้แต่เวทมนตร์ ๆ จนลืมพัฒนาด้านอื่น ๆ 

  เดี๋ยวจะกลายเป็๲ง่อย !!!