เห็นอวิ๋นเสวี่ยร้องไห้อย่างเศร้าสร้อยเช่นนี้ อวิ๋นซีก็จิตใจขุ่นมัวอย่างยิ่ง นางมองจงอู๋ซาง กล่าวเสียงขรึมว่า “รัชทายาทเสด็จกลับไปก่อนเถอะ” พูดจบ นางก็อุ้มอวิ๋นเสวี่ยขึ้นมามุ่งหน้าไปยังห้องพัก    จงอู๋ซางมองเงาหลังของคนทั้งสองนิ่งค้าง เขาไม่เข้าใจ...