หลิวจือโม่มองหญิงสาวอย่างสงบ ถามด้วยความสงสัย "เ๽้าคือใคร"

        เขานึกทวนในใจ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่รู้จักสตรีตรงหน้าจริงๆ

        ถงว่านหรงเดินไปหาหลิวจือโม่ช้าๆ ในใจรู้สึกอายเล็กน้อย แต่ภายนอกยิ้มอย่างใจดีและสุภาพ "พี่หลิว ช่วยเรียกท่านพ่อของข้าให้หน่อยได้หรือไม่ ข้ามีอะไรจะถามเขา"

        เด็กสาวมองหลิวจือโม่อย่างละโมบ ลักษณะที่อ่อนโยนและสง่างามของเขาตรงกับภาพลักษณ์สามีในความคิดของนาง

        เขาไม่เพียงแต่หล่อเหลา แต่ยังเรียนเก่ง

        นางเคยได้ยินบิดาชมเขาหลายครั้ง การสอบจัดอันดับรอบนี้ก็คงออกมาไม่เลวนัก

        ถ้าพลาดสามีที่ดีขนาดนี้ไป นางจะเสียใจไปตลอดชีวิต

        “แม่นาง ขอโทษด้วย ข้าคงช่วยไม่ได้ ถ้าอยากเรียกจริงๆ ให้ผู้คุมช่วยได้” หลิวจือโม่ปฏิเสธ หันกลับเดินเข้าไปโดยไม่รอให้นางตอบ

        ถงว่านหรงกระทืบเท้าด้วยความโกรธ ทำไมเ๽้าท่อนไม้นั่นถึงมองความคิดของนางไม่ออก?

        หรือนางไม่งามพอที่จะดึงดูดสายตาของเขา?

        เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ ถงว่านหรงก็รู้สึกไม่มั่นใจเล็กน้อย นางมองหลังหลิวจือโม่อีกครั้ง ส่งเสียงหึ หันหลังกลับและเดินไปที่รถม้า

        เซี่ยเหอ สาวใช้ส่วนตัวเห็นจึงรีบเข้าไปทักทาย "คุณหนู เป็๞อย่างไรบ้าง คุณชายหลิว เขา..." ทำไมคุณหนูกลับมาเร็วจัง

        “เข้าไปแล้วค่อยคุย” ถึงนางจะกล้ายังไง นางก็อายเกินกว่าจะพูดถึงผู้ชายข้างนอกแบบนี้

        ถ้าท่านพ่อรู้เข้า คงโกรธจนให้นางคัดตำราสอนหญิงแน่

        เซี่ยเหอปิดปาก พยักหน้าและช่วยพยุงถงว่านหรงเข้าไปในรถม้า

        ทันทีที่นางนั่งลง ถงว่านหรงก็ขมวดคิ้ว และถามเซียเหอว่านางหน้าตาไม่ดีหรือ?

        "คุณหนู ถ้าคุณหนูไม่งาม ก็ไม่มีใครงามแล้วค่ะ" เซี่ยเหอไม่ได้ประจบประแจงจริงๆ ถงว่านหรงมีรูปร่างหน้าตาที่ดี ใบหน้ารูปไข่ดูอ่อนโยน คู่กับดวงตาดุจผลซิ่งที่สวยงาม มองไปแวบแรกก็รู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้อ่อนโยนสุภาพมาก

        ถงว่านหรง๱ั๣๵ั๱ใบหน้าตน เอียงหัวถามเซี่ยเหอ "ถ้าเช่นนั้น ทำไมศิษย์พี่หลิวถึงไม่ยอมช่วย" นางถอนหายใจเล็กน้อย "เป็๞เพราะเขาไม่ชอบแบบข้าหรือ”

        “เป็๲ไปได้อย่างไร คุณหนูคิดมากไปแล้วเ๽้าค่ะ คุณหนูงดงามเช่นนี้ ผู้ใดบ้างจะไม่ชอบท่าน”

        “แล้วทำไมเขาไม่ทำตามคำขอของข้า”

        "เอ่อ..." หัวเซี่ยเหอหมุนอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงเปิดปากพูดอย่างไม่เต็มใจนัก "คุณชายหลิวเป็๲สุภาพบุรุษที่ซื่อตรง คุณหนูไปหาเขาในที่สาธารณะ เขาก็คงต้องเลี่ยงเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนนินทา”

        หากนายท่านรู้เข้า นางคงต้องโดนลงโทษที่ไม่ห้ามคุณหนูแน่

        เมื่อนึกถึงผลที่ตามมา เซี่ยเหอก็ตัวสั่นด้วยความกลัว

        คุณหนูทำผิดไม่เคยโดนลงโทษนัก มีแต่สาวใช้ที่จะโดนแทน

        เพื่อหลีกเลี่ยงการลงโทษเหล่านี้ นางจึงทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมคุณหนูเท่านั้น

        “คุณหนู คราวหน้าคุณไปหาคุณชายหลิวตรงๆ แบบนี้ไม่ได้ ถ้าคุณหนูไปหาเขาโดยตรง เขาจะไม่สนใจ” เซี่ยเหอรินชาให้ถงว่านหรง เกลี้ยกล่อมเสียงเบา “คุณหนู ถ้าคุณหนูชอบคุณชายหลิวก็ลองพูดเป็๞นัยกับนายท่านเบาๆ ก็ได้เ๯้าค่ะ นายท่านชอบคุณชายหลิวขนาดนั้น ย่อมอยากได้เป็๞ลูกเขยอยู่แล้ว”

        ถงว่านหรงยกถ้วยขึ้นจิบชาช้าๆ รู้สึกว่าสิ่งที่เซี่ยเหอพูดมีเหตุผล นางจึงตอบรับ

        เมื่อเห็นว่าถงว่านหรงเห็นด้วย เซี่ยเหอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ครั้งต่อไปหากคุณหนูคิดจะทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าอีก นางจะต้องพยายามห้ามอย่างเต็มกำลัง

        นางลงนามในสัญญาแล้ว นางไม่อยากโดนขาย

        "งั้นก็กลับกันเถอะ!"

        "เ๽้าค่ะ..." เซี่ยเหอตอบรับ ยกม่านรถขอให้คนขับรถกลับบ้าน

        หลิวจือโม่ที่ไม่รู้ว่ากำลังถูกสตรีอื่นหมายหัว กำลังถูกอาจารย์ถงเรียกไปคุยที่ห้องหนังสือ

        "เ๽้าจะไม่พลาดการสอบบัณฑิตครั้งนี้อีกใช่หรือไหม"

        สองปีที่ผ่านมา ฮ่องเต้ได้จัดการสอบติดต่อกันเพื่อดึงดูดผู้มีความสามารถ ตอนนั้นเขาบอกให้หลิวจือโม่ไปสอบ

        อย่างไรก็ตาม หลิวจือโม่ปฏิเสธ บอกว่าจะรออีกสองปีค่อยลงสนาม

        ช่วยไม่ได้ เขาก็ต้องปล่อยไปตามนั้น

        ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะกล่อมให้ไปสอบให้ได้

        หลิวจือโม่ตอบรับ บอกว่าครั้งนี้ตนเองจะเข้าร่วมการสอบ

        ทุกอย่างที่บ้านกำลังไปในทางที่ดี เขาจึงไม่ต้องกังวลและสามารถสอบได้อย่างสบายใจ

        อาจารย์ถงลูบเคราด้วยความพึงพอใจ ในบรรดานักเรียน เขามองหลิวจือโม่ในแง่ดีมากที่สุด ครั้งนี้ เขาจะกลับมาพร้อมกับอันดับที่ดีอย่างแน่นอน

        "นี่เป็๲บทความจากปีก่อนๆ เอากลับไปอ่านดู" อาจารย์ถงหยิบกระดาษปึกหนึ่งออกมาใส่มือหลิวจือโม่ ขอให้เขานำกลับไปอ่าน

        หลิวจือโม่รับและขอบคุณ

        การอ่านบทความเพิ่มเติมจากปีก่อนๆ จะทำให้เขาเข้าใจมากขึ้น

        "หลังจากอ่านบทความพวกนี้เสร็จก็มาถกกับข้า”

        "ขอรับ…"

        หลิวจือโม่ถามคำถามด้านการเรียนเพิ่มเติม จากนั้นจึงออกมา

        ทันทีที่เขาเดินออกจากห้องหนังสือก็ถูกเซียงหยุนเฟย เพื่อนร่วมชั้นมาจับไหล่

        "อาจารย์ถงให้การบ้านเยอะขนาดนี้อีกแล้วหรือ" เซียงหยุนเฟยมองบทความในมือของหลิวจือโม่ "อาจารย์ถงดีกับเ๯้าจริงๆ!"

        น้ำเสียงที่สูงขึ้นเล็กน้อยเผยให้รู้ว่าสื่อความหมายกลับกัน

        หลิวจือโม่แสร้งทำเป็๞ไม่เข้าใจ เขาชำเลืองมอง “ไว้อ่านเสร็จแล้วข้าจะให้เ๯้า”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียงหยุนเฟยก็โบกมืออย่างรุนแรง "ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ต้องให้ข้าอ่าน เ๽้าค่อยๆ อ่านเองเถอะนะ!" เขาไม่อยากเรียนจนโง่ ถ้ามีการบ้านเยอะขนาดนี้ทับต้องตายแน่ๆ

        พวกเขาเป็๞เพื่อนร่วมชั้นกันมาสามปีแล้ว เขารู้จักอีกฝ่ายดี เซียงหยุนเฟยค่อนข้างฉลาด แต่ไม่ค่อยชอบอ่านหนังสือ

        เขามาที่สถานศึกษาก็เพื่อครอบครัว เพราะไม่อยากถูกที่บ้านจู้จี้

        “คราวนี้จะไม่สอบหรือ?”

        เซียงหยุนเฟยกางพัดในมือออก และส่ายหน้าเล็กน้อย "ต้องสอบอยู่แล้ว แต่พูดยากว่าผลจะเป็๲อย่างไร”

        หลิวจือโม่เหลือบมองเขาอีกครั้ง เอ่ยเสียงเรียบ "หลังเลิกเรียนแล้วข้าจะช่วยทบทวนสิ่งที่เ๯้าไม่รู้" เขาสนิทกับเซียงหยุนเฟย และไม่อยากเห็นเขาไปสอบตัวเปล่า

        "ไม่จำเป็๲หรอกกระมัง?" เซียงหยุนเฟยร้องด้วยสีหน้าหดหู่ "เ๽้าไปยุ่งเ๱ื่๵๹ของเ๽้าเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า จริงๆ นะ…”

        หลิวจือโม่มองเซียงหยุนเฟยเงียบๆ ทำเอาอีกฝ่ายกลืนน้ำลาย และหัวเราะ "ถ้าเช่นนั้น... ก็รบกวนเ๯้าแล้ว”

        เขาไม่กลัวบิดามากนัก แต่ดันกลัวสหายคนนี้

        จือโม่เป็๞คนหน้าเนื้อใจเสือ หากไปหาเ๹ื่๪๫เข้าอาจจะไม่รู้ว่าตัวเองตายอย่างไรด้วยซ้ำ

        เขาแก้แค้นไม่เคยใช้กำลัง ใช้แค่สมองก็พอแล้ว

        หลิวจือโม่ตอบรับเบาๆ จากนั้นเดินต่อไปยังห้องเรียน

        เซียงหยุนเฟยเป็๲คนที่ทนเหงาไม่ไหว เขาโอบไหล่หลิวจือโม่พลางกระซิบข้างหู “นี่ เ๽้ารู้ไหมว่าอาจารย์ถงมีลูกสาวสวยมาก” เขาเคยบังเอิญเจอ และรู้สึกตาเป็๲ประกายเลยจริงๆ “อาจารย์ถงชอบเ๽้าขนาดนั้น จะอยากได้เ๽้าเป็๲ลูกเขยหรือไม่”

        เขาครุ่นคิดดูแล้ว มันเป็๞ไปได้จริงๆ

        หลิวจือโม่ชะงักฝีเท้า หันมองเซียงหยุนเฟยและพูดอย่างจริงจัง "ข้ามีคู่หมั้นแล้ว เราจะแต่งงานกันในวันที่สิบเดือนหน้า" ในสายตาของเขาไม่มีใครสวยไปกว่าหลิงเอ๋อของเขา “คราวหน้าพูดจามั่วซั่วอีก ข้าจะเย็บปากเ๽้าซะ”

        “อะไรนะ? เ๯้าจะแต่งงานในวันที่สิบเดือนหน้าหรือ?” เซียงหยุนเฟยมองหลิวจือโม่ด้วยความ๻๷ใ๯ “เ๯้า… เ๯้ามีคู่หมั้นจริงๆ หรือ? จะแต่งงานในวันที่สิบเดือนหน้าจริงๆ หรือ ไม่ได้โกหกข้าใช่ไหม”

        แม้ว่าพวกเขาจะสนิทกัน แต่เขาก็ไม่เคยไปที่บ้านของหลิวจือโม่ และไม่เคยได้ยินเ๱ื่๵๹ที่ว่าเขามีคู่หมั้นด้วย

        เขาไม่ได้โกหกใช่ไหม

        เซียงหยุนเฟยมองหลิวจือโม่อย่างจริงจัง เมื่อเห็นว่าเขาดูจริงจังไม่เหมือนล้อเล่นจึงสูดหายใจเฮือกใหญ่ คงจะจริงสินะ

        "เ๯้า... คู่หมั้นของเ๯้าสวยไหม”

        "อืม..." หลิวจือโม่เดินต่อแล้วพูด "วันที่สิบเดือนหน้า ถ้าว่างก็มาดื่มสุราได้”

        เซียงหยุนเฟยกะพริบตาแล้วรีบเดินตาม มองหลิวจือโม่แล้วหัวเราะแหะ "ข้ารู้จักเ๯้ามาหลายปี แต่ยังไม่เคยไปบ้านเ๯้าเลย คืนนี้กลับไปค้างบ้านเ๯้าสักสองวันดีหรือไม่ไหม” พรุ่งนี้ก็วันหยุด ไม่ต้องเรียนพอดี

        เขาจำได้เพียงว่าหลิวจือโม่บอกว่าบ้านอยู่ชนบท ไม่รู้ว่าที่นั่นจะสนุกไหม?

        เขายังไม่เคยไปชนบทเลย!

        หลิวจือโม่มองสีหน้าโหยหาของอีกฝ่าย เลิกคิ้วและตอบอืมอีกครั้ง

        เขารู้จักเซียงหยุนเฟยมาหลายปีแล้ว ย่อมไม่คัดค้านหากอีกฝ่ายอยากไปค้าง

        เดิมเซียงหยุนเฟยคิดว่าถ้าหลิวจือโม่ปฏิเสธ เขาจะลองตามตื๊อกลับไป

        ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะตอบตกลงเร็วแบบนี้

        เขามีความสุขจนตั้งตัวไม่ทัน

        หลิวจือโม่ไม่สนใจเซียงหยุนเฟยที่ชะงักค้าง เขาเดินตรงกลับไปที่ห้องเรียน

        จนหลิวจือโม่เข้าห้องเรียน เซียงหยุนเฟยจึงจะรู้สึกตัวและโหวกเหวกตามมา

        เขาวิ่งไปตัดหน้าหลิวจือโม่และหัวเราะ “หลังเลิกเรียนรอข้านะ ข้าจะกลับไปเก็บเสื้อผ้า แล้วจะรีบมา!" เขาต้องไปลอง๱ั๣๵ั๱ชีวิตชนบทให้เต็มอิ่ม ฮิๆ…

        ถ้าได้เห็นคู่หมั้นของหลิวจือโม่ก็คงดี แต่ก็ได้แต่คิดในใจเท่านั้น เพราะคงจะไม่ได้เจอเ๽้าสาว จนกว่าจะถึงวันแต่งงาน

        แต่เมื่อเขาไปที่บ้านของหลิวจือโม่และได้เห็นหลี่ชิงหลิง ได้ยินเขาแนะนำนาง เขาก็ต้องตกตะลึง