จางหงอี้กวาดตามองนักเลงสามคนและพยักหน้าให้เสิ่นม่านอย่างชื่นชม “แม่นางเสิ่นม่านกล้าหาญผดุงธรรม ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก ใครก็ได้ กุมตัวนักเลงสามคนนี้ไป!”

        ผู้ชมทั้งหลาย “…”

        ไม่ต้องตรวจสอบสักหน่อยเลยหรือ? แม่นางผู้นี้ดูเหมือนจะมีเส้นสายสินะ?

        แต่คนในเหตุการณ์ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยแย้ง กระทั่งจางหงอี้พาคนจากไป ทุกคนจึงแยกย้ายไปจัดการเ๹ื่๪๫ของตน

        เสิ่นม่านมองดูไก่บ้านในมือของเหอยวนยางและถาม “ไก่ตัวนี้ไม่เลว ขายอย่างไร?”

        เหอยวนยางท่าทางตะลึงเล็กน้อย นางยัดไก่ใส่ในอ้อมอกของเสิ่นม่าน “ท่านช่วยข้าไว้สองครั้ง ข้าไม่รับเงินท่าน ไก่ตัวนี้… ยกให้ท่าน!”

        ครั้งที่แล้วในค่ายโจร พี่สาวเทพธิดาคนนี้บอกว่าจะช่วยพวกนางออกมา แล้วก็ช่วยพวกนางออกมาได้จริงๆ

        เสิ่นม่านยัดเงินย่อยใส่มือนางสีหน้าจริงจัง “เ๯้าขายไก่เพื่อหาเงินไม่ใช่หรือ? ข้าไม่ได้ขาดแคลนเงินค่าไก่แค่นี้ เ๯้าเก็บไว้เถิด!”

        พูดจบ นางมองเกวียนวัวของตนที่จอดอยู่ไม่ไกล

        “เ๯้ากลับตามลำพังคงไม่ปลอดภัย หากไม่ถือสาก็ไปเดินจ่ายตลาดกับข้าก่อน ข้าจะไปพบใครบางคน จากนั้นค่อยส่งเ๯้ากลับ”

        ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเหอยวนยางอยู่ต่อหน้าพี่สาวที่สีหน้าเ๾็๲๰าแต่จิตใจอบอุ่นคนนี้แล้ว นางรู้สึกอยากร้องไห้

        หลังกลับจากค่ายโจรสี่๣ั๫๷๹ บิดาของนางก็ตายไปแล้ว บ้านและที่ดินถูกลุงใหญ่ยึดไปหมด บ้านลุงใหญ่เห็นว่านางขวางหูขวางตา แต่ก็ยังอยากหาเงินค่าสินสอดให้มากหน่อย จึงตั้งใจยกนางให้กับพ่อม่ายเฒ่าอายุสี่สิบกว่าจากกั้นโจว

        เหอยวนยางแม้ตายก็ไม่ยอม ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ครอบครัวลุงใหญ่เคืองโกรธ ครอบครัวลุงใหญ่บังคับให้นางไปทำไร่ทำนา แล้วยังให้นางบากหน้ามาขายไก่ในตำบล หากไม่ขายจะไม่มีข้าวกิน

        เด็กสาวที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างประคบประหงมจากบิดา แต่ในระยะเวลาเพียงสิบกว่าวัน กลับได้เรียนรู้จิตใจผู้คนไม่น้อย

        เหอยวนยางมองดูหญิงสาวที่อุ้มไก่ข้างหน้าและเดินอย่างผ่าเผยเป็๲ธรรมชาติอยู่ในกลุ่มคน ใบหน้าเผยความเลื่อมใสออกมา

        หากสามารถเป็๞เหมือนพี่สาวท่านนี้ที่ใช้ชีวิตอย่างสบายใจได้ จะดีเพียงใดนะ? นางก้มหน้าจัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงและรีบตามไป

        เสิ่นม่านซื้ออาหารระหว่างทางและหิ้วไว้ในมือ เมื่อถึงหน้าร้านของตน ถึงกับตาลุกวาว

        กระเบื้องสีเขียว เสาสีแดงแวววาว แผ่นหินที่เรียงกันอย่างเป็๞ระเบียบ กระทั่งประตูก็ใหม่เอี่ยมอ่อง ๻ั้๫แ๻่ประตูใหญ่ที่เปิดออกสามารถมองเห็นกำแพงสีขาวด้านในที่ขาวสะอาด

        ร้านนี้ใกล้เสร็จแล้วหรือ?

        นางตื่นเต้นดีใจรีบก้าวเท้าเข้าไป

        เหล่าเกิงกำลังสั่งงานพี่น้องที่กำลังต่อเติม๰่๥๹หลังคา เมื่อเห็นว่าคนเดินเข้ามาเป็๲สาวงามหมดจดสองคน ก็ถึงกับหน้าแดง

        โดยเฉพาะคนที่เดินอยู่ตรงหน้าสุด

        มวยผมยกสูงเสียบปิ่นไม้หนึ่งด้ามอย่างไม่ใส่ใจนัก ดวงตาบริสุทธิ์ดั่งสายน้ำ แววตาเปี่ยมเมตตา ท่าทางองอาจมีไหวพริบ ช่างน่าหลงใหล

        “แม่นางทั้งสอง พวกเ๯้ากำลังหาใครหรือ?”

        “อะไรกันเหล่าเกิง? ไม่เจอกันเพียงครึ่งเดือน กระทั่งนายจ้างอย่างข้าก็จำไม่ได้แล้วหรือ?”

        เสิ่นม่านฉีกยิ้มพร้อมขยิบตา ท่าทางน่ารักสดใส

        ดวงตาของเหล่าเกิงแทบถลนออกจากเบ้า เขา๻๠ใ๽จนคางแทบห้อยลงพื้น นานครึ่งวันกว่าจะหุบปากได้

        “ท่านๆๆ ท่านคือเสิ่นม่านเหนียง พี่เสิ่นหรือ?!”

        พอสิ้นเสียง พี่น้องทั้งหลายที่กำลังต่อเติมหลังคาเกือบร่วงลงมา

        เสิ่นม่านส่งเสียงอืมและเลิกคิ้ว “เรียกพี่ได้อย่างไรกัน ไหนเรียกโฉมงามให้ฟังหน่อย? เป็๞อย่างไร ข้าสามารถเป็๞ไซซีเต้าหู้แห่งตำบลซวงเยี่ยนได้หรือยัง?!”

        เหล่าเกิงปิดปาก นานค่อนวันกว่าจะทอดถอนใจออกมา “ท่าน… เกิดใหม่เร็วเพียงนี้เชียวหรือ?”

        เสิ่นม่าน “…”

        แต่ละคน… ล้วนมีปากแต่พูดไม่เป็๲!

        เสิ่นม่านไม่แกล้งเขาต่อ “ล้อเล่นหรอกน่า ก่อนหน้านี้ข้าโดนยาพิษ หลังแก้พิษก็ผอมลงมา พวกเ๯้าล่ะ? ความคืบหน้าเป็๞เช่นไรบ้าง?”

        เหล่าเกิงมองนางด้วยความเป็๲ห่วง “โดนยาพิษหรือ? เ๽้านาย ท่านเป็๲อะไรมากหรือไม่?”

        “ถ้าเป็๞อะไรแล้วจะมายืนตรงหน้าเ๯้าได้อย่างไร?”

        ก็จริง เหล่าเกิงวางใจไม่น้อย

        หลายวันก่อนได้ยินว่าโจรบุกปล้นหมู่บ้านโม๋ผ่าน เขากังวลว่าจะเกิดเ๹ื่๪๫กับเ๯้านาย ทว่ายังดี นางไม่เพียงรอดชีวิต แต่กลับมีชีวิตดีกว่าเดิมอีก

        นี่เรียกว่ามีโชคในเคราะห์สินะ?

        ไม่รู้เพราะเหตุใด เหล่าเกิงอารมณ์ดีอย่างยิ่ง ตอบอย่างมีความสุข

        “ท่านไม่เป็๲อะไรก็ดี เ๽้านาย ตอนนี้เรากำลังเก็บกวาดงานอีกเล็กน้อย พอต่อเติมหลังคาเรียบร้อยก็เหลือตัดแผ่นทำเตาอีกไม่กี่อัน ครอบครัวท่านก็สามารถย้ายเข้ามาอยู่ได้เลย”

        โฉนดที่โจวฉี่เซียนมอบให้ค่อนข้างกว้างขวาง มีพื้นที่ราวยี่สิบกว่าไร่ หากสร้างแค่ร้านค้าคงสิ้นเปลืองพื้นที่อันมีค่า

        เดิมทีเสินม่านออกแบบไว้ว่าจะทำร้านค้าไว้ตรงด้านหน้าสุด ส่วนตรงกลางทำเป็๲ครัวกับสวนขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ เพื่อกั้นพื้นที่ด้านหน้ากับด้านหลัง

        ส่วนด้านหลังจะเป็๞บริเวณเรือนพักอาศัยของครอบครัว แบ่งเป็๞เรือนหลังเล็กหกเรือน ของตนเองและเด็กๆ

        นอกจากเรือนเหล่านี้ เสิ่นม่านยังใช้กำแพงล้อมพื้นที่ที่เหลือไว้เพื่อทำสวนผัก ถึงเวลาหากจะขยายต่อเติมก็เหมาะสมเช่นกัน

        นางเดินวนในบ้านรอบหนึ่ง รูปแบบทุกอย่างเป็๞ที่พอใจ โดยเฉพาะเรือนหลังเล็กทั้งหลาย แม้ว่าตอนนี้ยังไม่ได้ปลูกดอกไม้ใบหญ้า แต่อนาคตหากประดับตกแต่งสักหน่อย ก็ถือว่าน่าอยู่

        เมื่อดูความคืบหน้าเรียบร้อย เสิ่นม่านจ่ายค่าแรงบางส่วนให้เหล่าเกิงและแจกขนมให้ทุกคนเพื่อนำไปกินกับภรรยาและลูกๆ

        ส่วนค่าแรงที่เหลือจะจ่ายให้วันจบงาน

        เหล่าเกิงกล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้ง เมื่อส่งทั้งสองคนออกจากประตูร้านก็กลับไปทำงานต่อ

        เหอยวนยางเดินตามหลังเสิ่นม่านอย่างเชื่องช้า สภาพจิตใจค่อนข้างสับสน

        นาง… คือเสิ่นม่านเหนียงหรือ?

        นึกถึงสมัยก่อน เพราะเ๹ื่๪๫ของหนิงโม่ นางจึงเคยปะทะฝีปากกับเสิ่นม่านเหนียงอยู่บ้าง ถึงขั้นเคยไปที่วัดหลังเขาเพื่อสาปแช่งให้นางเป็๞ม่ายชั่วชีวิต

        แต่อีกฝ่ายกลับไม่ถือสา ทั้งยังช่วยตนจากสถานการณ์ลำบากหลายครั้ง…

        หญิงอัปลักษณ์ที่ขึ้นชื่อในหมู่บ้านสมัยก่อน ตอนนี้กลายเป็๞สาวงามที่สูงส่ง ความแตกต่างนี้ทำให้นางรู้สึกค่อนข้างสับสน…

        เหอยวนยางรู้สึกประหม่าจนวางหน้าไม่ถูก

        “พี่ม่านเหนียง…”

        นางวิ่งเหยาะๆ ตามเสิ่นม่านมา

        อีกฝ่ายมองนางและเลิกคิ้ว “มีอะไรหรือ?”

        เหอยวนยางหน้าแดงหนักกว่าเดิมและก้มหน้า นางเอ่ยเสียงเบา “ขอบคุณที่ช่วยข้า”

        เสิ่นม่านตบบ่าของนางอย่างใจกว้าง “เราต่างก็เป็๞ผู้หญิง เข้าใจถึงความยากลำบากซึ่งกันและกัน ช่วยเหลือพึ่งพากันบ้างก็เป็๞ธรรมดา”

        เหอยวนยางยิ่งละอายใจหนักกว่าเดิม ต่อหน้าเสิ่นม่าน นางไม่มีความรู้สึกเหนือกว่าแม้แต่นิดเดียว กลับกันคือยิ่งรู้สึกต่ำต้อยเพราะอดีตของตนเอง

        เสิ่นม่านเห็นนางไม่พูดจาและคร้านจะวิเคราะห์ว่านางคิดสิ่งใดอยู่ จึงเอ่ยถามเ๹ื่๪๫อื่นขึ้นแทน

        “จะว่าไปแล้ว พ่อเ๽้าจากไป บ้านสกุลเหอของเ๽้ายังมีญาติให้ไปพึ่งพาหรือไม่? มิเช่นนั้นเ๽้าเป็๲เพียงสตรีอ่อนแอตัวคนเดียว หากเจอกับอันตรายคงไม่รู้ต้องทำอย่างไร”

        ญาติ? เหอยวนยางนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ย

        “ยังมีลุงใหญ่ หลังจากพ่อข้าตายไป พวกเขารังแกข้าที่เป็๲เด็กกำพร้า จึงยึดบ้านกับที่ดินของบ้านข้าไป แล้วยังคิดจะให้ข้าแต่งงานใหม่กับพ่อม่ายเฒ่าที่อยู่เขตกั้นโจว…”

        นางชะงักไปเล็กน้อย แล้วเสริมต่อ “ตอนนี้ข้าใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวลุงใหญ่”

        เสิ่นม่านเลิกคิ้ว “มีญาติร้ายกาจเช่นนี้ด้วยหรือ?”

        -----