ผู้นำตระกูลเหริน ท่านคงไม่ลืมว่าท่านได้ส่งคนมาฆ่าข้าหรอกนะ? ข้าจะนองเืตระกูลเหรินของท่าน!” โจวเย่กล่าวและหัวเราะเยาะ
ทหารยามตระกูลเหริน ตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่รู้เื่นี้มาก่อน
ใบหน้าของผู้นำตระกูลเหรินมืดมนอย่างรวดเร็ว
ฆ่าเขาซะ!” ผู้นำตระกูลเหรินกัดฟัน และพูดด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง
ทหารยามตระกูลเหรินมองหน้ากันและตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ในด้านหนึ่ง พวกเขาได้รับคำสั่งจากผู้นำตระกูล และอีกด้านหนึ่งคือปรมาจารย์เย่ผู้โด่งดัง พวกเขาไม่รู้ว่าจะเลือกอย่างไร
พวกเ้ายังทำอะไรอยู่? ฆ่ามันซะ!” ผู้นำตระกูลเหรินะโด้วยความโกรธ
ฆ่ามันสิ ฆ่า!” ผู้นำตระโกนเสียงดังขึ้น และเหล่าทหารยามก็โจมตีไป ท่ามกลางความหวาดกลัว
โจวเย่แตะกระเป๋าสัตว์อสูร และไป๋ิก็ะโออกมา
สัตว์อสูรระดับที่สาม ! ทหารยามต่างใกลัว
ผู้นำและผู้าุโของตระกูลเหรินตัวแข็งทื่อ
ผู้นำตระกูลเหรินอยู่ในระดับแรกของอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์ เขาไม่ใช้คู่ต่อสู้ของไป๋ิเลย
ทุกคนในตระกูลเหรินตกตะลึงและหวาดกลัว
ผู้นำตระกูลเหรินท่านกลัวเหรอ ? ” โจวเย่พูดเยาะเย้ย และขาของเขาก็ก้าวไปหาผู้นำตระกูลเหรินทีละก้าว
ฆ่าเขา!" ผู้นำตระกูลเหรินคำรามด้วยความตื่นตระหนก
วันนี้เป็วันที่ตระกูลเหรินต้องพินาศ! ข้าอยากให้ท่านรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่้าฆ่าข้า!” โจวเย่พูดอย่างเ็า และทุกคำพูดเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทราวกับปีศาจ
ไป๋ิ ! ฆ่าพวกมัน โจวเย่สั่งอย่างเ็า
ไป๋ิที่ได้รับคำสั่งพยักหน้าและพุงออกไปทันที
อ๊ากก ๆๆ !
อ่า !
ท่านผู้นำช่วยข้าด้วย !
อ๊ากกๆ !
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของวิกฤตทำให้ทุกคนในตระกูลเหริน หวาดกลัว และใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัว
ท่านผู้นำตระกูลเหรินมองดูทั้งหมดนี้ด้วยความตื่นตระหนก
ในขณะนี้ โจวเย่เองก็พุ่งไปข้างหน้า และหอกสังหาริญญาก็ถูกแทงออกไปอย่างรวดเร็ว โจวเย่ สังหารทหารยามของตระกูลเหรินอย่างเมามัน และตระกูลเหรินได้นองไปด้วยเื
ใน่เวลานี้ ทุกคนในตระกูลเหรินได้ล้มลงทีละคน พวกเขาถูกสังหารโดยไม่สามารถต่อสู้ได้เลย
ไป๋ิโเี้มาก มันกัดหัวทหารยามจนขาดอย่างไรความปราณี
โจวเย่ ก้าวหนึ่งก้าว ฆ่าหนึ่งคน โจวเย่ในตอนนี้มีความเืเย็นและโเี้ ไม่ว่าทหารยามจะร้องขอความเมตตาหรือกรีดร้องขอความช่วยเหลือก็ตาม โจวเย่ก็ยังสังหารอย่างไร้ความปรานี
ภายนอกคฤหาสน์ตระกูลเหริน ฝูงชนเริ่มทยอยมาล้อมรอบคฤหาสน์ตระกูลเหริน เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องและร้องขอความช่วยเหลือจากตระกูลเหริน พวกเขาก็หน้าซีดด้วยความหวาดกลัว และไม่มีใครกล้าเข้าไป
ปรมาจารย์เย่ โปรดยกโทษให้ข้าด้วย เราไม่ทราบเื่นี้จริงๆ”
คุณชายเย่ พวกเราทุกคนบริสุทธิ์ โปรดเมตตาพวกข้าด้วย
ทหารยามตระกูลเหรินเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ไม่ว่าพวกเขาจะขอความเมตตามากแค่ไหน โจวเย่ก็ไม่ใจอ่อนและไม่ทำตามที่พวกเขาร้องขอ
อย่าตำหนิข้า! หากพวกเ้า้าตำหนิ ให้ตำหนิผู้นำตระกูลของพวกเ้า ! โจวเย่พูดอย่างเ็า หมายความว่าเขาจะไม่ยกโทษให้และตระกูลเหรินทุกคนต้องตาย
ไอ้เด็กเหม็น! หยุดนะ!” ผู้นำตระกูลเหรินคำราม ดวงตาของเขาแดงก่ำ
ฮ่า ๆ ๆ !" โจวเย่หัวเราะเบา ๆ และหอกก็ยังคงสังหารทหารยามตระกูลเหรินต่อไป
โจวเย่ ไม่้าฆ่าผู้นำตระกูลเหรินในตอนนี้ แต่เขากลับสังหารคนของตระกูลเหรินทีละคนต่อหน้าผู้นำตระกูลเหริน เขา้าให้ผู้นำตระกูลเหรินต้องทนทุกข์กับความกลัวและความสิ้นหวัง
เขา... เขาคือปีศาจ...” เด็กชายตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องตัวสั่น น้ำตาเขาไหลออกมาด้วยความกลัว
เด็กชายคนนี้คือ เด็กชายตัวน้อยที่เคยวางยาพิษโจวเย่ในูเาลึก เมื่อเขาเห็นโจวเย่สังหารคนตระกูลเหริน เขาก็กลัวเกินกว่าจะออกมา
ด้านหลังเด็กชายมีเหล่าทายาทรุ่นเยาว์ของตระกูลเหริน พวกเขาหลายสิบคนเป็เด็กอายุไม่เกินสิบสองปี ทุกคนหวาดกลัวอย่างยิ่ง และพวกเขากำลังสวดภาวนาให้ใครสักคนมาช่วยชีวิตพวกเขา
ในขณะนี้ ไป๋ิได้สังหารผู้ที่แข็งแกร่งกว่าโจวเย่จนหมดแล้ว ยกเว้นผู้นำตระกูลเหริน ผู้าุโสามคน และทหารยามที่อ่อนแอไม่ถึงหนึ่งร้อยคน
ร่างกายของไป๋ิเต็มไปด้วยเื โจวเย่เองก็เช่นกัน เขาเป็ราวกับมนุษย์เื รูปร่างหน้าตาของเขาโเี้มาก
ปรมาจารย์เย่หยุดนะ! ฆ่าข้าซะ อย่าฆ่าพวกเขา ! พวกเขาคือผู้บริสุทธิ์!” ผู้นำตระกูลเหรินเสียใจมากจนร้องไห้และได้วิงวอนออกมา
การรุกรานปีศาจที่โเี้เช่นนี้เป็เพียงการจุดไฟเผาตัวเอง
ใครก็ตามที่้าฆ่าข้าต้องตาย ! โจวเย่กล่าวอย่างไร้ความรู้สึก หอกในมือของเขาไม่เคยหยุดนิ่ง
ในเวลาไม่ถึงสิบนาที ผู้คนมากกว่าสามร้อยคนในตระกูลเหรินก็เสียชีวิตอย่างอนาถภายใต้หอกของโจวเย่ และอุ้งเท้าของไป๋ิ
พวกเขาใกลัวและหมดหวัง พวกเขา้าที่จะต่อต้านแต่ก็ไร้พลัง พวกเขาทำได้เพียงรอให้หนึ่งคน หนึ่งสัตว์อสูร สังหารพวกเขาเท่านั้น พวกเขาไม่เคยเห็นใครที่คลั่งไคล้การฆ่าที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน และคนที่ฆ่าพวกเขายังเป็เด็กหนุ่มอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดปีที่ไม่มีความเมตตา และไร้หัวใจ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา พื้นที่อันกว้างขวางของตระกูลเหริน เต็มไปด้วยซากศพและเืก็นองในลานตระกูลโจว
ยกเว้นเด็ก ผู้หญิง และสาวใช้ที่ซ่อนตัวอยู่ในห้อง ในขณะนี้มีเพียงผู้นำตระกูลเหรินและผู้าุโอีกสามคนเท่านั้น การถูกสังหารหมู่ของตระกูลเหริน ทำให้พวกเขาสิ้นหวัง
หากคนภายนอกเห็นภาพอันน่าสยดสยองเช่นนี้ พวกเขาจะต้องหวาดกลัวจนวิญิญญาออกจากร่างอย่างแน่นอน
ปรมาจารย์เย่ ท่านอยากจะฆ่าพวกข้าทั้งหมดจริงๆ เหรอ?” ผู้าุโคนหนึ่งพูดด้วยความโศกเศร้า
ถ้าข้าไม่ใช่นักเล่นแร่แปรธาตุ ถ้าข้าไม่มีพละกำลังพอ คนที่ตายบนูเาก็คือข้า! เ้าคิดว่าพวกเ้าเคยคิดจะเมตตาข้าหรือไม่?” โจวเย่กล่าวอย่างไม่แยแส
ปรมาจารย์เย่ ข้าผิดแล้ว! ข้าผิดแล้ว! ข้าไม่ควรมีความโลภ ถ้าปรมารย์เย่้าฆ่าข้า โปรดฆ่าข้าด้วย
มันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา” ผู้นำตระกูลเหริน กล่าวด้วยความโศกเศร้า เขาไม่สามารถทนต่อความทรมานและความกดดันครั้งใหญ่เช่นนี้ได้
มันสายไปแล้ว!" โจวเย่ตอบอย่างไม่แยแส และะโ ไป๋ิฆ่าให้หมด !
ไป๋ิพุ่งออกไปและตบด้วยอุ้งเท้าไปยังผู้นำและผู้าุโ ตระกูลเหรินทันที
ปัง ปัง ปัง !
ทั้งสี่คนตายด้วยอุ้งเท้าเสือ เพียงการโจมตี คนละครั้ง
