ยามเช้าหมู่บ้านเงียบกว่าปกติ กลิ่นดินชื้นและหญ้าหลังฝนเมื่อคืนยังอบอวลอยู่ทั่วลาน ทัคคุงยืนพิงเสาไม้ ดาบไม้พาดอยู่บนไหล่ หยดเหงื่อจากการฝึกเช้าตรู่ยังไหลลงข้างแก้ม 

ร่างของมาเรียจะปรากฏขึ้น เธอสวมเสื้อคลุมบางสำหรับเดินทาง มือถือห่อสัมภาระเล็ก ๆ ใบหน้าอ่อนโยน แต่ดวงตาเหมือนมีเงาแฝงอยู่

“…กำลังไปฝึกอีกแล้วหรือ”

 เขาเอ่ยถามทันที เสียงต่ำ ๆ ในลำคอ

มาเรียยิ้มแ๶่๥เหมือนทุกครั้ง

 “ใช่…แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม พวกเขาจะพาฉันเข้าไปฝึกในป่าหลายวัน”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดบาดหัวใจเขา ถึงจะรู้ว่ามาเรียถูกเรียกไปฝึกแทบทุกวันอยู่แล้ว แต่ทั้งหมดก็เป็๲ในหมู่บ้าน ต่อหน้าคนอื่น ครั้งนี้เป็๲ครั้งแรกที่เธอจะหายไปพร้อมพวกผู้กล้าในที่ลึกและนานขนาดนี้

ทัคคุงขบกรามแน่น 

“…ในป่า?”

เธอพยักหน้าเบา ๆ

 “แค่สองสามวัน พวกเขาบอกว่าแบบนี้จะได้ผลกว่าฝึกในหมู่บ้าน”

เขากำด้ามดาบไม้จนเส้นเ๣ื๵๪ขึ้นเต็มมือ เสียงในหัว๻ะโ๠๲บอกว่ารู้ดี “ฝึก” ของพวกนั้นหมายถึงอะไร แต่เขาก็ยังยึดมั่นกับคำสัญญาที่เธอเคยให้ไว้แต่ก่อน

“…เธอถูกเรียกไปแทบทุกวันอยู่แล้ว”

 เสียงเขาแหบพร่า

 “ทำไมต้องเป็๲แบบนี้”

มาเรียมองเขาเงียบ ๆ สักพัก ก่อนยิ้มบาง ๆ 

“ก็แค่ฝึกเพิ่มอีกหน่อยเท่านั้นเอง ทัคคุง ไม่ต้องห่วงนะ”

เขาได้แต่เงยหน้ามองเธอ มือกำดาบแน่น

 “…อย่างน้อย เธอก็ยัง…(:ซิงอยุ่ใช่ไหม?)”

เสียงเขาสั่น แต่จบแค่ตรงนั้น

มาเรียเอื้อมมือแตะไหล่เขาเบา ๆ สบตาแล้วพูดนุ่ม 

“ฉันรู้ว่า ทัคคุง คิดอะไรอยู่…แต่อย่าคิดมากเลย” 

รอยยิ้มแ๶่๥ที่ไม่ตอบคำถามตรง ๆ กลับทำให้หัวใจเขายิ่งสั่น

“…ผมเชื่อคุณนะ”

 เขาพูดเบา ๆ เหมือนพยายามสะกดตัวเอง

มาเรียพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนหมุนตัวเดินไปทางแนวป่า เงาร่างเธอค่อย ๆ หายลับเข้าไปท่ามกลางแสงแดดยามเช้าและหมอกบาง ๆ

ทัคคุงยืนอยู่กับที่นาน หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก เขารู้ว่ามันต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา เธอเคยถูกเรียกไป “ฝึก” ทุกวันในหมู่บ้าน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอจะหายไปในป่าลึกหลายวันแบบนี้

เขายกดาบไม้ขึ้นสูงแล้วฟาดแรงลงกับเสาไม้

แกร๊ง!

เสียงดังสะท้อนลานว่าง

 “…อีกนิดเท่านั้น” 

เขาพึมพำกับตัวเอง 

เสียงหายใจถี่ราวกับจะกลั้นน้ำตา 

“อีกไม่นาน…เราจะต้องแข็งแกร่งพอ…เอาเธอกลับมา”

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ที่ครอบดุ้นข้างในกางเกงของทัคคุงก็สั่นไม่หยุด