หนานกงเยว่กำลังอดทนต่อความรู้สึกอับอายอย่างรุนแรง เมื่อได้ยินคำพูดของบุรุษผู้นั้น นางก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที        “ไม่...ไม่ได้...มี...มีคนอยู่ข้างนอก”        นางเคยคิดถึงเขาอย่างมาก...ไม่ว่าเขาจะไปไกลถึงเพียงไหนนางก็จะยอมทน        ทว่ายามนี้...