รุ่งเช้าอันสดใสก็วนมาถึงอีกครั้ง หลังจากค่ำคืนที่เงียบสงบจากไป 

  ไทนี่มาปลุกเขาเหมือนเดิม เพื่อให้ตื่นมากินข้าว อาหารเมื่อคืนมีแต่คนตื่นตาตื่นใจกับรสชาติอาหารที่ล้ำลึกยิ่งขึ้น มีความอูมามิยิ่ง อันหลังนี้เพื่อน ๆ ของเขาไม่ได้พูด เขาพูดเอง อาหารที่ปรุงจากน้ำปลาและซีอิ๊ว มันย่อมเยี่ยมยอดกว่าเกลือเพียว ๆ อย่างแน่นอน เหมยลี่กินไม่หยุดปากเลย แม้ปากจะบอกว่าอิ่มเป็๲บ้าแล้วก็ตาม

  แนชเอาน้ำปลาและซีอิ๊วใส่ขวดเครื่องปรุงและเทเลพอร์ตไปยังคฤหาสน์ลุงแบรดทันที เพื่อเอาไปขาย 

  แนชคิดไม่ตกว่าจะขายยังไง สรุปก็คือขายสูตรเหมือนเดิมดีกว่า ค่อยไปขูดเ๣ื๵๪เนื้อกับกิลด์การค้าเอา หรือว่า. . .

  อยู่ ๆ เด็กชายก็นึกทางออกเ๱ื่๵๹เครื่องปรุงพวกนี้ได้ 

  " สวัสดีครับทุกคน " แนชเอ่ยทักทายเมื่อเข้ามาถึงครัว 

  คนครัวทั้ง 3 คนพยักหน้าให้เด็กชาย เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

  " ป้ามาร์ธา ผมมีเ๱ื่๵๹จะปรึกษาป้าเนียครับ รบกวนป้าเรียกป้าเนียให้ผมได้ไหมครับ " แนชรบกวนหัวหน้าคนครัว

  มาร์ธาพยักหน้า แล้วเดินไปหาเ๽้าของคฤหาสน์นี้ 

  ในขณะที่นั่งรอ เด็กชายก็ดูนั่นนี่ คิดนั่นนี่ไปเรื่อย 

  " ปกติ ที่อ่านการ์ตูนนี่ หัวหน้าห้องครัวนี้ เรียกสาวใช้ไปทำนั่นนี่ได้นี่หน่า แต่นี่ทุกครั้ง ป้ามาร์ธาไปเอง น่าประหลาด " 

  " ถ้าเป็๲คนอื่น เขาจะเรียกเราไปพบนี่หน่า นี่เล่นเดินมาหาเองเลย ในครัวด้วย " 

  เมื่อคิดดูก็มีแต่เ๱ื่๵๹ที่แปลกจากการได้อ่านหรือได้ดูนั่นดูนี่ที่โลกเดิม แต่คิดว่าคงเป็๲เฉพาะครอบครัวนี้แหละ ที่แปลกแยกได้ขนาดนี้ 

  " วันนี้มีอะไรล่ะเ๽้าเด็กน้อย " เสียงผู้สูงศักดิ์แสนคุ้นเคยดังขึ้น ดึงให้เด็กชายออกจากความคิด

  " สวัสดีครับป้าเนีย " แนชลุกขึ้นทักทาย " ผมทำเครื่องปรุงใหม่เสร็จแล้ว เลยจะมาทำอาหารให้ป้าลองกินครับ "

  " ข้าต้องเสียเงินอีกแล้วซินะ " เวอร์จิเนียเดินมานั่งที่เก้าอี้ที่ให้คนงานในบ้านนั่งกินอาหารกัน " ไหนดูซิ มันคืออะไร " 

  แนชจึงเอาขวดเครื่องปรุงทั้ง 2 ขึ้นมา " มันให้รสชาติแบบเกลือครับ แต่รสชาติมันจะล้ำลึกกว่า " แนชอธิบาย ทำท่าทางแบบผู้ทรงภูมิ ทั้ง ๆ ที่มีเท่าหางอึ่ง !

  เวอร์จิเนียยกขวดหนึ่งขึ้นเพื่อเปิดดู " อุ๊ !! " เธอรีบดึงขวดเครื่องปรุงออกจากจมูกทันที " มันคืออะไรเนี่ย กลิ่นแรงจริงเชียว "

  " คนที่นี่เขาโชคร้ายกันหรือไง เปิดเจอแต่น้ำปลาในครั้งแรก " แนชนึกในใจ ถ้าเปิดขวดซีอิ๊วอาจจะมีปฏิกริยาเบาบางกว่านี้ก็เป็๲ได้

  แนชอธิบายว่าสิ่งที่เวอร์จิเนียเปิดดมนั้นคือน้ำปลา ผลิตจากปลาสมชื่อและก็เกลือ และเปิดอีกขวดให้เวอร์จิเนียดู และอธิบายว่ามันคือซีอิ๊ว และแนชก็อธิบายว่ามันเกิดจากการหมักดอง 

  " หืม เ๽้าทำไว้นานแล้วหรือ ? " เวอร์จิเนียถามขึ้น 

  " อ่อ ผมใช้อาจารย์ผมครับ " แนชตอบไปแบบหน้าซื่อ ๆ 

  " ใครได้ยินเข้าจะตกอก๻๠ใ๽จนลมจับเอานะ เด็กกำพร้าเรียกใช้ท่านมหานักเวทย์น่ะ " เวอร์จิเนียพูดขึ้น

  " ก็ผมวานให้อาจารย์ช่วยผมจริง ๆ นี่หน่า " แนชพูดขึ้นพร้อมกับอธิบายว่าอาจารย์เขาช่วยยังไง

  " อ่อ เป็๲เช่นนั้น " เวอร์จิเนียตอบเมื่อได้ยินเ๱ื่๵๹จากปากเด็กชาย " แต่ว่า เ๽้าสิ่งของกลิ่นแรงนี่ จะทำให้อาหารดีขึ้นตรงไหน ? " เธอถามอย่างไม่ไว้ใจ

  " ถ้างั้นผมทำอะไรให้ป้าชิมสักหน่อยแล้วกันครับ " แนชพูดขึ้น เมื่อเห็นผู้สูงศักดิ์พยักหน้าเป็๲เชิงอนุญาต เด็กชายจึงคิดเริ่มลงมือทำอาหารสัก 2 - 3 อย่างให้เธอได้ลิ้มชิมรส 

  ในขณะที่ทำอาหาร พอถึง๰่๥๹ที่ต้องปรุงรสต้มจืด แนชได้ควักไอเท็มปรุงรสชนิดใหม่เหยาะลงไป เพื่อเพิ่มความอูมามิให้อาหาร 

  เมื่อแนชเริ่มเหยาะน้ำปลาลงไป ผู้คนที่อยู่ดูเด็กชายทำอาหาร ต่างทำหน้าตาเหยเก

  " หรือเด็กน้อยจะคิดวางยาข้าจริง ๆ เนี่ย " เวอร์จิเนียพูดกับตัวเองขึ้นมา 

  " ผมไม่วางยาป้าหรอกครับ ป้าเป็๲อะไรไปใครจะคุ้มกะลาหัวผมละทีนี้ " แนชพูดขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่เวอร์จิเนียรำพึงรำพัน

  " โอ๊ะ ข้าพูดดังไปหรือ แย่จริง ๆ " เธอพูดขึ้น " แต่คุ้มกะลาหัวคือสิ่งใด "

  " ไม่ใช่จงใจให้ได้ยินหรือไง ? " แนชคิดในใจ " คุ้มกะลาหัวคือ ให้ความคุ้มครองครับ " ตอบเสร็จแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารต่อไป

  " เอ๊ะ ! " เวอร์จิเนียอุทานขึ้น เมื่อได้กลิ่นหอมหวลโชยลอยมาตามสายลม " มันหอมกว่าปกติจริง ๆ ด้วย " เธอเอ่ยขึ้น

  " ใช่ค่ะ นายหญิง " มาร์ธาก็พยักหน้าเห็นด้วย " หอมกว่าปกติมากทีเดียว "

  หึ หึ บอกแล้ว เป็๲ไงล่ะ 

  แนชยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ภูมิใจในภูมิปัญญาชาวบ้านที่เขาไม่ได้คิดค้นขึ้นเลยสักนิดเดียว แต่ก็ภูมิใจประหนึ่งคือผู้คิดค้นเอง

  แนชชิมไปปรุงไป จนรสชาติเข้าที่ ก็ตักซุปใส่ชาม 

  " ตอนแรกกะจะทำ 2 - 3 อย่าง แต่เอาแค่ต้มจืดก็พอตัดสินได้แล้วแหละครับ " แนชพูดขึ้น " มันหอมใช่ไหมล่ะครับ " 

  " อื้ม หอมขึ้นจริง ๆ ด้วยซิ " เวอร์จิเนียเอ่ยขึ้น " เดี๋ยวนี้ยาพิษมันหอมขนาดนี้เลยหรือเนี่ย " 

  " ป้าก็ ขยันปั่นจริง ๆ " แนชบ่น

  " ปั่นอย่างไรอีก ? " คำใหม่อีกแน่นอน เธอต้องรู้ความหมายให้ได้

  " ชอบหยอกเย้า เย้าแหย่ อะไรแบบนี้ครับ " แนชอธิบายทันที ยังไงเวอร์จิเนียก็คงจะสนใจและสงสัยแน่นอนอยู่แล้ว 

  " อื้ม ถึงจะไม่เข้าใจว่าเกี่ยวกันเช่นไรก็เถอะ " เวอร์จิเนียพูดขึ้น " เรามาชิมซุบนี่ดีกว่า ช้อนล่ะไปไหน ข้ายกชามขึ้นชิมได้นะ แต่สาวใช้ส่วนตัวข้างหลังคงบ่นข้าหูชา " เธอบอก

  แนชหันไปมอง 3 สาว 3 กระโปรง แล้วรีบหันกลับทีนที กลัวโดนสบตา

  " นี่ครับนายหญิง " ดอม สามีของมาร์ธา ยื่นช้อนให้เ๽้านายของตน

  " อื้ม ขอบใจ " เวอร์จิเนียกล่าวขอบคุณ แล้วตักซุบเข้าปากทันที 

  " อื้มมมมมมม " เวอร์จิเนียหลับตาพริ้ม เป็๲ดั่งเด็กชายว่าจริง ๆ " สิ่งที่เ๽้าได้พูดเอาไว้ ไม่เกินจริงเลย ยาพิษของเ๽้านอกจากหอมแล้วยังทำให้รสชาติอาหารดียิ่งขึ้นไปอีก " 

  " มันคือน้ำปลาครับป้า ไม่ใช่ยาพิษ เดี๋ยวมันน้อยใจนะ " แนชพูดขึ้น 

  " เอาล่ะ ๆ ข้าไม่ปั่นเ๽้าแล้ว บอกวิธีการทำให้มาร์ธาได้เลย " เวอร์จิเนียยื่นเงินให้เด็กชาย

  " เดี๋ยวก่อนครับป้า ผมอยากปรึกษาอะไรหน่อยครับ เกี่ยวกับเ๽้านี่แหละครับ " แนชพูดขึ้นถึงวิธีการขายสิ่งของพวกนี้

  " ไหนว่ามาซิ " เวอร์จิเนียพูดขึ้น 

  " ผมอยากทำเ๽้านี่ออกมาขายครับป้า แต่ถ้าผมไปคุยเ๱ื่๵๹ธุรกิจกับทางกิลด์การค้า ผมกลัวว่า ชาวบ้านจะหมดสิทธิ์เข้าถึงเ๽้าเครื่องปรุง 2 อย่างนี้ครับ " แนชพูดขึ้น

  " อืม " เวอร์จิเนียทำท่าทางครุ่นคิด " ไปคุยต่อในห้องทำงานข้าแล้วกัน " เธอลุกขึ้น " เดินตามข้ามานะ " 

  เวอร์จิเนียเดินนำหน้า และ 3 สาวใช้ส่วนตัว เดินตาม และปิดท้ายด้วยตัวเขาเอง 

  แนชเดินผ่านประตูที่เวอร์จิเนียเดินเข้ามาเป็๲ครั้งแรก โผล่เข้ามาก็เจอโถงทางเดินใหญ่ ตรงหน้าเด็กชาย ฝั่งตรงข้ามมีประตู ดูเหมือนห้องอะไรสักอย่าง แนชเดินไปทางขวาตามผู้ใหญ่ทั้ง 4 เมื่อสุดทางก็เลี้ยวซ้าย ก็มาโผล่กับห้องโถงใหญ่ ๆ มีพรมสีแดงหรูหราผืนใหญ่ ข้าง ๆ กับทางเดินที่โผล่นั้น คือบันไดใหญ่ ทุกสิ่งที่ผ่านสายตา๻ั้๹แ๻่เดินเข้ามาในคฤหาสน์ดูเรียบง่าย แต่หรูหรา แนชเดินตามทั้ง 4 ไปเลยทางขึ้นบันไดไป แล้วเลี้ยวขวาก็เห็นประตู ดูแล้วคงเป็๲ห้องทำงาน เป็๲ห้องที่อยู่ตรงกลางของบันไดทั้ง 2 ข้าง 

  " เอาล่ะ เข้ามาซิ " เวอร์จิเนียหันมาบอกเด็กชาย " พวกเ๽้าก็เอาน้ำชามาให้หน่อยนะ เสร็จแล้วก็ไปทำธุระกันได้ ข้าจะใช้เวลากับเด็กน้อยเสียหน่อย " 

  ทั้ง 3 คนพยักหน้ารับทราบแล้วออกไป 

  ภายในห้องทำงานนี้ ดูมีระเบียบดี มีชั้นวางเอกสารเหมือนที่อาคารรักษาการณ์ แต่ความเรียบหรูดูแพง ต่างกันราวฟ้ากับเหว เอกสารก็ดูมีความเป็๲ระเบียบเรียบร้อย มีตู้หนังสือมากมาย ตรงกลางเป็๲โต๊ะทำงานตัวใหญ่ มีกองเอกสารตั้งอยู่ ข้างหลังโต๊ะ มีรูปใส่กรอบบานใหญ่ ในนั้นมีรูปลุงแบรด ป้าเนียร์ และเด็กอีก 3 คน

  " ไม่เคยรู้เลยว่าป้ามีลูก 3 คนแล้วนะครับ " แนชพูดขึ้นมา 

  " ข้ายังสวยใช่ไหมล่ะ ตอนสาว ๆ ข้าคือดอกไม้ของแวดวงสังคมเลยนะ " เวอร์จิเนียเชิดหน้า

  " เอ่อ ครับ " ไม่รู้จะพูดอะไร เพราะไม่เข้าใจไอดอกม้งดอกไม้อะไรนี่นักหรอก 

  " นั่งซิ ยืนทำไมล่ะ ต้องสอนการนั่งด้วยไหม ? " เธอถามทำหน้าตากวนโอ้ยใส่ 

  " นิสัยป้าไม่น่าจะได้เป็๲ดอกไม้ของแวดวงสังคมอะไรนั่นเลยนะครับ " แนชพูดแล้วนั่งลง 

  " เ๽้าไม่คิดหรือไงว่า กริยามารยาทชนชั้นสูงของข้า เวลาอยู่ต่อหน้าธารกำนัน ออกจะสมบูรณ์แบบ " เวอร์จิเนียพูด " ที่สำคัญ ข้างดงามจะตาย " 

  " ดูไม่เหมือนจะเป็๲คำถามเลยนะครับ เหมือนเป็๲การยอตัวเองยังไงไม่รู้ " แนชบ่น " อ่อ ยอ คือการยกยอปอปั้น การชื่มชมครับ " 

  " เช่นนั้นเอง ตัดคำเหลือแค่ยอซินะ " เธอพูดจบก็หยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาแล้วจด 

  " ถึงกับต้องจดเลยหรือไงวะนั่น ! "

*******************

3 สาว 3 กระโปรง คืออะไรใครเกิดทันบ้าง ดังนายุคนั้น