ค่ำคืนในห้องโถงที่เงียบสงัด กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ร้อนระอุ หลงหยางเฉินยืนอยู่ตรงหน้าฮูหยิน
"อันฉิงหรู... ข้าทนไม่ไหวแล้ว" เขากระซิบเสียงแ่ ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะผิวแก้มเนียนของนาง
นางเบือนหน้าหนี แต่ยังไม่ทันได้ก้าวถอยห่าง หลงหยางเฉินก็ก้าวเข้าหาพร้อมคว้าข้อมือของนางไว้แน่น “ข้าไม่สนใจว่าผู้ใดจะผ่านไปมา ข้าเพียง้าพิสูจน์ให้เ้ารู้ว่า เ้าคือทุกสิ่งสำหรับข้า”
ก่อนที่นางจะทันพูดอะไร ร่างสูงใหญ่ของเขาก็โน้มลงมา ริมฝีปากร้อนผ่าวกดลงบนกลีบปากของนางอย่างเร่าร้อนและแแ่ เขาบดขยี้ราวกับ้าลบล้างความโกรธเคืองและความห่างเหินที่เกิดขึ้น ริมฝีปากของเขาเคลื่อนไหวอย่างเชี่ยวชาญ ขณะที่มือใหญ่ค่อย ๆ ลูบไล้เรือนร่างของนางอย่างแ่เบา แต่เต็มไปด้วยความปรารถนา
อันฉิงหรูพยายามจะผลักเขาออก แต่แรงต้านของนางค่อย ๆ แ่ลงเมื่อเขากระซิบเสียงพร่า “เ้าเป็ของข้า… และข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เ้าหลุดมือไป” เขาััร่างของนางราวกับ้าย้ำเตือนว่านางยังเป็ของเขาอย่างแท้จริง
แม้ในหัวใจของนางจะยังมีร่องรอยของความขุ่นเคือง แต่เปลวไฟแห่งความหลงใหลที่เขามอบให้นั้นค่อย ๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจของนาง ััที่ร้อนแรงของเขาทำให้นางเผลอจมดิ่งลงไปในกระแสแห่งความปรารถนาโดยไม่รู้ตัว
เสียงฝีเท้าของเด็กรับใช้ที่ผ่านไปมาในโถงนั้นทำให้นางดึงตัวเองกลับมาสู่ความจริง นางผลักเขาออกเล็กน้อย แต่หลงหยางเฉินยังไม่ละสายตา เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย พลางยกมือไล้แก้มของนาง "เ้าก็รู้ว่าข้าไม่กลัวใคร… และข้าก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เ้ากลับมาอยู่ในอ้อมกอดของข้า"
แม้นางจะยังไม่พูดสิ่งใด แต่แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธก็เริ่มอ่อนลง ทิ้งไว้เพียงความสับสนในใจตนเองว่า ควรจะยอมรับความเร่าร้อนของเขาหรือควรรักษาระยะห่างเพื่อปกป้องหัวใจของตน...
ฮูหยินอันฉิงหรูเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของนางวาววับด้วยความสับสนและประหม่า เมื่อแม่ทัพหลงหยางเฉินโน้มเข้ามาใกล้จนร่างของเขาแทบจะกลืนร่างของนางไว้ นางพยายามสูดลมหายใจลึกเพื่อควบคุมหัวใจที่เต้นแรง ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่แ่เบาและอ่อนโยน
“ท่านพี่... สถานที่แห่งนี้ไม่ควร พวกเราควรย้ายไปยังที่อื่น...”
คำพูดของนางเจือด้วยความกังวล แต่กลับไม่ได้ซ่อนความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ หลงหยางเฉินสบตากับนางด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ เขาไม่ตอบคำพูดของนางในทันที หากแต่ยกมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยไอร้อนแตะลงบนเอวบางของนางอย่างอ่อนโยน แต่มั่นคง ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่ลึกและพร่ำด้วยความปรารถนา
“หากเ้าไม่อยากให้ใครเห็น ข้าก็จะพาเ้าหนีไป... ไปในที่ที่ไม่มีใครรบกวนเรา”
พูดจบ เขาก็โอบร่างของนางขึ้นด้วยท่วงท่าที่ชวนให้หัวใจของอันฉิงหรูเต้นระส่ำ ร่างสูงใหญ่ของหลงหยางเฉินเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและหนักแน่น เขาอุ้มนางไว้แนบชิดจนร่างทั้งสองแทบจะกลมกลืนเป็หนึ่งเดียว มือที่ร้อนผ่าวของเขาไล้ไปตามแผ่นหลังของนางในระหว่างทาง ราวกับ้าปลอบโยนและย้ำเตือนถึงความปรารถนาที่เขามีต่อนาง
เมื่อมาถึงห้องนอน หลงหยางเฉินใช้เท้าผลักประตูเบา ๆ ประตูปิดลงพร้อมเสียงดัง ปัง ที่แ่เบาแต่เต็มไปด้วยความหมาย เขาวางนางลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง แต่สายตาที่จับจ้องร่างงามของนางนั้นเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่แทบจะควบคุมไม่ไหว
“เ้าคือของข้า... และไม่มีที่ใดที่เหมาะสมไปกว่านี้” เขากระซิบขณะโน้มตัวลงมา ััลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่ซุกไซ้ไปตามลำคอของนาง ร่างกายของเขาสื่อความรู้สึกที่รุนแรงและเร่าร้อน สร้างบรรยากาศที่ทำให้นางแทบจะละลายไปในอ้อมกอดของเขา...
อันฉิงหรูพยายามควบคุมความรู้สึกที่ตีรวนในอก แต่เปลวไฟแห่งความปรารถนาที่หลงหยางเฉินจุดขึ้นในใจนางนั้นรุนแรงจนยากจะต้านทาน
ในห้องนอนที่ปิดสนิทและเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศเร่าร้อน แม่ทัพหลงหยางเฉินจับจ้องฮูหยินอันฉิงหรูด้วยสายตาที่ลุกโชนราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของเขาเผยให้เห็นความปรารถนาอย่างไม่อาจปกปิด เขากระชากลมหายใจถี่ ร่างกายร้อนรุ่มด้วยไฟแห่งความ้าที่ไม่มีทีท่าว่าจะมอดลง
มือใหญ่ของเขาััลงบนขอบชุดของนาง ก่อนที่จะเริ่มถอดมันออกอย่างเร่งรีบราวกับคนที่เสียการควบคุม สายตาของเขาไม่ละไปจากเรือนร่างงดงามที่กำลังเผยให้เห็นช้า ๆ ผิวเนียนละเอียดของอันฉิงหรูเปล่งประกายในแสงสลัว ชวนให้เขาหลงใหลจนแทบไม่อาจยับยั้งตนเองได้
"อันฉิงหรู..." เสียงของเขาแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน "เ้าทำให้ข้าแทบจะคลุ้มคลั่ง... เ้ารู้ตัวบ้างไหมว่าข้า้าเ้าเพียงใด"
เมื่อชุดชั้นนอกของนางหลุดออกจนหมด ร่างเปลือยเปล่าของนางปรากฏต่อหน้าเขา ความงามอันบริสุทธิ์ของนางทำให้หลงหยางเฉินแทบหยุดหายใจ ดวงตาของเขาไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าอันสมบูรณ์แบบ ราวกับทุกส่วนในร่างกายของนางถูกสรรค์สร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ
เขาโน้มตัวเข้าหานาง มือที่ใหญ่และร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามเรือนร่างของนางอย่างทะนุถนอมแต่หนักแน่น ความร้อนในร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่ัันาง เขากระซิบเสียงพร่าข้างหูของนางด้วยถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยความหลงใหล
“เ้าเป็ของข้า… ข้าไม่อาจปล่อยให้ความงามนี้หลุดมือไปได้”
อันฉิงหรูที่พยายามจะห้ามปรามในตอนแรก กลับรู้สึกถึงความร้อนแรงที่แผ่ซ่านจากััของเขา จนทำให้หัวใจของนางสั่นไหว ความปรารถนาที่เขามอบให้นางนั้นรุนแรงและลึกซึ้งจนทำให้นางเผลอจมดิ่งลงไปในกระแสนั้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
ทุกการกระทำของเขาแสดงถึงความเร่าร้อนและความรักที่มีต่อนาง ท่ามกลางความวาบหวามนี้ อันฉิงหรูรู้เพียงอย่างเดียวว่า นางไม่อาจปฏิเสธแม่ทัพผู้ซึ่งทั้งหัวใจและเรือนร่างของนางไว้โดยสมบูรณ์...
“ท่านพี่... หากท่านรักข้าจริง อย่าได้หมางเมินกับข้าอีกเลย ในยามที่เราต้องนอนแยกห้องกัน ท่านไม่รู้หรือว่าข้าต้องเปลี่ยวเหงาสักเพียงใด...” น้ำเสียงของนางแ่เบา แต่ะเืลึกถึงหัวใจ หลงหยางเฉินหยุดนิ่งชั่วครู่ ราวกับทุกคำของนางกำลังทิ่มแทงหัวใจของเขาอย่างแหลมคม
นางสบสายตาของเขา น้ำตาที่ไหลเอ่อในดวงตางามทำให้แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่รู้สึกผิดอย่างที่สุด
“ข้าเป็เพียงหญิงสาวตัวเล็ก ๆ มีเืเนื้อ มีหัวใจ แม้ข้าจะเกิดในตระกูลสูงส่ง แต่ข้าก็ยัง้าความรัก ความใกล้ชิด ความปรารถนา... เช่นเดียวกับหญิงทั่วไป”
คำพูดของนางทำให้หลงหยางเฉินสะอึก เขามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเ็ปและสำนึกผิด มือใหญ่ลูบไล้ไปที่แก้มนวลของนางอย่างแ่เบา ดวงตาของเขาสั่นไหวก่อนที่เขาจะก้มลงจุมพิตหน้าผากของนาง
“โถ่... ที่รักของข้า...” เขากระซิบเสียงแ่ ทว่าทรงพลัง “ข้าผิดไปแล้ว... ข้าละเลยเ้าไป แต่ข้าขอสาบาน ณ ค่ำคืนนี้ ข้าจะอยู่เคียงข้างเ้า ข้าจะมอบทุกสิ่งที่เ้าโหยหา ข้าจะรักเ้า จะดูแลเ้า จนกว่าเ้าจะพอใจ”
คำพูดของเขาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ แต่ในน้ำเสียงนั้นยังแฝงไปด้วยแรงปรารถนาที่กำลังลุกโชน หลงหยางเฉินโน้มตัวเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของเขากดลงบนริมฝีปากของนางอย่างอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยแรงรักที่ไม่อาจหักห้าม เขาปล่อยให้ทุกความรู้สึกที่เก็บกดมาตลอดระบายออกมาในจุมพิตที่เร่าร้อนและลึกซึ้งนี้
มือใหญ่ของเขาโอบประคองร่างของนางไว้แน่น พลางพูดต่อด้วยเสียงพร่าที่เต็มไปด้วยความหมาย “ค่ำคืนนี้ ข้าจะรักเ้าให้สมกับที่เ้าปรารถนา ข้าจะไม่หยุดจนกว่าเ้า... จะลืมความเศร้าในหัวใจไปจนหมดสิ้น”
อันฉิงหรูที่ยังคงะเืใจในตอนแรก เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากััของเขา ไฟแห่งความปรารถนาและความรักที่เขามอบให้นั้นทำให้นางค่อย ๆ ปล่อยตัวจมดิ่งไปในอ้อมกอดที่ทั้งอบอุ่นและเร่าร้อนของหลงหยางเฉิน
