บทที่ 391 ปรมาจารย์ฌานชิงเย่        “ตูม ตูม ตูม...”        ใต้ผืนฟ้าไกลออกไป ก้อนเมฆาปั่นป่วน มีสายฟ้าแลบร้อง แต่บริเวณใกล้เคียงกลับดูสดใส รับรู้ได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ แฝงด้วยความสงบสุขที่น่าอัศจรรย์อีกเล็กน้อย        เมฆหมอกขนาดใหญ่นี้ ค่อยๆ เคลื่อน...