หมัดที่ทรงพลังนี้ ไหนเลยจะทำให้เขาไม่ตกตะลึง
“นี่น่ะหรือความแข็งแกร่งหลังผสานพลังสายฟ้าสิบระลอก พลังสายฟ้าที่ะเิออกมา แกร่งมากจริงๆ”
ขณะที่หลงเหยียนกำลังตกตะลึงกับความแข็งแกร่งของตัวเอง สิงโตน้อยก็ดีใจมากเช่นกัน ดีใจแทนหลงเหยียน หากหลงเหยียนตายไปจริงๆ มันคงไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน
หลงเหยียนควบคุมพลังสายฟ้าในร่างกาย เพียงไม่นาน หลงเหยียนก็ทนรับพลังสายฟ้าได้แล้ว คล้ายพลังสายฟ้าเ่าั้ไหลเวียนในร่างกายเขา
ไม่นานหลงเหยียนก็ค้นพบโดยบังเอิญ พลังสายฟ้านั้นไหลเวียนเข้าใกล้ชีพมนุษย์ กลิ่นอายที่มาจากชีพมนุษย์อันน้อยนิดทำให้หลงเหยียนตกตะลึงมาก
“นี่มันอะไร พลังสายฟ้าที่แข็งแกร่งไหลเวียน ตอนนี้ชีพมนุษย์กำลังอยู่ในลักษณะที่อ่อนแอ แล้วจะรับมันได้อย่างไร?” ไม่นานเื่ที่หลงเหยียนไม่อยากให้เกิดก็เกิดขึ้นแล้ว
“อะไร พลังสายฟ้า มันมีพลังฉีกและหลอมชีพมนุษย์ด้วยหรือ”
หลงเหยียนกลัวมาก หากชีพมนุษย์รับไม่ไหว เช่นนั้นร่างกายของหลงเหยียนต้องแตกสลายแน่
ทันใดนั้น พลังหินวิเศษที่อยู่ในร่างกายหลงเหยียนก็ทำงาน โลหิตปริมาณมหาศาลไหลเข้าสู่ชีพมนุษย์พร้อมกัน
ชีพมนุษย์ที่อ่อนแอของหลงเหยียนเริ่มปรากฏจิตัทารกขนาดเล็กในนั้นอย่างช้าๆ ก่อนหน้านี้ ชีพมนุษย์ของหลงเหยียนเคยปรากฏจิตัทารกมาก่อน ทว่าหลงเหยียนกลับไม่ได้ใส่ใจ
พลังปราณที่แข็งแกร่งอยากต่อต้าน ทว่ากลับไม่สำเร็จ
เมื่อพลังโลหิตผสานกัน ชีพมนุษย์ที่อ่อนแอของหลงเหยียนก็เริ่มแดงขึ้น ก่อนที่ัทารกจะกลืนพลังสายฟ้านั้นไป
จริงด้วย เป็เช่นนี้นี่เอง การผสานกันสำเร็จแล้ว
ต้องรู้ว่านั่นเป็ถึงัทารกเชียวนะ
“โฮก!” หลงเหยียนปล่อยรังสีพลังระลอกหนึ่งออกมา ัทารกคำรามอย่างต่อเนื่องแล้วกดทับพลังสายฟ้าเอาไว้
หลังจากหลงเหยียนใช้จิตััทะเลโลหิต บนตัวัทารกมีพลังสายฟ้ากะพริบ นี่เป็สิ่งที่หลงเหยียนนึกไม่ถึง
“ชีพมนุษย์ของข้ากลับปรากฏัทารก? สิงโตน้อย เ้ารู้ไหมว่านี่มันเื่อะไรกันแน่?”
สิงโตน้อยตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
“พี่เหยียน อาจเป็เพราะหินวิเศษที่อยู่ในตัวท่านทำงานหรือไม่?”
หลงเหยียนหวนนึกถึงตอนที่ตนได้สมบัติชิ้นนี้มา ใช้พลังจิตัั และพบทะเลโลหิตที่กว้างใหญ่ในหินวิเศษ หลังจากทะเลโลหิตหายไป โครงกระดูกจำนวนมหาศาลก็ปรากฏตรงหน้าหลงเหยียน ตอนนี้นึกดูแล้ว โครงกระดูกเ่าั้ต้องเป็เทพัแน่
และเมื่อหลงเหยียนผสานเสี้ยวิญญาั ทำให้เขาได้รับกลิ่นอายัของยุทธ์ั
เมื่อวันนี้ได้ผสานพลังสายฟ้าเข้ากับตัว มันกลับััไปถึงชีพมนุษย์ของหลงเหยียน ัทารกในชีพมนุษย์นั้นเกิดมาจากิญญาัและทะเลโลหิตอย่างนั้นหรือ?
หลงเหยียนคาดเดาในสิ่งที่เป็ไปได้ยาก ทว่าเมื่อนึกเช่นนั้น หลงเหยียนก็เหงื่อท่วมตัว
“หลังจากัทารกเติบโตแล้ว มันคงไม่กลืนข้าหรอกนะ”
เมื่อนึกเช่นนั้น เหงื่อก็ซึมทั่วร่างกายหลงเหยียน
“ไม่สนแล้ว ตัวข้าขอลองดูก่อนว่าพลังที่ผสานพลังสายฟ้าเข้าไปจะน่ากลัวเพียงใด” หลังจากหลงเหยียนขับเคลื่อนพลังสายฟ้าด้วยพลังปราณ เวลานี้ชีพมนุษย์ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง จากตอนแรกที่อ่อนแอ เวลานี้เปลี่ยนเป็สีแดง ราวกับว่าัทารกนั่นก็ตื่นเต้นมากไม่น้อย
ไม่นาน ขณะที่ขับเคลื่อนพลังสายฟ้านั้น ร่างกายของเขาก็รู้สึกเ็ปอย่างที่สุดอีกครั้ง
“นี่มันอะไรกัน?” ขณะที่หลงเหยียนกำลังตกตะลึง สิงโตน้อยก็ร้องตามหลงเหยียน
ร่างกายของหลงเหยียนเกิดการเปลี่ยนแปลงในแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อน
เริ่มจากที่แขน จนกระทั่งทั่วร่างกาย เกล็ดสีแดงขนาดใหญ่งอกออกมาจากิัของหลงเหยียน นอกจากนี้แล้ว ข้อต่อกระดูกในร่างกายหลงเหยียนปรากฏกระดูกแหลมสีแดงที่แข็งแรงอีกด้วย ที่มือปรากฏเล็บแหลมดั่งมีด
คมคายประหนึ่งอาวุธ!
เมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ก็ทำให้หลงเหยียนรับความจริงไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้น เหตุใดข้าถึงเปลี่ยนเป็แบบนี้”
แม้รูปทรงของหลงเหยียนในตอนนี้ดูองอาจนัก ทว่าเขาก็น่าผวาไม่น้อย
“พี่เหยียน นี่ นี่เหมือนกลิ่นอายของั ท่าน ท่านแปลงกายเป็มนุษย์ครึ่งั”
หลงเหยียนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ภายในได้ เืที่ร้อนแรงเต็มเปี่ยมไปด้วยรังสีสังหาร
“โฮก!” หลงเหยียนะเิเสียงคำราม กลิ่นอายที่น่ากลัวะเิออกมาทันที
“สิงโตน้อย ทั้งหมดนี่ต้องเกิดขึ้นเพราะัทารกที่อยู่ในชีพมนุษย์นั่นเป็แน่” เมื่อพลังจิตของหลงเหยียนอยากเข้าใกล้ัทารก มันกลับอ่อนโยนต่อเขาเหลือเกิน นี่คือต้นกำเนิดร่างกายของหลงเหยียนหรือ?
นั่นเป็ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นโดยผ่านการหล่อเลี้ยงของชีพมนุษย์ หากไม่มีหินวิเศษ ไม่มีเสี้ยวิญญาั คงไม่มีัทารกเช่นกัน
ชีพมนุษย์ซึ่งเป็จุดศูนย์กลาง
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลงเหยียนก็มองร่างกายที่ประหลาดของตนก่อนจะพูดด้วยความใ “สิงโตน้อย เ้าว่าอีกหน่อยข้าจะกลายเป็ัหรือไม่”
เพราะอย่างไรเสีย สิงโตน้อยก็มีประสบการณ์มากกว่า
“พี่เหยียน หากท่านหลอมเสี้ยวิญญานับหมื่นส่วนเข้า อาจเป็ไปได้ที่ท่านจะแปลงกายเป็ั อย่างไรก็ตาม ท่านไม่ต้องกังวลหรอก ัทารกที่ตัวท่านเลี้ยงมาคือิญญายุทธ์ัที่แท้จริงของท่าน”
เทพัเป็สัตว์เทพที่สูงส่งที่สุดในใต้หล้า เมื่อนึกว่าหลงเหยียนอาจมีโอกาสแปลงกายเป็ั เช่นนั้น…
หลงเหยียนกำหมัดแน่น มองไปทางสิงโตน้อย
“วันนี้ข้าผสานพลังสายฟ้าสิบระลอกสำเร็จแล้ว กลายเป็กายสายฟ้า กลับนึกไม่ถึงว่าจะผสานชีพมนุษย์ด้วย ภายใต้การหนุนจากหินวิเศษ ทำให้เกิดัทารก”
รูปร่างของหลงเหยียนในตอนนี้ดูหล่อเหลายิ่งนัก หลงเหยียนใช้จิตัั พลังการป้องกันของิญญายุทธ์แข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนเขาใช้กายสุริยะมากโข แม้แต่กายธาตุพลังเป็หมีทะลวงที่เคยใช้ เกรงว่าคงสู้สายัสายฟ้าไม่ได้กระมัง
นักรบิญญาัสายฟ้า หลงเหยียนพอใจกับชื่อนี้มาก
“สิงโตน้อย ข้ารับมันได้ ตอนนี้พลังการโจมตี พลังการป้องกัน ความว่องไว ความเร็ว ไหวพริบ และพละกำลังข้าแกร่งมากกว่าเดิมถึงสิบเท่า”
สิงโตน้อยดีใจกับหลงเหยียนจริงๆ แววตาประกายความตื่นเต้น
มีิญญาัสายฟ้า รวมทั้งฝีเท้าซ่อนม่านเมฆที่เป็วิชาฝึกกาย หมัดทะลวงเป็พลังการโจมตี พลังหวนปราณเป็วิชาฝึกชีพ และพลังโลหิต เมื่อนำสิ่งเหล่านี้มารวมกัน จึงทำให้หลงเหยียนแกร่งขึ้นเป็เท่าตัว
หลังจากผสานพลังสายฟ้าสิบระลอกแล้ว กายที่แปลงจากิญญายุทธ์ของหลงเหยียนก็เป็ผล ทำให้มีลำแสงปกคลุมทั่วร่างกาย
กลายเป็นักรบสายฟ้า พลิกฟ้าแหวกสมุทร พละกำลังที่ไร้ขีดกำจัด ความเร็วดุจสายฟ้า หมัดและฝีเท้าดั่งฟ้าผ่า ทำให้พลังการต่อสู้เลื่อนขึ้นสูงอย่างคาดไม่ถึง
รวมกับกายที่แปลงจากิญญายุทธ์ พลังปราณของหลงเหยียนก็เลื่อนขึ้นสิบเท่า
ิญญาัแปลงกาย ความจริงคือการยืมโลหิตมหาศาลจากหินวิเศษมาผสานกับพลังสายฟ้า ถึงจะทำให้หลงเหยียนแปลงกายสำเร็จ และหลังจากผสานิญญาัเสร็จแล้ว ก็มาถึงด่านสำคัญด่านหนึ่ง ผ่านพลังที่หนุนจากหลายๆ ฝ่าย ทำให้เกิดัทารก
ชีพมนุษย์คือช่องว่างที่ใช้ในการหล่อเลี้ยง ส่วนกายธาตุพลังได้เลื่อนและเปลี่ยนแปลงิญญาั มีหรือที่หลงเหยียนจะไม่รู้สึกดีใจ
เขากำหมัดแน่น ชกออกไปยังห้วงอากาศตรงหน้า พลังที่หนักหน่วงนับหมื่นตันมาพร้อมพลังสายฟ้า ทำให้พลังการโจมตีของหลงเหยียนกว่าเดิมถึงสิบเท่า
เมื่อกระดูกแทงลงบนเกล็ด หลงเหยียนแทงมือทั้งสองข้างลงไปกลางหินที่ร่องเขา คำรามเสียงดัง หินเ่าั้แตกสลายทันที
เกรงว่าพละกำลังนี้คงทำให้หลงเหยียนตื่นตาตื่นใจ
ปีนี้มีเื่ประหลาดใจเกิดกับหลงเหยียนมากเกินไปแล้ว ความรู้สึกคล้ายได้เกิดใหม่ ทำให้ภาพความรู้สึกของหลงเหยียนต่างไปจากเดิม
ทันใดนั้น ลำแสงสีทองสายฟ้าก็ะเิพุ่งออกมาจากดวงตาของเขา กลิ่นอายโลหิตที่น่ากลัว รังสีที่เย็นะเือย่างเปรียบไม่ได้ มองไปทางนอกร่องหุบเขา
เพราะหลงเหยียนััได้ถึงพลังระดับชีพมนุษย์ขั้นเริ่มของตัวเองกำลังถึงจุดสูงสุด เกรงว่ากำลังจะเลื่อนขึ้นไประดับชีพมนุษย์ขั้นล่างแล้ว
“เทียนหลาง หากข้าเจอเ้า เกรงว่าเ้าคงรู้ถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นของข้า ถึงตอนนั้นคงใมากเป็แน่ เมื่อเจอกันอีกครั้ง อยากฆ่าข้าคงไม่ง่ายแล้ว”
ครั้งนี้ หากไม่ใช่เพราะพลังหวนปราณจากวิชาฝึกชีพ หลงเหยียนคงต้องตายแน่ หากไม่ใช่เพราะสิงโตน้อยถ่ายผลึกพลังมาให้ ตนก็ต้องตายเช่นเดียวกัน ตอนนี้สิงโตน้อยอ่อนแอเหลือเกิน
สิงโตน้อยมุดเข้าไปในถุงผ้าเฉียนคุน เริ่มหลอมหญ้าวิเศษเพื่อฟื้นฟู
หลงเหยียนะโเสียงดัง “สิงโตน้อย เราไปกันเถิด ออกจากที่นี่กัน”
--------------------
