บนเรือบินของตระกูลกู่ กู่หลานเยว่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาของนางเบิกกว้าง ริมฝีปากซีดเผือด ขาทั้งสองสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพเบื้องหน้าที่สะท้อนอยู่ในม่านตาของนางไม่ใช่ภาพของผู้ฝึกตนธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็บางสิ่งที่ผิดเพี้ยนเกินกว่าบุตรแห่งโชคชะตาที่นางเคยสังหารมาเสียอีก
ระบบในร่างของนางเริ่มส่งเสียงเตือนด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
[โฮสต์ ใจเย็นๆ ก่อน สภาพของจางเหวินในตอนนี้อาจดูน่ากลัว แต่อย่าให้รูปลักษณ์ภายนอกหลอกท่านได้ เพราะพลังของเขามัน….]
เสียงนั้นยังไม่ทันได้พูดจนจบ กู่หลานเยว่กลับไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว นางได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตนเองที่เต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก
ในเสี้ยววินาทีถัดมา ออร่ารอบร่างของจางเหวินพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างบ้าคลั่ง พลังนักบุญที่ไม่เสถียรปะทุเป็เกลียวคลื่นสีฟ้าหม่น เมฆบนท้องฟ้าถูกฉีกกระจาย คลื่นน้ำจำนวนมหาศาละเิออกจากร่างของเขา ราวกับมหาสมุทรทั้งผืนถูกปลดปล่อยในพริบตาเดียว น้ำท่วมพื้นที่โดยรอบอย่างฉับพลัน ชายขอบป่าอสูรโบราณด้านล่างถูกกลืนหาย ต้นไม้ั์หักโค่นเหมือนไม้ขีด ดินหินถูกบดจนแหลกละเอียด คลื่นพลังซัดาานักบุญของตระกูลกู่ออกไปหลายร้อยเมตร ก่อนที่ฝนจะเริ่มเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ากำลังร่ำไห้
กลางสายฝน จางเหวินยืนอยู่เพียงลำพัง เส้นผมของเขาเปลี่ยนเป็สีขาวซีด ิัแตกร้าวเป็ลายเื พลังชีวิตในร่างกายลดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเอื้อมมือขึ้นช้า ๆ หยิบศีรษะของจางหลิงเยว่ที่ถูกดูดกลืนพลังจนรากฐานล่มสลาย ร่างของนางอ่อนยวบ ดวงตาไร้แสง พิษของจางเหวินได้แพร่กระจายไปทั่วเส้นเืจนิัเปลี่ยนเป็สีคล้ำ
พายุฝนยังคงกระหน่ำไม่หยุด ท้องฟ้าถูกกลืนด้วยเมฆดำหนาทึบ เสียงฟ้าร้องคำรามราวกับรับรู้ถึงความผิดปกติ จางเหวินยืนโซเซอยู่ท่ามกลางผืนน้ำที่ท่วมขัง ออร่านักบุญรอบกายแปรปรวนเป็ระลอกๆ บางขณะพุ่งสูง บางขณะร่วงต่ำ ราวกับคลื่นที่ไร้จังหวะ
“เอาร่างของนายหญิงมา”
เสียงคำสั่งดังขึ้นจากาานักบุญของตระกูลกู่ พร้อมกับออร่าอันน่าหวาดหวั่นที่แผ่กระจายออกมา าานักบุญและนักบุญอีกหลายคนขยับพร้อมกัน หอกสายฟ้า คลื่นดาบ ฝ่ามือศักดิ์สิทธิ์ และพลังอื่นๆ ล้วนพุ่งเข้าหาจางเหวินจากทุกทิศทาง คลื่นพลังทับซ้อนกันจนอากาศแตกเป็เสี่ยงๆ คลื่นน้ำกระเด็นขึ้นสูงราวกับมันจะถูกยกขึ้นสู่ท้องฟ้า
จางเหวินคำรามในลำคอ มวลน้ำรอบตัวเขาปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะรวมตัวกันเป็ัน้ำขนาดั์หลายสิบตน ลำตัวโปร่งใสแต่หนาแน่นด้วยพลังแห่งน้ำ ัแต่ละตนส่งเสียงคำรามะเืฟ้าดิน พุ่งเข้าปะทะกับเหล่านักบุญอย่างไม่เกรงกลัว ัน้ำพุ่งเข้าไปปะทะกับพลังการโจมตีของนักบุญมากมายก่อนจะดูดกลืนพลังเ่าั้ให้หายไปแล้วพุ่งไปหานักบุญเ่าั้
นักบุญคนหนึ่งถูกัน้ำพุ่งชนเต็มแรง แขนข้างหนึ่งของเขาได้รับาเ็ เสียงกระดูกแตกดังชัดเจน เขากรีดร้องก่อนจะถูกคลื่นน้ำซัดกระเด็นหายไปในสายฝน อีกคนพยายามใช้หมัดต้านทานเอาไว้ แต่แรงสะท้อนย้อนกลับทำให้อวัยวะภายในปั่นป่วน เืพุ่งออกจากปาก ทั่วทั้งพื้นที่เต็มไปด้วยเสียงปะทะ และเสียงน้ำคำราม
ทว่าในความดุเดือดนั้น ความไม่เสถียรในการบ่มเพาะของจางเหวินเริ่มเผยตัว ัน้ำบางตนสั่นไหวก่อนจะแตกสลายกลางอากาศ แรงสะท้อนย้อนกลับทำให้จางเหวินเืพุ่งออกมาจากปากอีกครั้ง เขาฝืนยืน แต่เข่ากลับทรุดลงในน้ำ ดวงตาของเขาพร่ามัวไปชั่วขณะ
และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาดำหลายสายพุ่งออกมาจากใต้น้ำที่เขายืนอยู่ หน่วยลับอีกาดำที่เหลือรอดตัดสินใจลงมือพร้อมกัน พวกมันไม่สนใจความเป็ความตาย เงาสีดำทมิฬฉีกออกจากร่างของพวกเขา กลายเป็โซ่พลังสีดำสนิทหลายสิบเส้น พันธนาการจางเหวินจากแขน ขา และลำตัว เสียงพลังเสียดสีกันดังแสบแก้วหู โซ่ทมิฬรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนพลังในร่างของจางเหวินถูกกดทับอย่างรุนแรง
หลังจากนั้นเพียงเสี้ยววินาทีร่างของอีกาหลายก็ะเิกลายเป็หมอกเืเพื่อคงอาคมไว้ ส่งผลให้โซ่ยิ่งแน่นขึ้น เส้นเืบนคอของจางเหวินปูดโปน เขากัดฟันแน่น พยายามแปรสภาพร่างเป็น้ำ แต่พลังที่ปั่นป่วนกลับไม่ยอมตอบสนอง ร่างกายสั่นสะท้านจากแรงกดทับและอาการาเ็สะสม
าานักบุญของตระกูลกู่ไม่ปล่อยโอกาสให้สูญเปล่า เขาพุ่งเข้าไปในทันที ฝ่ามือศักดิ์สิทธิ์ซัดเข้าไปที่ร่างของจางเหวินอย่างรุนแรงจนร่างของเขากระเด็นออกไปไหล เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าาานักบุญอยู่ในความใพร้อมสงสัยว่าทำไมจางเหวินยังคงไม่ตาย แต่เขาก็ตั้งสติก่อนจะคว้าร่างของจางหลิงเยว่ที่ใกล้ตายไว้ในอ้อมแขน
ทันใดนั้นคลื่นน้ำและัน้ำที่เหลืออยู่คำรามกึกก้อง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่าานักบุญของตระกูลกู่อย่างบ้าคลั่ง ราวกับสัตว์อสูรที่ไร้สติ ัแต่ละตนบิดลำตัวกลางสายฝน ฟาดกรงเล็บน้ำใส่ร่างเป้าหมายไม่หยุดยั้ง ทว่าาานักบุญกลับยืนหยัดอยู่กลางอากาศ สีหน้าเ็า เขาสร้างม่านพลังศักดิ์สิทธิ์ขึ้นในชั่วพริบตา ก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นฟาดลงอย่างรุนแรง คลื่นพลังรูปฝ่ามือแผ่ขยายออกไป ัน้ำค่อยๆ แตกสลายทีละตน กลายเป็ละอองน้ำกระจายไปทั่วท้องฟ้า
สายตาของาานักบุญหันกลับมามองเบื้องล่าง ร่างของจางเหวินทรุดอยู่กลางแอ่งน้ำ โซ่ทมิฬที่รัดกุมเริ่มแตกสลายจากการแลกชีวิตของหน่วยลับอีกาดำ มวลน้ำไหลบ่าเข้าห่อหุ้มร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับร่างกายกำลังซ่อมแซมตัวเองโดยไม่สนต้นทุน เืไหลอาบใบหน้า ิัแตกร้าว ออร่านักบุญยังคงปะทุ แต่มันกลับสั่นไหวไม่มั่นคง เหมือนเปลวไฟที่ใกล้ดับ จางเหวินเงยหน้าขึ้นมองร่างของาานักบุญที่กำลังถอยห่างออกไปพร้อมร่างของจางหลิงเยว่ ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ
าานักบุญไม่ลังเลอีกต่อไป เขายกฝ่ามือขึ้นอีกครั้ง พลังศักดิ์สิทธิ์รวมตัวกันจนท้องฟ้าสั่นะเื คลื่นพลังรูปฝ่ามือขนาดมหึมาพุ่งตรงลงมาใส่จางเหวินอย่างไม่ปรานี แรงกดดันทำให้น้ำรอบตัวะเิขึ้นเป็เสาสูง
แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างของจางเหวินกลับยุบตัวลง กลายเป็สายน้ำไหลซึมลงไปในแอ่งน้ำ การโจมตีตกกระแทกพื้นอย่างรุนแรง พื้นดินแตกเป็หลุมลึกหลายสิบเมตร แต่กลับว่างเปล่า
ฝนยังคงตกอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด และมันยังคงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ทันใดนั้นหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนไป
เม็ดฝนแต่ละหยดเริ่มแหลมคมขึ้น พริบตาเดียวเม็ดฝนทั้งหมดจะกลายเป็ห่าะุที่แหลมคม พุ่งทิ่มแทงใส่ทุกคนในสนามรบ ยกเว้นเพียงจางเหวิน เม็ดฝนเ่าั้มันเลือกเป้าหมายได้ราวกับมีชีวิต นักบุญหลายคนสะดุ้งใ รีบสร้างม่านพลังขึ้นมาป้องกัน เสียงปะทะดังถี่ยิบ ม่านพลังของนักบุญที่อ่อนแอเริ่มสั่นะเือย่างรุนแรง
บางคนรับไม่ไหว ม่านพลังแตกร้าว เม็ดฝนพุ่งทะลุเข้าร่าง เืสาดกระเซ็น เสียงร้องดังขึ้นพร้อมกับอวัยวะที่ถูกเจาะทะลุ บางคนถูกฝนถล่มใส่อย่างต่อเนื่องจนม่านพลังพังทลาย ร่างถูกาเ็สาหัสจนต้องถอยหนีอย่างไม่คิดชีวิต
มีเพียงาานักบุญของตระกูลกู่ที่ได้รับผลกระทบน้อยที่สุด ม่านพลังของเขามั่นคง แข็งแกร่ง ฝนพลังน้ำฟาดใส่แล้วแตกกระจายเป็ละออง แต่สีหน้าของเขากลับเคร่งเครียดขึ้น เพราะเขาััได้ชัดเจนว่าสายฝนเหล่านี้ไม่ได้สุ่มโจมตี มันกำลังเลือกเหยื่อ
ทันใดนั้นเอง เม็ดฝนหยดหนึ่งที่กระแทกลงบนม่านพลังของาานักบุญเกิดการบิดเบี้ยว ก่อนที่หยดน้ำนั้นจะขยายตัว กลายเป็ร่างของจางเหวินในพริบตา ออร่านักบุญที่ไม่เสถียรพุ่งทะลุออกมาระยะประชิดจนแม้แต่พื้นอากาศยังสั่นไหว าานักบุญหรี่ตาลงเล็กน้อย โดยไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาสะบัดมือ ออร่าศักดิ์สิทธิ์ะเิออกเป็คลื่น ทำลายร่างจางเหวินตรงหน้าอย่างรวดเร็ว แต่แทนที่จะมีเืออกมา ร่างนั้นกลับแตกกระจายเป็ละอองน้ำ และโปรยปรายไปกับสายฝนราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง
ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง อากาศรอบตัวาานักบุญก็ปั่นป่วน ร่างของจางเหวินปรากฏขึ้นนับสิบจากเม็ดฝนรอบทิศ ทั้งด้านหน้า ด้านหลัง เบื้องบน และเบื้องล่าง แต่ละร่างพุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกัน มือแปรเป็หอกน้ำ ดาบที่สร้างจากน้ำ และกรงเล็บพลังสายน้ำ โถมเข้าใส่ราวกับฝูงอสูรที่ไร้ความกลัว าานักบุญคำรามออกมาพร้อมฝ่ามือศักดิ์สิทธิ์ฟาดออกเป็วงกว้าง ม่านพลังซ้อนทับหลายชั้น เสียงแหวกอากาศดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ร่างจางเหวินหลายร่างถูกทำลาย กลายเป็น้ำแล้วหลอมรวมกลับสู่สายฝน แต่แรงกดดันกลับเพิ่มขึ้น ไม่ลดลงแม้แต่น้อย เพราะทุกครั้งที่ถูกทำลาย ก็มีร่างใหม่เกิดขึ้นแทนที่จากเม็ดฝนที่ตกไม่หยุด
ขณะเดียวกัน บนเรือบินของตระกูลกู่ กู่หลานเยว่ยืนนิ่ง ดวงตาจับจ้องภาพเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบตา หัวใจของนางเต้นแรงจนแน่นอก นางภาวนาอยู่ในใจให้ทุกอย่างจบลงเสียที ให้พายุฝนนี้สลาย แต่ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก
[โฮสต์!! ด้านซ้าย!!]
กู่หลานเยว่หันไปตามเสียงนั้น ดวงตาของนางเบิกกว้างในเสี้ยววินาทีที่เห็นร่างของจางเหวินขี่อยู่บนร่างน้ำที่ควบแน่นเป็รูปร่างั มันพุ่งฝ่าสายฝนตรงมาหาเรือของนางอย่างรวดเร็ว พลังสายน้ำรอบตัวมันปั่นป่วนราวกับจะฉีกอากาศออกเป็ชิ้น ๆ ความเร็วและแรงกดดันทำให้ตัวเรือสั่นะเืั้แ่ยังไม่ทันปะทะ
“เปิด… ม่าน… พลัง…”
กู่หลานเยว่ทรุดตัวลงไปกับพื้นเรือทันที ความหวาดกลัวถาโถมจนร่างกายของนางไม่ตอบสนอง นางอ้าปากจะะโสั่งการ แต่เสียงกลับติดค้างอยู่ในลำคอ ไม่อาจหลุดออกมาได้แม้แต่คำเดียว มือสั่นเทา
ตูมมมมมมม
