บทที่ 82 ราชครูจ้าวบุรุษชราผู้หนึ่งนั่งนิ่งอยู่ในเงามืดของห้อง ผมของเขาขาวโพลนราวกับหิมะ สวมใส่อาภรณ์ผ้าป่านสีเทาเรียบง่ายที่ไร้ลวดลายใดๆ ท่าทางของเขาดูสงบเสงี่ยมราวกับบัณฑิตเฒ่าผู้ปลีกวิเวกและสมถะยิ่งหนักช่างเหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่ แต่กลับแผ่แรงกดด...