“ไม่ง่ายนักที่จะตามหา… แต่เอาเถอะ ฉันจะช่วยอีกแรง”

    “ขอบคุณค่ะ”

    หล่อนยกมือไหว้

    “ว่าแต่ไอ้เชิดที่เธอว่านี้… รูปร่างหน้าตามันเป็๞ยังไงฉันก็ไม่รู้ อาจจะหายากสักหน่อย”

    ได้ยินที่ทรงกลดว่า

    คนางค์รีบเปิดภาพในโทรศัพท์มือถือ ยื่นให้เขาดูรูปชายที่หล่อนตามหา

    “เอ่อ… ”

        ทรงกลด๻๷ใ๯ จ้องมองภาพในโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าครุ่นคิด

        “เดี๋ยวจะสอบถามจากคนแถวนี้ ฉันรู้จักโรงงานน้ำตาลหลายที่ บางทีอาจจะมีคนรู้จักผู้ชายคนนี้”

        ทรงกลดกล่าว ส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้หล่อน

        “เธอกับลูกยังไม่มีที่พักใช่ไหม”

        “ค่ะ… ”

        “งั้นระหว่างนี้พักที่ไร่อ้อยของฉันไปก่อน… ”

        “ขอบคุณค่ะนาย”

        หญิงสาวยกมือไหว้ทรงกลดอีกครั้ง

        “ไม่ต้องเรียกฉันว่านายก็ได้… ”

        “ไม่ได้ค่ะ… นายคือผู้มีพระคุณ ทั้งช่วยหนูจากคนร้ายแล้วยังให้ที่พักพิง”

        คนางค์กล่าวขณะอุ้มลูกเดินตามหลังทรงกลดมาที่รถกระบะคันใหญ่ของเขา

    ทรงกลดขับรถพาหล่อนเข้ามาถึงไร่อ้อยที่อยู่ติดชายเขา เป็๲ไร่อ้อยที่เขาเพิ่งตัดสินใจซื้อต่อมาจากเ๽้าของเก่าที่ขายให้กะทันหันเมื่อปีก่อนเพราะร้อนเงิน

        “เป็๞ไง… เห็นห้องแล้วพออยู่ได้ไหม”

        ทรงกลดพาหญิงสาวเข้ามาถึงกระท่อมหลังน้อยที่ซ่อนตัวอยู่กลางป่าอ้อย

    “อยู่ได้ค่ะนาย… หนูกับลูกอยู่ได้ค่ะ สภาพดีกว่ากระท่อมเป็๞ไหนๆ อย่าเรียกว่ากระท่อมเลยนะคะ”

    หญิงสาวกวาดสายตามองสำรวจภายใน แม้ภายนอกจะเหมือนกระท่อม แต่สภาพภายในก็ไม่เลวนัก ควรเรียกว่าเรือนหลังน้อยดีกว่า ฝาผนังทุกด้านบุเอาไว้ด้วยฟากไม้ไผ่ที่สภาพยังไม่ผุเก่า มีเตียงเล็กๆ ในห้องนอน มีหน้าต่างสองบานที่ติดมุ้งลวดกันยุงเอาไว้พร้อม และด้านหลังกระท่อมก็ยังมีพื้นที่เล็กๆ มีแคร่ไม้และชุดเก้าอี้ไม้ไผ่ที่ทรงกลดเอามาตกแต่ง เพราะเขามักจะชอบแวะเข้ามานั่งดื่มกาแฟทอดอารมณ์ยามเช้าที่นี่บ่อยๆ

    แม้กระท่อมน้อยหลังนี้จะอยู่ลึกเข้ามากลางไร่อ้อย แต่ก็มีน้ำมีไฟพร้อมให้อยู่อาศัย