บทที่ 407 ฉู่ลั่ง!        ราตรีโดดเดี่ยวดุจน้ำแข็ง หนาวเหน็บอย่างยิ่ง        บนยอดเขา มีลมหนาวพัดผ่าน มองเห็นศิษย์อาจารย์นั่งด้วยกันเงียบๆ ข้างๆ มีกองไฟลุกโชน สะเก็ดไฟปะทุกระจาย เสียงดัง “เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ” สาดส่องให้เห็นใบหน้าของทั้งคู่        ดวงตาขอ...