บทที่ ๔๗:แสง...แห่งความหวังสุดท้ายความเงียบ... คือเสียงกรีดร้องที่เจ็บปวดที่สุดในใจหงเอ๋อ ภายในเรือนหลังน้อยชายเขา... เวลาได้หยุดเดิน... โลกทั้งใบได้หยุดหมุน... เหลือเพียงความโศกเศร้าที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง เกาะกุมหัวใจของสองชีวิตที่ยังคงเหลืออยู่หงเอ๋อ...
2 วิธีในการเปิดตอน เปิดด้วยถุงแดง หรือ สมัครสมาชิก Premium


