บทที่ 216 ล้วนแต่ติดค้างข้า        ใช้เวลาเพียงไม่นาน ฉินชูก็นำต้นไม้เก่าแก่ที่แห้งตายกลับมาสองต้น เขานำดาบที่แย่งชิงมาได้ออกมา คิดจะหั่นเป็นท่อนไม้ จากนั้นก่อเป็นกองไฟ แต่ซั่งซูอวี๋กลับจับข้อมือของฉินชูที่ถือดาบไว้ “เจ้าพักผ่อนเถอะ ข้าทำเรื่องน...