“ไม่เลว รู้สึกไม่เลวเลยทีเดียว”
มองเห็นพืชต้นนั้นสลายกลายเป็เถ้าธุลี เนี่ยเทียนก็ยิ้มยิงฟันอย่างร่าเริง
พืชต้นนั้นแปลงกายมาจากใบไม้ใบหนึ่ง ซึ่งใบไม้นั้นมีพลังของพืชหญ้าที่บริสุทธิ์แฝงเร้นอยู่
และดูเหมือนว่าพลังพืชหญ้าก็เป็เพียงแค่พลังชีวิตอีกประเภทหนึ่งที่แตกย่อยออกไปเท่านั้น
การเต้นของหัวใจที่ผิดปกติ ทำให้เนี่ยเทียนไม่เพียงแต่ดึงเอาพลังชีวิตเืเนื้อที่ไหลหายไปกลับคืนมาได้ทั้งหมด ยังสามารถดึงเอาปราณบริสุทธิ์ที่แฝงเร้นอยู่ในใบไม้ใบนั้นเข้ามาในร่างกายพร้อมกันด้วย
ปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าแผ่กระจายไปทั่วเืเนื้อของเขา ทำให้เืลมของเขายิ่งไหลเวียนได้อย่างคึกคักมีชีวิตชีวา
เขาััได้ว่าพลังกายและพลังใจไต่ไปถึงระดับสมบูรณ์เปี่ยมล้นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“ตึกตัก!”
เวลานี้ เสียงหัวใจที่เต้นดังผิดปกติของเขาก็ยังไม่กลับคืนสู่สภาพปกติ
ความกระหายบางอย่างที่มาจากใจของเขาคล้ายกำลังเร่งเร้าให้เขาดูดซับเอาพลังของพืชหญ้ามาให้มากกว่าเดิม เพื่อเอาพลังชีวิตนั้นมาทำให้เืเนื้อของตัวเองแข็งแกร่งขึ้น!
เขาหันขวับไปมองค่านซิ่งิ
จากใบหน้าของค่านซิ่งิ เขามองเห็นความตะลึงลานและไม่เข้าใจ ค่านซางิที่ถูกผู้ฝึกลมปราณสามคนโอบล้อมคอยแบ่งสมาธิสังเกตเขาอยู่เนืองๆ แม้แต่ท่าทางควบคุมเถาวัลย์ของเขาก็เริ่มเปลี่ยนมาเป็แข็งทื่อเล็กน้อย
“คนผู้นี้สวมเกราะวิเศษติดตัว มีใบไม้อีกเยอะซึ่งล้วนแฝงเร้นไว้ด้วยพลังชีวิตของพืชหญ้าที่เข้มข้น...”
เนี่ยเทียนพึมพำ ใช้ใจรับัั ค่อยๆ ตระหนักได้ว่าที่อัตราการเต้นของหัวใจผิดปกติเพราะเกิดจากความปรารถนาอันรุนแรงที่มีต่อพลังชีวิตของพืชหญ้า!
เขาหันไปมองค่านซิ่งิในทันที
“อู้!”
ค่านซิ่งหมิ่งที่เข้าไปใกล้ริมขอบของซากเมืองคูน้ำลดตัวลงมาจากกลางอากาศ เขาแค่นเสียงเ็าหนึ่งครั้ง แล้วก็มีใบไม้สีเขียวมรกตอีกสองใบบินออกมาจากเกราะวิเศษตรงหน้าอกของเขา
ใบไม้สองใบนั้นเปลี่ยนแปลงต่อเนื่องทั้งที่ยังไม่ทันลอยมาหยุดอยู่ข้างกายเนี่ยเทียน ปลดปล่อยปราณระลอกหนึ่งออกมาก่อกวนสรรพสิ่ง
เนี่ยเทียนสีหน้าไม่เปลี่ยน ทั้งยังเดินเข้าใกล้ เป็ฝ่ายเข้าไปรับใบไม้สองใบนั่นเสียเอง
เพราะเขาััได้ว่าความปรารถนาในใจของเขา ตอนนี้ได้เปลี่ยนมาเป็เชี่ยวกรากดุดันยิ่งกว่าเดิม!
เขามีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่า ต่อให้ใบไม้สองใบนั้นจะเป็วัตถุประหลาดที่เกิดจากการร่ายเวทของค่านซิ่งิ แต่มันจะไม่มีทางทำร้ายเขาได้อย่างแน่นอน!
ความมั่นใจของเขามาจากความตื่นเต้นและความกระหายที่อยู่ในใจ!
“ตึกๆๆ!”
เสียงหัวใจของเขารัวเร็วขึ้นไปอีก คลื่นพลังชีวิตที่ซับซ้อนถึงขีดสุดซึ่งมาจากหัวใจของเขาพลันแผ่ออกไปรอบด้านโดยมีเขาเป็จุดศูนย์กลาง
ลายเส้นที่เห็นได้ชัดเจนบนใบไม้สองใบนั้นคล้ายได้รับผลกระทบในพริบตา
เนี่ยเทียนจ้องมองอย่างละเอียด พบว่าใบไม้ทั้งสองแปรเปลี่ยนมาเป็เถาวัลย์สีเขียวเล็กยาวสองเส้นที่นุ่มเหนียว เถาวัลย์เขียวประดุจงูวิเศษนั้นที่พยายามจะรัดพันลำคอของเขา
“ตึกตัก!”
ทว่าขณะที่หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง เถาวัลย์เขียวสองเส้นนั้นก็ถูกดึงรั้งเอาไว้ทันที
เถาวัลย์เขียวประดุจงูวิเศษไม่ได้อยู่ในการควบคุมของค่านซิ่งิอีกต่อไป และความเชื่อมโยงทางจิตทั้งหมดระหว่างเขาและเถาวัลย์เขียวก็ถูกพลังลึกลับระดับสูงอย่างหนึ่งฟันขาดอย่างดุดัน!
ค่านซิ่งิหน้าเผือดสี พลังจิตที่เขาใส่เข้าไปในเถาวัลย์เขียวถูกทำลายกะทันหัน ทำให้เขาได้รับาเ็เล็กน้อย
ขณะที่เขาพบว่าตัวเองขาดการติดต่อทางจิตกับเถาวัลย์เขียวไปแล้ว เนื่องจากไม่มีคนควบคุม เดิมทีเถาวัลย์เขียวสองเส้นนั้นควรจะได้รับอิทธิพลจากแรงโน้มถ่วงให้ร่วงลงสู่พื้น
ทว่าเถาวัลย์เขียวสองเส้นกลับยังคงลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าอกของเนี่ยเทียนไม่ขยับไหว
เนี่ยเทียนที่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเผยความลังเลเล็กน้อยออกมาทางดวงตา ทว่ากลับเลือกที่จะยื่นมือออกมาแตะเถาวัลย์เขียวเส้นหนึ่ง
ชั่วขณะที่นิ้วมือของเนี่ยเทียนแตะเข้ากับเถาวัลย์เขียวนั้น เถาวัลย์เขียวพลันปลดปล่อยปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าออกมาทันที!
ปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าที่ค่านซิ่งิสะสมอย่างยากลำบากมาหลายปีกลายเป็ลำแสงสีเขียวเข้ม พุ่งเข้าไปในนิ้วมือของเนี่ยเทียนอย่างรวดเร็ว
แสงสีเขียวเข้มบางๆ หนึ่งชั้นก่อเกิดขึ้นในร่างของเนี่ยเทียน ทำร่างของเขาเปลี่ยนมาเป็ลึกลับสุดจะหยั่ง
ไม่นานปราณบริสุทธิ์ทั้งหมดของพืชหญ้าที่อยู่บนเถาวัลย์เขียวเส้นนั้นก็ถูกเนี่ยเทียนดึงไปจนหมดเกลี้ยง!
“เปรี๊ยะ!”
เถาวัลย์เขียวที่หมดสิ้นซึ่งพลังงานพืชหญ้าพลันแตกกระจายกลายเป็ฝุ่นผง
ค่านซิ่งิหน้าถอดสีด้วยความตะลึงลาน
“ตูม!”
ผีร้ายดุดันตนหนึ่งถูกผู้แข็งแกร่งของสำนักโลหิตขับเคลื่อนให้กระแทกลงบนหลังของค่านซิ่งิอย่างแรง
ค่านซิ่งิโซซัดโซเซถอยไปไม่หยุด
ผู้ฝึกลมปราณอีกสองคนของหุบเขาเทามีสีหน้าฮึกเหิม ขับเคลื่อนอาวุธวิเศษไล่โจมตีเขาอย่างบ้าคลั่ง
เนี่ยเทียนไม่ได้สนใจสภาพจนตรอกของค่านซิ่งิ แต่ยื่นมือไปกดลงบนเถาวัลย์เขียวอีกเส้นด้วยสมาธิที่จดจ่อ
วินาทีที่เขาแตะลงบนเถาวัลย์เขียวเส้นนั้น มันก็ถูกเขาดูดเอาปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้ามาอย่างรวดเร็ว
ไม่นานหลังจากนั้น เถาวัลย์เขียวเส้นนั้นก็สลายกลายเป็ฝุ่นผงไม่ต่างกัน
เนี่ยเทียนหรี่ตาลง รับััอยู่เงียบๆ เขาทดลองใช้กระแสจิตไปตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงของหัวใจ
บางทีอาจเป็เพราะขอบเขตของเขาต่ำต้อยเกินไป พลังจิตยังไม่สามารถหลอมรวมกันเป็พลังจิติญญาได้ เขาจึงไม่สามารถเข้าไปในหัวใจแล้วสำรวจความลึกลับของมัน
เขาแค่ััได้รำไรว่าปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าที่ถูกดึงออกมาได้ผสานรวมเข้าไปในเืของเขาแล้ว
เืสดค่อยๆ ชักนำให้พลังงานพืชหญ้าเ่าั้ไหลรินไปยังหัวใจที่เต้นอยู่อย่างต่อเนื่อง
เมื่อหัวใจของเขาได้รับพลังพืชหญ้า ถูกบำรุงด้วยความอบอุ่นก็คล้ายว่า... จะค่อยๆ ฟื้นตื่นขึ้นมา
“สายเื!”
เขาเบิกตากว้าง ใบหน้าเผยความเหลือเชื่อ ตื่นตะลึงไปกับการรับััของตัวเอง
ไม่มีเหตุผลอะไรมากมายนัก แต่ตอนนี้เขากลับตระหนักรู้ได้อย่างชัดเจนว่าในร่างกายของเขา หรือจะพูดให้แน่ชัดยิ่งกว่านั้นก็คือในหัวใจของเขา มีพลังของสายเืดำรงอยู่!
อูจี้อาจารย์ของเขาเคยบอกว่า พลังสายเืมักจะดำรงอยู่ในสิ่งมีชีวิตต่างเผ่าที่มีเืเนื้อแข็งแกร่งอย่างถึงที่สุดเท่านั้น!
เมื่อนานมาแล้ว ในทางช้างเผือกที่กว้างใหญ่ สิ่งมีชีวิตต่างเผ่าที่ทรงพลังของแต่ละอาณาจักรล้วนอาศัยพลังสายเื อาศัยเรือนกายที่แข็งแกร่งมาั้แ่กำเนิด รวมไปถึงอายุขัยที่ยืนยาวกว่าเผ่ามนุษย์ ถึงสามารถประกาศตัวเป็ใหญ่ในจักรวาลได้
มีเพียงเผ่ามนุษย์น้อยนิดเท่านั้นที่เนื่องจากรุ่นบรรพบุรุษมีคนต่างเผ่าดำรงอยู่ ถึงสามารถตระหนักรู้ถึงพลังสายเืได้
คนประเภทนี้ตอนที่เกิดมาก็อาจตระหนักได้ถึงพลังสายเืแล้ว และก็มีบางส่วนที่ผ่านวิวัฒนาการของเวลา เมื่อตัวเองเติบโตและค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นก็จะตระหนักรู้ถึงพลังของสายเือย่างกะทันหันในวันใดวันหนึ่ง
หากเขาเป็คนประเภทนี้ ถ้าเช่นนั้น สถานการณ์ของเขาก็ถือเป็แบบเดียวกับฝ่ายหลัง
แต่ไหนแต่ไรมา เขาแค่รู้สึกถึงความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ ของหัวใจ แต่ไม่เคยคิดถึงพลังสายเืมาก่อน
หลังจากที่เขารับเอาปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้ามากมายไปบำรุงหัวใจตัวเองแล้ว พลังสายเืที่ซุกซ่อนอยู่ในร่างของเขาถึงได้ค่อยๆ ฟื้นตื่นขึ้นมา
“หรือว่า บิดาของข้า ไม่ใช่เผ่ามนุษย์?” ในใจของเนี่ยเทียนเลื่อนลอย
เขามั่นใจเต็มร้อยว่ามารดาของเขาคือคนของตระกูลเนี่ย ในประวัติบรรพบุรุษตระกูลเนี่ยไม่เคยมีบันทึกถึงการไปมาหาสู่กับต่างเผ่ามาก่อน
ตระกูลเนี่ยก็คือตระกูลของมนุษย์ธรรมดาตระกูลหนึ่ง ไม่ได้แข็งแกร่งั้แ่เกิด ทุกคนในตระกูลเนี่ยตอนที่เกิดมาก็เป็เฉกเช่นคนปกติทั่วไป
ในเมื่อสายเืที่ซุกซ่อนอยู่ในร่างของเขาไม่ได้มาจากตระกูลเนี่ย ถ้าเช่นนั้น... ก็ย่อมต้องเป็ของบิดาเขาที่หายตัวไปอย่างลึกลับโดยไม่มีใครรู้ผู้นั้น
“คนผู้นั้นหากไม่ใช่คนต่างเผ่าก็ต้องเป็เพราะเขามีสายเืของคนต่างเผ่าปะปน หรือไม่บรรพบุรุษของเขาก็มีคนต่างเผ่าดำรงอยู่”
เนี่ยเทียนที่ตระหนักได้เป็ครั้งแรกว่าชาติกำเนิดของตัวเองไม่ธรรมดา สติจึงเลื่อนลอยเล็กน้อย คิดอยากจะหาเหตุผลให้เจอ อยากจะรู้ความจริงให้ได้
เขาลืมไปชั่วขณะว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน ลืมไปว่าเขากำลังอยู่ในการประลองที่โเี้ของประตู์ ลืมไปว่าข้างกายเขายังมีเมืองคูน้ำแห่งหนึ่งลอยตัวอยู่
“ฟิ้วๆๆ!”
และขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอย่างหนักนั้นเอง แสงเจ็ดสีก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากในเมืองคูน้ำอีกครั้ง
เมื่อแสงเจ็ดสีปรากฏ คลื่นพลังงานแปลกประหลาดที่จางหายไปก่อนหน้านี้จึงแผ่ออกมาจากในเมืองคูน้ำผุพังอีกครั้ง แล้วขยายไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว
คราวนี้ เนี่ยเทียนที่อยู่ใกล้กับเมืองคูน้ำมากที่สุดจึงเป็คนแรกที่ััได้ถึงความมหัศจรรย์
วินาทีที่คลื่นพลังงานแผ่ออกมา จุดแสงเจ็ดจุดบนหลังมือของเขาก็เปลี่ยนมาเป็ร้อนแผดเผา ทั้งยังส่องประกายแสงระยิบระยับ
จุดแสงสีแดงเจ็ดจุดคล้ายดวงดาวพริบพราวเจ็ดดวงที่ล่องลอยอยู่ในภาพประตู์
อักขระลึกลับที่มิอาจััถึงได้อย่างแท้จริงค่อยๆ ถูกดูดรับเอามาผ่านการแพร่กระจายของพลังงานเ่าั้ ไหลเข้ามารวมอยู่ในจุดแสงทั้งเจ็ดที่เปล่งแสงระยิบระยับ
“พรวด!”
และเวลานี้เอง เพราะสมาธิวุ่นวายอย่างหนัก อีกทั้งใบไม้สามใบยังถูกเนี่ยเทียนดึงดูดไป ค่านซิ่งิจึงกระอักเืออกมาคำใหญ่
ร่างของค่านซิ่งิที่บินอยู่กลางอากาศพลันพุ่งเข้ามาหาเนี่ยเทียน
บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและเดือดดาล
“มาได้เวลาพอดี!”
เนี่ยเทียนหัวเราะหึหึ หันฝ่ามือทั้งสองเข้าหากัน เริ่มสร้างสนามแม่เหล็กบิดเบือนยุ่งเหยิงขึ้นมาทันที
เขากำลังรอให้ค่านซิ่งิเอาตัวมาขึ้นเขียงอยู่เชียว!
