บทที่ ๑๔:ของหมั้นหมาย...ที่ไร้ค่าแสงอรุณรุ่งของวันใหม่ทาบทาขอบฟ้าเป็นสีทองจางๆ เมื่อจางซื่อผิงและหงเอ๋อเดินทางกลับมาถึงเรือนเล็กท้ายเขา ร่างกายของพวกเธอล้าจนแทบจะก้าวเดินต่อไปไม่ไหว แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอิ่มเอมและภาคภูมิใจอย่างที่ไม่เคยเป็น...