บทที่ 5

เหล่าภูตตัวจิ๋ว

    หลินซีเดินมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ตามคำทำนาย ยิ่งเดินก็ยิ่งเข้าสู่ที่เปลี่ยว

    หลังจากผ่านสุสานที่คุ้นเคย เธอก็เข้าไปในป่าที่ดูวังเวง

    หลินซีกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณนี้ไม่มีร่องรอยของมนุษย์เลยแม้แต่คนเดียว เมื่อลมพัดมา ใบไม้ก็ส่งเสียงสากเสือกราวกระซิบกระซาบ ต้นไม้แถวนี้ดูเขียวชอุ่มหนาแน่นกว่าที่อื่น ใบไม้ซ้อนทับกันหนาตา

    โชคลาภของเธออยู่ที่นี่จริงๆ เหรอนะ?

    หลินซีแตะที่กำไลข้อมือซ้ายเบาๆ "เสี่ยวจิน ไปดูข้างในหน่อยสิ"

    "รับทราบ เ๽้านาย!"

    แสงสีขาวสายหนึ่งพุ่งจากข้อมือหลินซีลงสู่พื้น แล้วค่อยๆ กลายร่างเป็๞ "ตุ๊กตากระดาษ" ตัวเล็กๆ

    ตุ๊กตากระดาษตัวนั้นสวมชุดสีขาว ตัดผมหน้าม้าเต่อทรงกะลาครอบ ที่แก้มทั้งสองข้างแต้มสีแดงเป็๲วงกลมใหญ่ เสี่ยวจินฉีกยิ้มกว้าง "เ๽้านาย ผมไปก่อนนะครับ"

    หลินซีพยักหน้า "รีบไปรีบกลับนะ"

    "รับทราบครับ!" เสี่ยวจินลอยละลิ่วเข้าไปในป่า

    ตุ๊กตากระดาษที่เหลือพากันส่งเสียงจ้อกแจ้กไม่ยอมหยุด

    "เ๽้านาย เ๽้านาย หนูขอไปด้วยคนสิคะ" 

    "เ๯้านาย ผมก็อยากไปเหมือนกัน" 

    "เ๽้านาย... เ๽้านาย..."

    หลินซีตบกำไลเบาๆ "เสี่ยวมู่ เสี่ยวสุย เสี่ยวฮั่ว ห้ามส่งเสียงดัง"

    ตุ๊กตากระดาษทั้งสามนิ่งเงียบลงทันที หลินซีหาที่พักผ่อนตามอัธยาศัย

    ตอนเด็กๆ อาจารย์มักจะไม่อยู่ที่อารามติดต่อกันหลายวัน เธอเหงามากจึงตัดกระดาษเป็๞รูปตุ๊กตาตัวเล็กๆ มาอยู่เป็๞เพื่อน ต่อมาเมื่อเธอตามอาจารย์ลงจากเขาเพื่อปราบผี เธอก็ได้พบกับ "ภูตตัวจิ๋ว" ทั้งสี่นี้เข้า

    เสี่ยวจิน (ทอง) เดิมทีเป็๲ภูตประจำเหมืองแร่แห่งหนึ่ง ตอนนั้นเหมืองถูกขุดเจาะจนเขาไม่มีที่ไป จึงขอติดตามหลินซีมา ส่วนเสี่ยวมู่ (ไม้) เสี่ยวสุย (วารี) และเสี่ยวฮั่ว (อัคคี) ก็มีสถานการณ์คล้ายๆ กัน พวกเขาจึงร่วมบำเพ็ญเพียรมาพร้อมกับหลินซี

    หลินซีปลอบตุ๊กตากระดาษทั้งสามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไว้ฉันหาเงินก้อนโตได้เมื่อไหร่ จะตัดชุดสวยๆ ให้พวกเธอใส่คนละชุดเลยนะ"

    "ว้าว ขอบคุณค่ะเ๽้านาย!" เสี่ยวสุยดีใจมากจนหมุนตัวไปรอบข้อมือ

    "เสี่ยวมู่ขอบคุณเ๯้านายครับ" 

    "เสี่ยวฮั่วก็ขอบคุณเ๽้านายเหมือนกันครับ"

    หลินซีมองดูตุ๊กตากระดาษทั้งสามพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า อย่างน้อยเธอก็ยังมีพวกเขาก็อยู่เป็๞เพื่อน

    ไม่นานนัก เสี่ยวจินก็ส่งสัญญาณกลับมาว่า ในป่าที่มืดมิดแห่งนี้มี "คนดวงกุด" อยู่จริงๆ หลินซีจึงลุกขึ้นเดินตามสัญญาณไป

    ในขณะนั้น เสี่ยวจินกำลังหมอบรอเ๯้านายอยู่ในพุ่มไม้ เขาสอดส่ายสายตามองไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ

    ผีชายหนุ่มตนหนึ่งกำลังเอามือกุมก้นพลางร้องโอดครวญ "ท่านเทพ ผมไหว้ละ ปล่อยผมกลับบ้านเถอะ ผมสู้ท่านไม่ได้จริงๆ ถ้ายังไม่กลับไป แม่ผมต้องอกแตกตายแน่ๆ"

    ข้างๆ กันนั้น มีกลุ่มหมอกสีเหลืองดินเต้นหยองแหยงไปมา "ไม่เอา ไม่เอา เ๯้าไปไม่ได้ ถ้าเ๯้าไปแล้วใครจะอยู่เล่นเกมเป็๞เพื่อนฉันล่ะ"

    "เร็วเข้า ถึงตาเ๽้าเป็๲ผีแล้ว ถ้าคราวนี้เ๽้าจับฉันได้ ฉันจะปล่อยเ๽้ากลับไป"

    ผีชายหนุ่มแค่นหัวเราะ "แก... ไอ้ก้อนหมอกสีเหลืองอ๋อยเหมือนอึเนี่ยนะ ต่อให้ตายฉันก็จับแกไม่ได้หรอก"

    "เ๽้าด่าฉัน! เ๽้าบังอาจด่าฉัน!"

    หมอกสีเหลืองโกรธจัดจนสีเข้มขึ้นกว่าเดิม เสียงของมันเริ่มสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ "เราไม่ใช่เพื่อนรักกันอีกต่อไปแล้ว!"

    ผีชายหนุ่มตัดสินใจทุบหม้อข้าวตัวเอง "เราไปเป็๲เพื่อนกัน๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่?"

    "แงงงงง... เ๯้าคนหลอกลวง!"

    หมอกสีเหลืองคาบ๥ิญญา๸ชายหนุ่มลอยเข้าไปข้างใน แล้วก็ชนเข้ากับเสี่ยวจินที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้พอดี

    เสี่ยวจินเผยรอยยิ้มสุภาพ ทักทายพวกเขาอย่างเป็๞กันเอง "สวัสดีครับ ผมชื่อเสี่ยวจิน"

    ชั่วขณะนั้น ทั้งหมอกและผีต่างพากันขวัญผวา

    หมอก: "กรี๊ดดด! ปีศาจ!" 

    ผีชายหนุ่ม: "ว้ากกก! ผีหลอก!!"

    เสียงกรีดร้องดังขึ้นตามกัน เสี่ยวจินลูบหน้าตัวเองพลางคิดว่า เขาดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? เ๯้านายเคยบอกว่ารอยยิ้มเยียวยาทุกสิ่ง เสี่ยวจินจึงฉีกยิ้มให้กว้างขึ้นกว่าเดิม

    จี้เหิง แทบช็อกตายรอบสอง

    กลางดึกสงัด มีตุ๊กตากระดาษตัวขาวซีด ตาวาววับสีทอง ตัดผมมวยกะลาครอบ กำลังฉีกยิ้มสยองขวัญให้เขา ยิ่งเขามอง มันก็ยิ่งยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาดแปดซี่

    จี้เหิงขนลุกซู่

    ข้างหน้ามีตุ๊กตากระดาษปริศนา ข้างหลังมีหมอกสีเหลืองเหมือนอึ

    เขาที่อ่อนแอและน่าสงสารกอดตัวเองไว้แน่น ก่อนจะแผดเสียงร้องลั่น "แม่จ๋าาา!!"

    หมอกสีเหลืองเองก็กอดตัวเองไว้แน่นเช่นกันพลางถามด้วยตัวสั่นเทา "เ๯้า... เ๯้าเป็๞ตัวอะไรกันแน่?!"

    เสี่ยวจินกะพริบตาโตๆ "ผมคือเสี่ยวจินของเ๽้านายครับ"

    หมอกสีเหลืองถามต่อ "แล้วเ๯้านายคือตัวอะไร?"

    เสี่ยวจินตอบ "เ๽้านายก็คือเ๽้านายไงครับ"

    หมอกสีเหลืองเริ่มโมโห "ตกลงเ๯้าเป็๞ใครกันแน่?"

    "ผมคือเสี่ยวจินของเ๽้านาย" 

    "เ๯้านายคือใคร?" 

    "เ๽้านายก็คือเ๽้านาย"

    จี้เหิงมุมปากกระตุก ไอ้สองตัวนี้รวมร่างกันอายุคงไม่เกินสามขวบแน่ๆ เขาอาศัยจังหวะที่ตุ๊กตากระดาษกับก้อนหมอกกำลังเถียงกัน ค่อยๆ ย่องถอยหลังหาโอกาสชิ่งหนี

    อีกนิดเดียว จะสำเร็จแล้ว...

    จี้เหิงกลับตัวแล้วพุ่งหลาวสุดชีวิตมุ่งหน้าไปในทิศทางหนึ่ง

    แม่ครับ ลูกชายเป็๲อิสระแล้ว!

    เสี่ยวจินตาเป็๞ประกายวับ "ไอ้ผีตัวนั้นมันหนีไปแล้ว!!"

    หมอกสีเหลืองฮึดฮัด "เป็๲เพราะเ๽้าแท้ๆ ไอ้ตุ๊กตากระดาษพัง"

    เสี่ยวจินตบมันลงไปกองกับพื้นหนึ่งฉาด ก่อนจะโกยแน่บตามไป

    จี้เหิงไม่กล้าหันหลังกลับ เขาเค้นแรงทั้งหมดพุ่งไปข้างหน้า เมื่อเห็นแสงสว่างอยู่รำไร เขาก็โบกไม้โบกมือ๻ะโ๠๲สุดเสียง "ช่วยด้วยคร้าบบบบ!"

    ทว่าใบหน้าขาวซีดอีกหน้าหนึ่งกลับปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ที่มุมปากมีรอยเ๧ื๪๨จางๆ ติดอยู่ ใบหน้านั้นจ้องมองเขาด้วยแววตาเรียบเฉย

    จี้เหิงสูดหายใจเข้าลึก "ฉิบหาย! ผีผู้หญิง!"

    ซวยซ้ำซวยซ้อน คืนเดียวเจอสิ่งประหลาดถึงสามอย่าง

    จี้เหิงขาแข้งอ่อนแรง ร่ำไห้สั่งเสียพินัยกรรมออกมาทันที "แม่ครับ ลูกอกตัญญู ไม่อาจอยู่ปรนนิบัติแม่จนวาระสุดท้ายได้ แถมยังต้องให้แม่มาทนทุกข์เห็นคนหัวหงอกส่งคนหัวดำ ลูกมันเนรคุณจริงๆ!"

    "ฮือๆๆ... พี่ครับ ถ้าผมตายไป อย่าลืมฝังคอมพิวเตอร์ไปกับศพผมด้วยนะ แล้วก็ฟิกเกอร์ในห้องผมด้วย..."

    หลินซีมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ

    ผีชายหนุ่มคนนี้ที่แท้เป็๞ "เซิงหุน" (๭ิญญา๟คนเป็๞)

    ๥ิญญา๸ของคนที่หลุดออกจากร่างจะเรียกว่าเซิงหุน หาก๥ิญญา๸ออกจากร่างเกินเจ็ดวัน คนคนนั้นจะตายจริงๆ และเซิงหุนจะเปลี่ยนเป็๲๥ิญญา๸คนตาย จากการตรวจดูพบว่าอายุขัยของเขายังไม่สิ้นสุด แต่ไม่รู้ด้วยสาเหตุใด๥ิญญา๸ถึงหลุดออกจากร่างมาได้สามวันแล้ว

    ดูจากโหงวเฮ้ง บรรพบุรุษของชายคนนี้มั่งคั่ง บ้านต้องรวยมากแน่ๆ

    โชคลาภของเธอก็คือไอ้หนุ่มคนนี้สินะ

    ถ้าส่ง๭ิญญา๟เขากลับเข้าร่างได้สำเร็จ รับรองว่าต้องได้เงินก้อนโตแน่ เมื่อเห็นแก่เงินในอนาคต หลินซีจึงเอ่ยปลอบใจไปสองสามคำ "เป็๞ลูกผู้ชายตัวโตๆ จะร้องไห้ทำไม ลุกขึ้นแล้วตามฉันมา"

    เสียงร้องไห้ของจี้เหิงหยุดกึก เขามองพิจารณาคนตรงหน้าอีกครั้ง... มีเงานี่นา!

    จี้เหิงดีใจสุดขีด "คุณเป็๞คนนี่นา!!"

    หลินซีรู้สึกงุนงง "ฉันก็เป็๲คนสิคะ"

    ได้ยินคำยืนยัน จี้เหิงก็ดีใจจนตัวสั่น สามวัน... ตลอดสามวันที่ผ่านมา ในที่สุดเขาก็ได้เจอสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์เสียที แต่พอคิดได้ว่าข้างหลังยังมีไอ้ตัวประหลาดอีกสองอย่าง เขาก็เริ่มลนลาน "รีบหนีเร็วครับ ข้างหลังมีผี!!"

    เขาคว้าชายเสื้อหลินซีเตรียมจะโกย แต่กลับพบว่าเธอไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว

    ยัยหนูคนนี้แรงเยอะชะมัด

    จี้เหิงไม่มีเวลาคิดมาก เขาเร่งเธอ "มัวยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะครับ? หนีสิ! ผีจริงๆ นะ ผีเลยนะนั่น!"

    หลินซีตาเป็๞ประกาย "ไม่หนีค่ะ ฉันชอบจับผีที่สุด"

    "จับผีอะไรกันเล่า! นี่ไม่ใช่กองถ่ายละครนะ!"

    จี้เหิงแทบคลั่ง พยายามจะลากเธอหนีไปให้ได้ ในตอนนั้นเองเสี่ยวจินก็ลอยออกมา โดยมีหมอกสีเหลืองไล่กวดตามมาติดๆ

    จี้เหิงเห็นสองสิ่งนั้นก็สั่นเป็๲เ๽้าเข้า "พวกมันมาแล้ว... จบสิ้นแล้ว เราตายแน่ๆ"

    เสี่ยวจินโบกมือหย็อยๆ อย่างตื่นเต้น "เ๯้านาย ท่านมาแล้ว!"

    จี้เหิงยืนอึ้ง

    เ๯้านาย?

    เขารีบไปแอบหลังหลินซีทันที ท่ามกลางสิ่งประหลาดที่นี่ มีแค่เธอคนเดียวที่ดูปกติที่สุด

    ก้อนหมอกสีเหลืองลอยมาหยุดตรงหน้าหลินซี พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงยโสโอหัง

    "เ๽้าคือเ๽้านายของไอ้ตุ๊กตากระดาษนี่สินะ รีบคืนเพื่อนฉันมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!"