อีกสัปดาห์ต่อมา

    “อย่าไปนะพายน์… ถ้าพายไปเราเลิกกัน”

    ยูมิยื่นคำขาด ในวันที่พายน์ตัดสินใจจะต้องเดินทางไปดูงานที่เวียดนามหนึ่งสัปดาห์ หลังจากบริษัทผลิตรถยนต์แบรนด์ดังของญี่ปุ่นเลื่อนตำแหน่งให้พายน์ขึ้นเป็๲ผู้จัดการทีมขายของเมืองไทย

    “อย่าบ้าน่ะยูมิ… นี่เป็๞โอกาสดีของผม โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ คุณรู้ไหมว่าผมต้องใช้ความพยายามสักแค่ไหน ต้องบริหารทีมเซลล์อย่างเหนื่อยหนักขนาดไหนจนทำยอดขายแซงทีมอื่น จนผมได้รับการโปรโมทขึ้นเป็๞ผู้จัดการทีมขาย”

    พายน์อธิบายถึงเหตุผลที่เขาจะต้องเดินทางไปดูงานที่เวียดนาม และยืนยันว่าเขาจะไม่ปฏิเสธตำแหน่งผู้จัดการเด็ดขาด

    “ตอนนี้ชีวิตคุณมีแต่งานกับงาน แล้วยูมิล่ะ? ตอนนี้ยูมิแทบไม่มีค่าอะไรในสายตาของคุณ… ถ้ารู้ว่ามาอยู่กับคุณที่เมืองไทยแล้วเป็๞แบบนี้… ยูมิจะไม่มาเด็ดขาด”

    ยูมิร้องไห้ น้ำตาไหลพราก พายน์นึกตอบในใจว่าถ้ารู้ว่ายูมิจะเป็๲คนไม่มีเหตุผลแบบนี้ เขาจะไม่ชวนหล่อนมาด้วยอย่างเด็ดขาด ตอนแรกที่เจอกันนั้นยูมิอยู่ญี่ปุ่น ได้เจอกับพายน์ก็เพราะว่าพายน์ไปทำงานที่นั่น หลังจากคบหาดูใจกันได้ไม่นาน พายน์ก็ชวนยูมิกลับมาอยู่เมืองไทย ใช้ชีวิตร่วมกันโดยไม่ได้แต่งงาน

        “พายน์… หนูยูมิ… มีอะไรกัน”

    เพลิงผ่านมาได้ยินเสียงดังในห้องคล้ายคนกำลังทุ่มเถียงกัน จึงเข้ามาถามด้วยความห่วงใย

    “ก็พี่พายน์น่ะสิคะคุณพ่อ… ฮือๆ พี่พายจะหนียูมิไปเที่ยวเวียดนาม… ไปนานเป็๞อาทิตย์เลยค่ะ”

    สะใภ้รีบฟ้องพ่อผัวเมื่อได้โอกาส

    “อ๋อ… เ๹ื่๪๫นั้นน่ะเอง เ๯้าพายน์มันไม่ได้ไปเที่ยวหรอกนะ มันไปดูงานน่ะ”

    เพลิงรู้เ๱ื่๵๹นี้มาหลายวันแล้ว จากปากของพายน์

    “ดูสิ… พ่อเพลิงเข้าข้างลูกชาย”

    ยูมิทำหน้าง้ำ

    “พ่อไม่ได้เข้าข้าง… แต่มันเป็๞ความจริง ใจเย็นๆ นะหนู… ค่อยๆ พูดกัน”

    “โธ่… แล้วตอนที่พายน์ไม่อยู่ ยูมิจะอยู่ยังไงคะ”

    ยูมิทำท่าเหมือนเด็กๆ จ้องมองพ่อสามีด้วยแววตาตั้งคำถาม

    “ก็อยู่กับพ่อไง… ในระหว่างที่เ๽้าพายน์ไม่อยู่ พ่อจะดูแลหนูเอง”

    เพลิงปลอบเท่าที่จะคิดได้ ยูมิยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตา ร่ำๆ ว่าจะกลับญี่ปุ่นแล้วไม่กลับมาอีก

    “ใจเย็นๆ นะยูมิ”

    เพลิงมองตามเรือนร่างเอิบอิ่มที่ก้าวยาวๆ หนีเข้าห้องไปด้วยอาการกระฟัดกระเฟียด

    “นี่ถ้ารู้ว่าแต่แรกว่ายูมิจะเป็๲แบบนี้… ผมจะไม่ชวนมาเด็ดขาด”

    พายน์เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด นึกย้อนไปถึงวันที่เขาตัดสินใจชักชวนหล่อนมาอยู่ด้วย

    “เอ็งก็ใจเย็นๆ… ตอนอยู่ญี่ปุ่นหนูยูมิถูกเลี้ยงดูมาอย่างคุณหนูที่ถูกตามใจจนเคยชิน คงต้องใช้เวลาสักพักในการปรับตัวเข้าหากัน”

    เพลิงว่า

    “ผมคิดว่าผมได้พยายามปรับตัวแล้วนะครับคุณพ่อ… ตอนนี้ผมรู้แล้ว… ว่าเรามีอะไรหลายๆ อย่างที่เข้ากันไม่ได้”

    พายน์ไม่ได้บอกออกมาตรงๆ ว่าเ๹ื่๪๫ที่ ‘เข้า’ กันไม่ได้นั้นคือเ๹ื่๪๫อะไรกันแน่ แต่เพลิงรู้… เพราะว่าเคยแอบได้ยินที่ยูมิคุยกับเพื่อนสาวเมื่อหลายวันก่อน

    อีกสัปดาห์ต่อมา

    เพลิงเดินทางไปดูงานที่เวียดนามได้สองวันแล้ว ทิ้งให้ยูมิต้องเหงาอยู่บ้านเพียงลำพัง หล่อนพยายามหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลาในแต่ละวันที่ผ่านไปอย่างเชื่อช้าน่าเบื่อหน่าย เพื่อไม่ให้ตัวเองว่าง แต่ก็ยังไม่หายจากอาการเหงาแปลกๆ ที่เกาะกุมรุมเร้าอยู่ลึกๆ ในอารมณ์จนกลายเป็๲ความหงุดหงิดเงี่ยนหงี่ไปโดยไม่รู้ตัว