เมื่อเห็นว่าสามีหลับไปก่อนแล้วสุนิชาก็ลุกจากเตียง หล่อนอยากออกไปข้างนอกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ของป่าเขาซึ่งหล่อนไม่ได้พบบรรยากาศเช่นนี้นานแล้ว และที่สำคัญหล่อนก็อยากผ่อนคลายตัวเองเพราะความเครียดเมื่อสามีปล่อยให้หล่อนเคว้งคว้างอีกหนในค่ำคืนนี้

               หญิงสาวร่างระหงเดินไปหยุดที่ระเบียงบ้าน หล่อนมองดูทิวทัศน์รอบ ๆ บ้านของอัศวินตอนกลางคืนแล้วก็รู้สึกทึ่ง นอกจากชื่นชอบบรรยากาศแบบนี้แล้วหญิงสาวก็อดที่จะนึกไปถึงใบหน้าของพี่สามีอีกไม่ได้

               อัศวินเป็๲หนุ่มรูปงามที่ขนาดอายุอานามใกล้เลขห้าแต่ก็ยังดูเหมือนว่าจะอ่อนกว่าสามีของหล่อนด้วยซ้ำ แล้วจู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็แว่บเข้ามา หล่อนนึกถึงเพื่อนสนิทของหล่อนที่พึ่งไปหามาเมื่อไม่กี่วันนี้

               ดาริกา...หล่อนยังเห็นภาพที่เพื่อนสาวกำลังเสพรักกับพี่สามีกลางแจ้งแบบไม่อายฟ้าดินที่สนามหลังบ้านตอนสามีของหล่อนไม่อยู่ ตอนแรกสุนิชาคิดว่าดาริกาเป็๞ผู้หญิงไวไฟและร้อนแรงเกินไป แต่ถึงตอนนี้หล่อนกลับสลัดภาพนั้นไม่หลุดจากความคิด

               “ทำไมยังคิดถึงเ๱ื่๵๹นี้อยู่ได้”

               สุนิชาพูดกับตัวเองเบา ๆ ขณะยืนเอามือกอดอก ภาพที่หงล่อนเห็นวันนั้นยังติดอยู่ในตาทั้งสองข้าง ย้ำอยู่ในสมอง นั่นคือเรือนร่างอวบอัดของดาริกาที่ถูกพี่สามีเสือกไสท่อนเอ็นขนาด๶ั๷๺์เข้าไปในร่องสวาท ดาริการ้องครางอย่างพึงพอใจเพราะคิดว่าไม่มีใครได้ยินแถวนั้น และอีกอย่างที่สุนิอชาลืมไม่ลงคือรูปร่างกำยำของพี่สามีเพื่อนสนิท             หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านโดยไม่ได้สังเกตว่าอัศวินยืนมองหล่อนอยู่นานแล้วจากด้านหลังพุ่มไม้ที่มุมหนึ่งไม่ห่างจากที่ตรงนั้น

บทที่ 3  

               เมื่อสุนิชาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าหล่อนก็เห็นว่าอัคนีผู้เป็๲สามีอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาสวมชุดลำลองและเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ก่อนจูบที่หน้าผากของหล่อนเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มก่อนพูดว่า

               “ตื่นแล้วเหรอสุ...เมื่อคืนนอนกี่ทุ่มน่ะ ผมหลับไม่รู้เ๹ื่๪๫เลย”

               “ก็ดึกอยู่ค่ะ พอดีสุแปลกที่ก็เลยนอนไม่ค่อยหลับ”

               “นึกว่าชอบที่นี่ทำให้ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ”

               “อัคตื่นเช้าจังเลยนะคะ อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยเลย”

               “อัคว่าจะเข้าไปในเมืองสักหน่อย พอดีลูกค้าเมล์เข้ามาตอนตีห้า เขาบอกว่าอยู่ที่อยากเจออัค เลยว่าจะออกไปพบเขาหน่อย”

               “ลูกค้าเหรอคะ?...แต่อัคบอกสุว่าจะไม่รับงานอะไร๰่๥๹นี้นี่คะ”

               “ไม่รับงานหรอก แต่อัคอยากออกไปพบลูกค้าหน่อย เขาอุตส่าห์ส่งข้อความมาหา เดี๋ยวเขาจะว่าเราใจดำ ถ้ายังไงสุอยู่ที่นี่ก่อนนะ อัคอาจจะกลับมาเย็น ๆ พบลูกค้าแล้วจะรีบกลับ”

               “สุต้องอยู่คนเดียวเหรอคะเนี่ย อุตส่าห์มาพักผ่อนถึงนี่แล้ว”

               “น่า...สุ” อัคนีทำเสียงอ้อน “ยังไงเราก็ยังมีเวลาพักผ่อนกันอีกเยอะ สุชอบที่นี่ไม่ใช่เหรอ อัคว่ามันไม่น่าเบื่อหรอกน่า อย่างน้อยพี่อัศวินก็อยู่แถว ๆ นี้ เขาจะถ่ายรูปธรรมชาติส่งไปให้นิตยสารทุกวัน ถ้าไม่อยู่บ้านพี่ชายอัคก็ไปไม่ไกลจากนี่หรอก”

               “ก็ได้ค่ะ”

               “น่ารักมาก สุที่รักของอัค”

               อัคนีดึงร่างนุ่มเข้ามากอดและจูบหล่อนหนึ่งที สุนิชาจำต้องยิ้มเฝื่อน ๆ ให้สามีทั้งที่หล่อนอยากจะบอกเขาว่ามันน่าเบื่อแค่ไหนที่อุตส่าห์ลางานมาตั้งไกลแต่เขาก็ยังมีธุระปะปังตามติดมาจนได้เสียอีก

               หลังจากอัคนีขับรถออกไปแล้วสุนิชาก็นอนอ้อยอิ่งอยู่บนที่นอนอีกสักพักใหญ่ หล่อนเปิดสมาร์ทโฟนดูเ๹ื่๪๫ราวของเพื่อน ๆ แบบเบื่อ ๆ ก่อนจะลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวและเดินลงไปชั้นล่าง ด้านล่างเงียบเชียบ หล่อนไม่รู้ว่าอัศวินอยู่ในบ้านหรือไม่ แต่บนโต๊ะอาหารในห้องครัวมีอาหารเช้าวางอยู่ในถาด หล่อนไม่นึกหิวสักนิด หญิงสาวด้อม ๆ มอง ๆ รอบบ้านแบบสมัยใหม่ของพี่สามีและนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อคืน

               “ถ้าน้องสุอยากถ่ายภาพสวย ๆ เดี๋ยวพี่จะหาเวลาว่างถ่ายให้นะครับ เพราะในบ้านหลังนี้มีสตูดิโอถ่ายภาพเล็ก ๆ อยู่ด้วย”