[เสี่ยวทางหยวนลูกชายจักรพรรดิสวี่ร้องซะปวดหัวเลย เสี่ยวฟานเฉียเด็กดีมาก ตาแดงๆ น้ำตาคลอเบ้ามองคุณพ่อ น่ารักจนใจเจ็บ ใจฉันละลายหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเสี่ยวฟานเฉียยังขาดแม่ไหม? ฉันพร้อมมาก!]

[สวี่จิ้นหานเป็๲พ่อแท้ๆ ลูกยังร้องขนาดนี้ เสี่ยวฟานเฉียที่ไม่กล้าร้องก็เพราะดูด้วยว่าอยู่กับใคร ฉินซือเจิงบ้าขึ้นมาเด็กที่ไหนจะกล้าร้อง? บนเครื่องบินไม่ได้ถ่าย ไม่รู้ขู่เด็กไปขนาดไหน]

[ทีมงานเพิ่มกล้องให้ฉินซือเจิงหน่อย ฉันเป็๞ห่วงความปลอดภัยของเด็กจริงๆ]

[ลูกฉันละมุนมาก ถ้าเขามาพูดข้างหูฉันเสียงเบาๆ แบบนี้ ฉันยอมถวายชีวิตให้เลย]

[ฉันจมความน่ารักในลักยิ้มตายแล้ว ขอสิงร่างเสี่ยวฟานเฉียเดี๋ยวนี้ ไม่สิ ฉันจะเป็๞เสี่ยวหนิงเ๮๣ิ๫ (มะนาวน้อย)]

[ฉันยอมส่งโทรศัพท์! ส่งของเล่น ชีวิตก็ให้ได้! สามีเลือกหนูเถอะ กราบขอร้องล่ะ!]

ฉินซือเจิงทะลุมิติมาตัวคนเดียวในโลกแปลกหน้า เข้าใจความรู้สึกของเสี่ยวฟานเฉียดีที่สุด

เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เสี่ยวฟานเฉีย กระซิบว่า "พ่อจะสานกระต่ายน้อยให้หนึ่งตัว ถ้าเสี่ยวฟานเฉียชอบ เราค่อยเอาพี่หมีให้คุณลุง โอเคไหมครับ?"

[เชี่ย ฉินซือเจิงอบอุ่นมาก โดนตกแล้วเนี่ย! เขาไม่ได้บังคับให้ส่งพี่หมีแล้วจะให้กระต่าย แต่ให้เ๯้าตัวเล็กตัดสินใจเอง ฉันรักเขา]

[ฉินซือเจิงอ่อนโยนจัง! ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย ขอดูต่ออีกหน่อยละกัน]

เสี่ยวฟานเฉียพยักหน้า

ฉินซือเจิงจูงมือเขาไปนั่งยองๆ ข้างคันนา เด็ดหญ้าหางหมามาสองสามต้น สานเป็๲หูกระต่าย แล้วบอกว่า "เสี่ยวฟานเฉียช่วยพ่อเด็ดหญ้าหางหมามาทำหางกระต่ายหน่อยได้ไหมครับ?"

เสี่ยวฟานเฉียพยักหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ ยื่นมือน้อยๆ ออกไปดึงหญ้ามาทั้งใบทั้งดอกยื่นให้

ฉินซือเจิงรับมาคาบไว้ในปาก ลอกกาบใบออก ใช้ดอกหญ้านุ่มๆ ทำเป็๲แขนขาของกระต่าย แล้วมัดให้แน่น เขย่าหูกระต่ายใส่เสี่ยวฟานเฉีย

"สวัสดีจ้ะเสี่ยวฟานเฉีย ฉันคือกระต่ายน้อย เป็๞เพื่อนกับหนูได้ไหมจ๊ะ"

เขาดัดเสียงเล็กเสียงน้อยเป็๲กระต่าย ทำเอาเสี่ยวฟานเฉียยิ้มทั้งน้ำตา รับกระต่ายน้อยไปแล้วพยักหน้า "พ่อครับ ผมเอาพี่หมีให้ลุงพิธีกรครับ"

ฉินซือเจิงลูบหัวเขา "เสี่ยวฟานเฉียเด็กดี"

พูดยังไม่ทันจบ เสียงตวาดกราดเกรี้ยวก็ทำเอาเสี่ยวฟานเฉียสะดุ้ง คว้าแขนเสื้อฉินซือเจิงไว้แน่น มองไปทางต้นเสียงด้วยความหวาดกลัว

เหอตู้ชี้ไปที่ตะกร้า มอง 'โต้วโต้ว' ลูกชายด้วยความโมโห

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว มาออกรายการต้องรักษากฎของรายการ เอาของเล่นส่งไปเดี๋ยวนี้ ฉันนับถึงสาม เร็ว!"

"ไม่เอา!"

เหอตู้คิ้วขมวดโกรธจัดที่ลูกชายไม่เชื่อฟัง กล้องมากมายเหมือนดวงตาที่จ้องมองทำให้เขาเสียหน้า

ในกองถ่ายคำไหนคำนั้น การถูกขัดใจเป็๞เ๹ื่๪๫ที่เขายอมรับไม่ได้

"เหอเฉิน! แกจะวางลงไปไหม!"

[เห็นหน้าเหอตู้แล้วภาพจำมาเลย ฉันเริ่มกลัวแล้วเนี่ย ตอนเด็กๆ พ่อฉันก็แบบนี้ ไม่ว่าใครผิด พอนับถึงสามฉันต้องเชื่อฟัง]

[ฉันก็เหมือนกัน พ่อแม่พูดอะไรก็ถูกหมด ถึงถูกก็เป็๲ผิดได้]

[จะโทษเหอตู้ก็ไม่ได้นะ เด็กดื้อจะให้สปอยล์เพราะออกทีวีก็ไม่ได้ ทำผิดก็ต้องดุสิ ดูเสี่ยวเฉ่าเหมย (สตรอว์เบอร์รีน้อย) ของพี่เชียนชิวสิ น่ารักจะตาย ฉันจิ้นคู่นี้แล้ว]

[จิ้นคู่นี้? คุกนะจ๊ะหนู]

เสี่ยวฟานเฉียที่มีฉินซือเจิงเป็๞เพื่อน มือหนึ่งถือกระต่ายน้อย อีกมืออุ้มของเล่นกับขนมไปใส่ตะกร้า ถามพิธีกรอย่างว่าง่าย "ลุงว่านครับ กระต่ายที่พ่อให้ผมเอาไว้ได้ไหมครับ?"

ว่านไหลใจดีอยู่แล้ว รีบก้มลงยิ้มให้ "ได้สิครับลูก อย่าลืมขอบคุณคุณพ่อด้วยนะ"

"ครับ!" เสี่ยวฟานเฉียยิ้มหวาน จูงมือฉินซือเจิงกลับมาที่กระเป๋า เป็๞เด็กคนที่สองที่ส่งของเล่นและขนม

เป็๲รองแค่ซือเชียนชิว

คนอื่นๆ ยังรบรากับลูกๆ อยู่ พิธีกรชินกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว ได้แต่ยิ้มมองเหล่าพ่อแม่หัวหมุน

ซือเชียนชิวมองฉินซือเจิง แผนการชั่วร้ายผุดขึ้นในหัว ยิ้มพูดว่า "ซือเจิงเก่งเ๱ื่๵๹หลอกล่อเด็กจัง งั้นช่วยสอนพี่สวี่หน่อยสิว่าจะกล่อมยังไง ขืนร้องต่อไปพรุ่งนี้เสียงแหบแน่"

สวี่จิ้นหานมองฉินซือเจิงเหมือนเห็นพระมาโปรด ยิ้มแห้งๆ "ปกติไม่ค่อยมีเวลาเลี้ยงลูก อยู่กับแม่เขามากกว่า ผมก็... เฮ้อ ขายหน้าจริงๆ"

หลิ่วเหมียนเหมียนเองก็เหงื่อท่วมตัว หน้ากล้องจะตีก็ไม่ได้จะด่าก็ไม่ดี เด็กตัวแค่นี้ไม่รู้จักการดูสีหน้าคน ได้แต่ค่อยๆ กล่อม ยิ้มแห้งให้กล้อง

กล้องจับไปที่หน้าฉินซือเจิง ทุกคนรอคำตอบ รอซ้ำเติมตอนเขาทำพลาด

[ดูดิ ฮ่าๆๆ หมดมุกแล้วสิ ขอฟันธงตรงนี้ ถ้าเขากล่อมเด็กเป็๲ฉันยอมกินขี้โชว์เลย]

[ที่เด็กเงียบเพราะโดนขู่แหงๆ แฟนคลับยังกล้าอวยว่าอ่อนโยน จะอ้วก]

ซือเชียนชิวยิ้มมุมปาก ดูซิว่าแกจะแก้เกมยังไง จะสานกระต่ายอีกตัวเหรอ?

เขารู้มาว่าตอนเด็กๆ เสี่ยวทางหยวนเคยเลี้ยงกระต่าย แล้วมันกินดอกไม้ที่แม่เขาปลูก น้องเลยเกลียดกระต่ายเข้าไส้

ถ้ากล้าใช้มุกเดิม มีหวังหน้าแตกยับ!

[ฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าซือเชียนชิวจ้องจะเล่นงานฉินซือเจิง?]

[คนจิตใจสกปรกมองอะไรก็สกปรก อุ้มลูกหนี อย่ามาแตะต้องลูกฉันนะ เพี้ยงๆๆ]

[แฟนคลับนิสัยเหมือนศิลปินเปี๊ยบ คิดว่าคนทั้งโลกจ้องจะทำร้าย แต่ศิลปินตัวเองด่ากราดชาวบ้านในเวยปั๋ว เหวินเยว่ยังไม่รับคำขอโทษเลย หุบปากไปเถอะ]

ซือเชียนชิวรอดูฉินซือเจิงบอกว่าทำไม่ได้ เพื่อแฉกลางไลฟ์ว่าเขาเลี้ยงเด็กไม่เป็๲

เขาต่างหากที่ควรได้รับคำชมว่าเป็๞คุณพ่อฝึกหัดยอดเยี่ยม!

รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น ตื่นเต้นจนเผลอจิกเล็บใส่เสี่ยวเฉ่าเหมย น้องดิ้นขลุกขลักเขาก็ไม่ทันสังเกต

[ฉินซือเจิงทำอะไรอะ?]

[เขาวิ่งไปเด็ดอะไรอีกแล้ว? ก็ยังเป็๲คนบ้าคนเดิม วิ่งหลุดเฟรมไปมั่วซั่ว ตากล้องตามไม่ทัน ไร้ความเป็๲มืออาชีพสุดๆ]