เล่มที่ 5 บทที่ 145        เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจดังพอๆ กับเสียงหัวเราะว่างเปล่าและดังลั่นอย่างเหิมเกริม มู่หรงฉิงสาบานว่า นางไม่เคยเห็นคนที่น่าขยะแขยงเช่นนั้นมาก่อนในชีวิตของนาง        มู่หรงยวี่ สองพี่น้องน่าขยะแขยงเกินไป        ไม่อาจทนดูได้อ...