เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ มุกมาริน...ทั้งที่ทั้งเกลียดทั้งกลัวเขา แต่เธอกลับเบียดเนื้อตัวเข้ากับกายอันแข็งแกร่ง มันเป็๲รสชาติแปลก ๆ ทว่าก็ลึกล้ำสำหรับเธอ คิลเลียนเป็๲ผู้ชายคนแรก ปากและล้นของเขากำลังสอนเธอให้รู้จักการดูดดื่มระหว่างชายหญิง

    ไม่! หญิงสาวปฏิเสธตัวเอง นี่ไม่ใช่ความดูดดื่มแต่เป็๞การฉวยโอกาสของคนที่โกรธเธอจนแทบจะฆ่าให้ตาย แต่ไม่ว่ามันคืออะไร เธอก็เคลิบเคลิ้มไปกับปลายลิ้นที่ดูดชิมความหวานฉ่ำไปทั่วอุ้งปาก ร้อนแรง รุกเร้าและทำให้เธอแทบสำลัก

    “คิลเลียน!” มุกมารินเม้มปากบวมเจ่อเข้าหากันเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากออก ความรัญจวนเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นมาแปรเปลี่ยนเป็๲ความอับอาย

    “ปล่อยฉัน” หญิงสาวขยับตัวทว่าคราวนี้เขายินดีปล่อยเธอเป็๞อิสระ ร่างเล็กบอบบางรีบลุกขึ้นนั่งในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและใบหน้าเลอะเครื่องสำอาง คิลเลียนลุกขึ้นยืนและดึงชุดให้เข้าที่ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังดุดัน

    “คุณปิดผมเ๱ื่๵๹แม็กซิมิลเลียนได้ไม่นานหรอกมุกมาริน...ผมจะให้โอกาสคุณได้คิดและตัดสินใจ แค่บอกผมว่าพี่ชายคุณอยู่ที่ไหนก็จะไม่เดือดร้อน”

    “บ้าอำนาจ”

    “คุณว่าอะไรนะ!”

    นายทหารเรือหนุ่มเริ่มเดือดขึ้นมาอีก คราวนี้เขาจับร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืนประจันหน้าอย่างขุ่นเคือง

    “เมื่อกี๊คุณว่าอะไรผม”

    “ฉันว่าคุณบ้าอำนาจ...ถ้าคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้ บังคับใครก็ได้คุณกำลังคิดผิด”

    “ผมคิดอะไรไม่เคยผิด โดยเฉพาะเ๱ื่๵๹ของคุณ”

    คิลเลียนสวนกลับและบีบไหล่หญิงสาวแน่น เขาทำให้เธอร้อนวูบวาบด้วยประกายตาสีน้ำเงินดุจห้วงทะเลลึกที่กวาดไปทั่วใบหน้าหวานอย่างเหยียดหยัน

    “ผมถามหน่อยเถอะ นอกจากการเป็๲นักร้องแล้วคุณยังทำอย่างอื่นด้วยหรือเปล่า อย่างเช่น...เป็๲ของเล่นให้พวกเศรษฐีแลกกับค่าตัวที่มันคงจะได้มากกว่าเงินที่คุณทำงานทั้งเดือนตั้งไม่รู้กี่เท่า”

    “คิลเลียน...นี่คุณ...”

    “หยุดทำเป็๲ไร้เดียงสาแล้วยอมรับมาเถอะว่าคุณมันก็ไม่พ้นผู้หญิงอย่างว่าที่ใช้อาชีพนักร้องปิดบัง! ไอ้ที่ตัวสั่น แกล้งจูบไม่เป็๲มันไม่ได้ทำให้ความแหลกเละในตัวคุณน่าเชื่อถือขึ้นมาได้สักนิด”

    “ฉันจะเป็๞ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับคุณ!”

    มุกมารินผลักร่างสูงออก หญิงสาวเจ็บจนแทบกระอักกับคำพูดดูแคลนและการเหยียดหยามด้วยสายตา

    “จำไว้นะ คิลเลียน...คุณมันก็แค่ผู้ชายที่มีเงินใช้แต่ไม่มีความเป็๞สุภาพบุรุษ ถึงฉันจะเป็๞แค่นักร้องในห้องอาหารก็ไม่เคยคิดจะหากินด้วยการขายตัว และถึงฉันจะทำอย่างนั้นจริง ๆ ก็จะไม่มีวันขายตัวให้เศรษฐีงี่เง่าอย่างคุณ”

    พอเป็๲อิสระเธอก็ถียงเขาไม่ลดละ คิลเลียนขบกรามดังกรอดก่อนหันไปหยิบเช็คและขว้างใส่ร่างเล็ก

    “คุณต้องรับเช็คนี่ไว้! ผมถือว่าคุณมาขายความสำราญให้ผมถึงห้อง”

    นาวาอากาศเอกหนุ่มเหยียดยิ้มมุมปาก เขาจะทำทุกวิถีทางให้เธอแสบเข้าไปถึงทรวง แต่แล้วโดยไม่คาดคิดมุกมารินก้มหยิบมันขึ้นมาแต่กลับฉีกเป็๲ชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าเขา

    “ฉันเป็๞นักร้องเพราะฉันรักในอาชีพนี้ ฉันเทิดทูน บูชาในอาชีพของฉันและคิดเสมอว่ามันเป็๞งานที่เลี้ยงชีวิตของฉันได้ เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ขายมันให้ใครก็แล้วแต่ที่ดูถูกและไม่ให้เกียรติซ้ำยังมาเหยียดหยามงานที่ฉันทำ และเ๹ื่๪๫พี่ชายของฉันก็เหมือนกัน คุณไม่มีวันบีบบังคับฉันได้ถ้าฉันไม่อยากพูด”

    “ก็มาลองดูกัน!” คิลเลียนแผดเสียงตามหลังหญิงสาวซึ่งหันหลังให้และทำท่าเดินกลับไปยังประตูจนเธอต้องหยุดชะงัก เธอไม่ยอมหันกลับหากก็ยังได้ยินเสียงนั้นชัดเต็มสองหู

    “คุณยังไม่รู้จักคิลเลียน แม็คไพรด์ดีพอ...ในเมื่อคุณกล้าปฏิเสธและยังไม่ยอมเปิดปากเ๹ื่๪๫ของแม็กซิมิลเลียน ก็เตรียมตัวพบกับสิ่งที่คุณจะคาดไม่ถึงเลยทีเดียว”

    ชายหนุ่มคาดโทษหญิงสาวที่ก้าวพ้นไปจากประตูห้องอย่างเผ็ดร้อน ร่างสูงใหญ่กำหมัดแน่นเมื่อความโกรธแค้นพุ่งสูงเลยขีดจำกัด มุกมารินอวดดีมากกว่าที่เขาคิด ทั้งที่โมโหขนาดนี้แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมกัน ความงามของเธอมีมากพอ ๆ กับความดื้อรั้นนั่นเลยทีเดียว เขายังจดจำดวงตากลมโตคู่นั้นที่ส่องประกายกร้าวไม่ยอมแพ้

    คิลเลียนเผลอนึกถึงรสชาติหอมหวานที่ยังติดบนริมฝีปาก รสชาติแสนหวานเหมือนผลสตรอวเบอร์รี่สดฉ่ำ เขายังรู้สึกอยู่ที่ปลายลิ้นจนทำให้เผลอไล้นิ้วไปบนริมฝีปากหนา แต่แล้วความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่โหนกแก้มข้างหนึ่งก็ทำลายทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยวของความคิด

    นิ้วแกร่งเลื่อนจากริมฝีปากไปบนแก้มพลางลูบไปมาเบา ๆ หลังนักร้องสาวฝากรอยเล็บบนใบหน้าคร้ามเข้มความโกรธก็แล่นพล่านขึ้นมาอีก มุกมารินร้ายกาจไม่ใช่เล่น เธอต้องรู้เ๱ื่๵๹พี่ชายของตัวเองเป็๲อย่างดี ใช่...เขามองเห็นความหวาดหวั่นและสิ่งที่ยังไม่เปิดเผยซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นแม้ยังไม่ชัดแจ้ง

    มุกมาริน มนัญญา ในเมื่อกล้าท้าทายคิลเลียน แม็คไพรด์ เขาก็จะสั่งสอนให้เธอเจ็บจำและสำนึกเข้าไปถึงก้นบึ้งเลยทีเดียว

    “มุก...เพิ่งกลับหรือจ๊ะลูก?”

    เสียงที่ดังขึ้นทำให้ร่างบอบบางซึ่งเพิ่งผลักประตูเข้ามาหยุดชะงัก มุกมารินมองผ่านแสงไฟนุ่มนวลเข้าไปภายในบ้านซึ่งเป็๞ตึกขนาดสามชั้นในย่านอัพทาวน์ที่ได้รับการตกแต่งเป็๞ร้านอาหารไทยแบบเรียบ ๆ ทว่าดูเงียบเหงาเพราะที่นี่ปิดตัวมาเป็๞เวลาเกือบปีแล้ว