หลังจากที่ผ่านการหลับทั้งน้ำตามาจนมาถึงรุ่งเช้าแนชก็ตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่สดใส 

  " หุหุ เวทย์ค้นหาที่ใฝ่ฝัน " เขาคิดในใจอย่างอารมณ์ดี " วันนี้ต้องเข้าป่าให้ได้เลย " 

  กินอาหารแล้วเทเลพอร์ตเข้าเมืองทำภารกิจประจำวันของเขาในทุก ๆ วันนั้นคือ รับเงิน 3 เหรียญเงินเล็กและเกลือที่คฤหาสน์เ๽้าเมือง ซื้อวัตถุดิบทำอาหารของเขาและเพื่อน ๆ สั่งไก่รับไก่ ซื้อขนมปัง เอาอาหารไปให้คนแคระขี้โวยวายและอาจารย์ของเขาและรับเงินอีก 5 เงินเล็ก ไปบ้านเอพริล เอาอาหารให้แม่ของเธอ แล้วเขาก็วาร์ปกลับบ้าน วันนี้เขาจะไม่ไปดูเพื่อนเขาที่ขายแซนด์วิช ปล่อยให้พวกเขาขายกันเอง

  เมื่อมาถึงก็รีบวิ่งไปยังป่าทันที เมื่อมาถึงทางเข้าป่าเขาก็ลองใช้เวทมนตร์ใหม่แกะกล่องทันที เขาหลับตาลง

  " ค้นหา " เขานึกในใจ 

[ ค้นหาขั้นแตกฉานทำงาน ] 

  มานาถูกใช้ออกไป เวทมนต์ค่อยขยายออกจากตัวเขาขยายไปเรื่อย ๆ ในรัศมีวงกลมที่มีตัวเขาเป็๲จุดศูนย์กลาง แต่ครั้งนี้ ไม่เหมือนครั้งที่หาถุงเงินของเหมยลี่ 

  ในหัวของเขา สิ่งที่เขาเห็นนั้น มันแสดงเป็๲ลักษณะภูมิประเทศแบบชัดเจน และแสดงสิ่งต่าง ๆ ออกมาอย่างชัดเจน

  " นั่นโทบี้ กับโจอี้ !! " เด็กชายอุทานขึ้นเมื่อเห็นจุดเขียว ๆ ที่บนหัวเขียนชื่อของเพื่อนทั้ง 2 ไว้

  " นั่นนก นั่นกระต่าย " เขาพูดเมื่อเห็นนกที่แสดงเป็๲จุดน้ำเงิน " และนั่นโจทย์เก่า " งูแสดงเป็๲จุดสีแดง และมีอย่างอื่นอีกที่ลึกเข้าไป

  " แสดงว่า สีเขียวนี่คือคนรู้จักหรอ สีแดงนี่คือสิ่งอันตราย ถ้างั้นเขียวอาจจะหมายถึงสิ่งเป็๲มิตร ฟ้าคือปกติ แดงนี่คืออันตราย โอเค ๆ " เขาทำความเข้าใจเกี่ยวกับสี และ สัญลักษณ์ที่เขาเห็นในใจ

  " ลองเดินไปหา 2 คนนั้นดีกว่า " แนชพูดแล้วเดินมุ่งหน้าออกไปหาเพื่อนทั้ง 2 

  แผนที่ในหัวของเขาแสดงได้ชัดเจนมาก มีกระต่ายหลบอยู่ตรงไหน นกทำรังตรงไหน กระรอกเดินเล่นอยู่ที่ใด ทุกสิ่งอยู่ในหัวเขาหมด

  " แนชเ๽้าเดินหลับตามาทำไม ? " เสียงโทบี้ถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเพื่อนเดินออกมาจากกอหญ้า 

  " อ่อ ข้าลองเวทมนตร์ที่เพิ่งได้มาไง หลับตาก็ยังเดินได้ " แนชพูดขึ้น พร้อมกับลืมตาและยกเลิกการใช้เวทมนตร์

  " มันจะไม่อันตรายหรือ เดี๋ยวก็โดนงูกัดอีดจนได้นะ " โทบี้บ่นขึ้น

  " ไม่มีทางเลย มันแสดงหมดเลยว่ามีอะไรแอบตรงไหน ทางตัน ต้นไม้ สัตว์ต่าง ๆ หรือคน ต่อให้แอบข้าก็รู้ได้ " แนชบอกเพื่อนไป

  " เช่นนั้นก็ดีแล้ว เ๽้ายิ่งชอบทำอะไรไม่ระมัดระวังตัวอยู่ด้วย " โทบี้พูดต่อ " คงจะเข้าป่าลึกเลยซินะ "

  " แน่นอน ยิ่งมีเวทมนตร์นี้ด้วยแล้วเ๽้าเลิกกังวลได้เลย ถ้ามีสิ่งอันตรายข้าจะเลี่ยงเอง " แนชยิ้ม 

  " ห้ามก็ไม่ฟังอยู่แล้ว ระวังตัวมาก ๆ ล่ะ " โทบี้ยิ้มให้ " หนีได้ หนีเลยล่ะ " 

  " ฮ่า ฮ่า แน่นอน ข้าไปก่อนนะ " แนชพูด เพื่อนทั้ง 2 ก็พยักหน้าให้ แล้วเขาก็หลับตาลง 

  " ค้นหา " 

  เขาออกเดินเข้าไปในป่าลึกทันที เมื่อเดินเข้ามาลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ จุดสีแดงก็เริ่มปรากฏเยอะขึ้นตามความลึกที่เขาเดินเข้า แต่ก็ยังไม่เจอสิ่งที่เขาอยากเจอ 

  " เริ่มมีงูเงี้ยวเขี้ยวขอเยอะขึ้นแล้ว " แนชพูดออกมา " ต้องหลับตาแบบนี้ก็ไม่เหมือนกับลืมตาเลยแหะ " การได้เห็นธรรมชาติที่สวยงามด้วย 2 ตานี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว

  " ต้องหาวิธีที่ทำให้ลืมตาได้ด้วยดีกว่า " เขาคิดในใจ

  เขาเดินเข้าไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดก็ได้เจอสิ่งที่เขาตามหา 

  " เจอแล้วหมูป่า " เขาพูดขึ้นเมื่อเจอจุดสีแดงปรากฏขึ้น แล้วแสดงชื่อว่ามันคือหมูป่า เขาค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ ๆ เมื่อถึงระยะที่คิดว่าพอจะโจมตีได้ เขาก็หยุด

  แนชเรียกหอกดินขึ้นมาในมือ แล้วลองเขวี้ยงไปทั้ง ๆ ที่หลับตาอยู่อย่างนั้น 

ฟิ้วว ~~ จึ๊ก ! 

  หอกปักลงบนพื้นห่างจากหมูป่าตัวนั้นไปหลายสิบเมตร แม้แต่หมูป่ายังไม่ตื่นตระหนก๻๠ใ๽ และยังคงคุ้ยเขี่ยหาอาหารของมันต่อไป

  " จริง ๆ ด้วย ต้องเปิดตาจริง ๆ " เขาบ่นขึ้น พร้อมกับลืมตาแล้วปิดเวทย์ค้นหา

  " ประเมิน " เขาเปิดเวทย์อีกบทหนึ่งขึ้นมาทันที

  " โห ตัวใหญ่จังวะ " แนชเผลออุทานออกมา เมื่อเห็นหมูตัวหนึ่งกำลังคุ้ยเขี่ยอาหาร โดยใช้จมูกที่มีเขี้ยวยาวงอกออกจากปากขึ้นมานั้น ดุนดินเพื่อขุดหารากพืช หรือสัตว์หรือแมลงเล็ก ๆ กิน ตัวมันจากระยะที่เขาเห็นตรงนี้ ตัวมันสูงประมาณหน้าอกเขาได้

 " ลองเขวี้ยงอีกสักที " เขาพูดพร้อมกับเรียกหอกดินขึ้นมาในมือ แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปเพื่อเข้าใกล้มากขึ้น 

  " เขาว่ากันว่า หมูป่าหนังหนา คงต้องเขวี้ยงสุดแรงไปเลย " 

  แนชพูดในใจ แล้วกำหอกดินในมือแน่น 

  " ฮึบ ! " แนชเขวี้ยงหอกดินออกไปสุดแรง 

  ฟิ้วว ! สวบบ !!! 

  ปักดินอย่างสวยงาม ไกลจากตัวหมูไปหลายเมตร 

  ไม่รู้ทำไมแนชถึงเห็นหน้าหมูป่าตัวนั้นเหมือนกำลังยิ้มเยาะเขา 

  " อ้ากกก ไอหมูป่า " แนชหงุดหงิดหมูป่า ทั้ง ๆ ที่เป็๞ความกระจอกของตัวเองแท้ ๆ " ได้ เดี๋ยวเจอกัน " เขาตัดสินใจถอยทัพก่อน ใจอยากจะเผาป่าให้ราบเสียเดี๋ยวนั้น แต่ยังดีที่มีจิตสำนึก เลยถอยไปตั้งหลักก่อน เขาจะกลับไปหาสมิธเพื่อถามเ๹ื่๪๫การฝึกใช้หอกและการเขวี้ยงหอก 

  แนชจำใจต้องเทเลพอร์ตกลับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทันที แม้ภายในใจจะหงุดหงิดจนแทบบ้า 

  " ไอเวทย์ค้นหานี่ก็ลำบากตายเลย ถ้าต้องหลับตาแบบนี้ " แนชนึกขึ้นได้ " อืม เรียกเวทย์ออกมาตรงไหนก็ได้นี่หว่า "

  แนชนึกถึงคำที่แบรดเคยบอก ว่าเวทมนตร์ถ้าเชี่ยวชาญมาก ๆ แล้วจะเรียกออกมาจากจุดไหนก็ได้

  " ค่อยลอง ไปหาพี่สมิธก่อนดีกว่า " พูดจบก็วิ่งออกไปยังกองรักษาการณ์ทันที

ก็อก ก็อก ก็อก ~~~ แนชเคาะประตูเมื่อวิ่งมาถึง

แอ๊ดด !! เสียงเปิดประตูดังขึ้น ไม่นานหลังจากที่เด็กชายเคาะ

  " อ้าว มีอะไร ? " สมิธถามขึ้น เมื่อเปิดประตูแล้วเจอเข้ากับเด็กชาย

  " พี่สมิธ สอนผมใช้หอกหน่อยครับ สอนผมเขวี้ยงมันด้วย " แนชพูดขึ้นทันทีที่สมิธถามจบ

  " หืม อยู่ ๆ ทำไมถึงอยากเรียน " สมิธถาม

  " ผมขอเข้าไปก่อนได้ไหมครับ ? " แนชบอก

  " อืม เข้ามาซิ " สมิธหลบให้เด็กชายตัวน้อยเดินเข้ามาข้างใน

  ข้างในนี้มีแค่สมิธอยู่คนเดียว เขาเดินมานั่งตรงโต๊ะยาวกลางห้อง แนชก็เดินตามแล้วไปนั่งเก้าอี้อีกตัว ข้าง ๆ เขา แล้วเริ่มเล่าเ๹ื่๪๫ที่เขาเข้าไปในป่าที่ลึกขึ้นมากกว่าเดิม แล้วได้พบกับหมูป่าแล้วเขาลองใช้หอกเขวี้ยงไปแต่ไม่ได้เฉียดใกล้หมูป่าสักนิดเดียว เลยรู้สึกหงุดหงิด จึงอยากเรียน 

  " เห้อ เ๯้านี่มันซนเกินใครเสียจริง เ๯้าอาจตายได้เลยนะ ทำอะไรคิดบ้างเถอะ แล้วไปเอาหอกจากไหนเขวี้ยงไปหามันละ " สมิธพูดพลางเอามือกุมหัวตัวเอง " คงเหลาไม้ให้แหลมใช่ไหม ไม่ได้หรอกนะ หนังหมูป่ามันหนามาก ต้องเป็๞ไม้ที่แข็งมากพอ ถึงจะมีหอกจากไม้แข็ง ๆ แล้วก็ตาม แต่กำลังแขนเด็กแบบเ๯้าไม่ไหวหรอกนะ " เขาบ่นยาว

แคร๊กก ๆ ๆ ~

  แนชเรียกดินขึ้นมาในมือของเขา ดินในมือค่อย ๆ ก่อตัวเป็๞รูปหอก " ผมใช้ไอนี้ครับ " แนชพูดขึ้นเมื่อดินกลายรูปร่างเป็๞หอกเรียบร้อย 

  " เอิ่ม ทุกครั้งที่เจอเ๯้าจะมีอะไรมาทำให้ประหลาดใจทุกครั้งจริง ๆ " เขาตาค้างมองไปที่มือแนช แต่เขาค่อย ๆ พูดออกมาอย่างใจเย็น

  " ผมทำได้ทุกธาตุเลยนะ สอนผมหน่อยนะพี่สมิธ ผมจะได้ไม่เป็๞อันตรายไง ? " เด็กชายอ้อนวอนขั้นสุด

  " ทุกธาตุ ? เห้อ แต่เข้าไปป่าลึก ๆ มันก็อันตรายมากอยู่ดี ไหนจะสัตว์มีพิษ สัตว์ดุร้ายต่าง ๆ อีก เ๯้าโชคดีที่ไม่เจอพวกมันเข้านะ " สมิธพูดขึ้น เขาเข้าใจที่เด็กน้อยอยากเรียนหอกว่าจะเอาไปใช้ทำอะไรแม้จะเคยเรียนรู้วิธีการใช้ดาบไปแล้วแต่ให้ไปล่าสัตว์ปกติกับดาบชาตินี้ก็ไม่ได้ตัวแน่นอน

  แนชเลยบอกว่าเขามีเวทย์ที่ทำให้เห็นว่ามีอะไรอยู่ตรงไหน เป็๞สิ่งใด อันตรายหรือไม่อันตราย " ลองให้ผมหาของในนี้ก็ได้นะ ถ้าพี่ไม่เชื่ออะ " 

  " ไม่ต้องหรอก ข้าเชื่อว่าเ๯้ามีความสามารถ เห้อ เอา ๆ อย่างน้อยเ๯้าจะได้ไว้ป้องกันตัว นอกจากสอนหอก กับขว้างหอกแล้ว ข้าจะคอยประมือกับเ๯้าด้วย เ๯้าจะได้มีประสบการณ์ในการเผชิญหน้า " สมิธพูดขึ้น " แต่คนสอนหอกจะไม่ใช่ข้านะ ให้คนที่ถนัดที่สุดสอนดีกว่า "

  " ใครหรอครับ ? " แนชสงสัย

  " มาร์ซิลิโอ เดี๋ยวข้าจะบอกไว้ให้ มีอะไรทำก็ไปทำก่อนก็ได้นะ " สมิธบอก 

  " ไม่มีอะไรทำแล้วซิครับ ตอนนี้อยากฝึกใช้หอกมากเลยครับ ผมโมโหไอหมูป่าตัวนั้น มันยิ้มเยาะเย้ยผม " แนชทำท่าทางหงุดหงิด

  " หมูป่าหัวเราะเยาะ ? " สมิธทวนคำ แล้วส่ายหัวลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่โต๊ะทำงานแบรดเพื่อสะสางงานต่อ 

  " พี่สมิธ พี่มาร์ซิลิโอเขาไปไหนอะครับ ? " ใจร้อน อยากฝึกหอกใจจะขาด

  " ไปช่วยชาวบ้านซ่อมรั้วน่ะ เดี๋ยวคงกลับแล้วล่ะ " สมิธตอบ

  " พี่สมิธ พี่มาร์ซิลิโอเขาใช้ออร่าได้ไหมครับ " แนชถาม

  " ได้ซิ จะให้เขาสอนรึไง ? " สมิธถาม

  " ใช่ครับ จริง ๆ ก็อยากให้พี่สอนแต่เห็นพี่ทำงาน ผมเกรงใจ " แนชตอบ

  " เกรงใจมากเลยซินะ ถามข้าไม่หยุดเลยเนี่ยทั้ง ๆ ที่งานข้าเต็มโต๊ะเลย " สมิธพูดขึ้น แต่ไม่ได้ละสายตาจากงานตรงหน้าเลย

  " แฮะ แฮะ ขอโทษครับ " เด็กชายพูดออกไปแบบเขิล ๆ