“สวัสดีค่ะท่าน”

    ‘ลูซี่’ หญิงวัยกลางคนร่างอวบหัวหน้าแผนกบุคคลรีบก้าวออกมาจากโต๊ะ

    หล่อนรีบคว้าแฟ้มเอกสารสีดำแล้วก้าวฉับๆ ด้วยท่าทางกระตือรือร้นตามท่านประธานสุดหล่อเข้ามาในห้องประชุมเล็กๆ ที่อยู่ด้านในของออฟฟิศ

        ผนังทุกด้านของห้องประชุมทำด้วยกระจกใส คนภายนอกจึงมองทะลุเข้ามาได้

    ทำให้เห็นว่าในระหว่างที่กำลังคุยงานอยู่กับลูซี่นั้นสายตาของท่านประธานมักจะเหลือบมองไปยังโต๊ะทำงานซึ่งมีพนักงานใหม่กำลังนั่งทำงานอยู่ด้านหลังโดยไม่รู้ว่ามีคนแอบมองอย่างให้ความสนใจ

    “นั่นใคร… อย่าบอกนะว่าพนักงานใหม่”

    อันโตนิโอฉุกคิดขึ้นได้…

    เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าเมื่อห้าวันที่ผ่านมา ตอนที่เอมิเลียผู้เป็๞น้องสาวโทรมาฝากเพื่อนคนหนึ่งเข้าทำงาน

    “ใช่ค่ะ… ก็เมื่อสัปดาห์ก่อนคุณอันโตนิโอเพิ่งโทรมาสั่งเอาไว้เองนี่คะว่าให้ดิฉันช่วยดูตำแหน่งงานให้เพื่อนของคุณเอมิเลีย… ”

    ลูซี่กล่าว…

    ประโยคที่ได้ยินช่วยเตือนความทรงจำของท่านประธานที่มีงานอื่นให้ต้องดูแลมากมายจนไม่มีเวลามาใส่ใจกับพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงาน

    “ผู้หญิงคนนี้ชื่อมินตราและมีชื่อเล่นว่า ‘มิ้นท์’ ใช่ไหม… ”

    จู่ๆ ชื่อของหญิงสาวที่สายตาของท่านประธานกำลังจ้องมองอย่างให้ความสนใจก็ผุดขึ้นมาในหัว

    “ใช่ค่ะ… ”

    ลูซี่ตอบ ไม่คิดว่าท่านประธานจะจำได้

    “แล้วตอนนี้คุณให้เธอทำงานตำแหน่งอะไร”

    อันโตนิโอถามด้วยความอยากรู้..

    ลูซี่รู้สึกแปลกใจที่ท่านประธานซักไซ้ต่อ และยังแสดงความสนใจพนักงานใหม่อย่างออกนอกหน้า แต่ก็ไม่ใช่เ๹ื่๪๫แปลกอะไร เพราะว่าออร่าของมินตราเฉิดฉายออกมาสะดุดตาของทุกคนที่ได้เห็น

    “ตอนนี้มินตราทำงานอยู่ในแผนกบุคคลค่ะท่านประธาน… ”

    จากที่ได้สัมภาษณ์เมื่ออาทิตย์ก่อนทำให้ลูซี่รู้ว่ามินตราเรียนจบมาทางด้านเลขานุการภาษาอังกฤษ คิดว่าต่อไปอาจจะให้ทำงานธุรการหรือจัดซื้อไปก่อนเพราะว่ายังไม่มีตำแหน่งเลขาว่าง ซึ่งเป็๞เพราะว่าที่ผ่านๆ มาอันโตนิโอไม่๻้๪๫๷า๹เลขา

    “งั้นเดี๋ยวให้เธอขึ้นมาหาผมที่ห้องทำงาน… ผมอยากจะสัมภาษณ์อีกรอบ เพราะคิดว่าน่าจะมีงานอื่นที่เหมาะสมกว่างานในแผนกบุคคล… ”