ดวงตาใต้คิ้วสีดอกเลาของหมอหลวงเถียนหลุบลงครึ่งหนึ่ง ปลายนิ้วตรวจจับชีพจรอย่างจริงจังโดยกั้นไว้ด้วยผ้าผืนเรียบสีขาวราวหิมะ         ในห้องโถงเงียบสงัด ทุกคนต่างไม่กล้าหายใจดังเลยสักเสียง หานซินเยว่ประหม่าจนหน้าผากผุดไรเหงื่อบางๆ หลัวรุ่ยนั่งอยู่ด้...