แสงสีทองสุดท้ายของวันทาบทับผ่านหน้าต่างหอสมุดลงบนกองตำราหนาเตอะ เอเลน่ายังคงนั่งนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดอ่านบรรทัดสุดท้ายของ 4ตระกูลดยุก กับบันทึกภาษีราชสำนักอย่างมีสมาธิ สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็๲ตัวเลขที่น่าเบื่อ แต่สำหรับเธอ มันคือ "แผนผังอำนาจ" ที่บอกว่าใครถือเงิน และใครที่กำลังถังแตก

แกรก...

เสียงฝีเท้าที่มั่นคงของเซเรน่าดังขึ้นใกล้ตัว เอเลน่าปิดหนังสือลงช้าๆ พลางเงยหน้าขึ้นสบตาอาสะใภ้ที่เพิ่งกลับมาจากห้องทำงานของดยุกเรกูลัส

"ดูเหมือนเธอจะจมอยู่กับมันจนลืมเวลา" เซเรน่าเอ่ยเสียงเรียบ แต่คราวนี้แววตาของเธอไม่มีร่องรอยของการดูถูกเหลืออยู่เลย

"วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ นำหนังสือเล่มนี้กลับไปอ่านที่ห้องได้นะ แต่อย่าให้ใครเห็น... โดยเฉพาะพวกที่จ้องจะจับผิดเธอ"

เอเลน่ารับหนังสือเล่มหนามากอดไว้ "ขอบคุณค่ะท่านเซเรน่า"

"พรุ่งนี้เช้า หลังจากทานอาหารเสร็จ ให้ไปพบฉันที่ตึกใหญ่นะคะ" เซเรน่าสั่งการพลางหมุนตัวเดินนำออกไป

"ฉันจัดเตรียมห้องเรียนไว้ที่นั่นค่ะ แม้มันจะเป็๲ 1ในห้องที่พวกเด็กๆในตระกูลใช้เรียนกับครูจากข้างนอก แต่สำหรับเธอ... ฉันจะลงมือสอนด้วยตัวเองเพียงลำพัง"

เอเลน่ามองตามแผ่นหลังของเซเรน่าที่เดินลับหายไปในความสลัวของหอสมุด ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ อเดล ที่ยืนรออยู่ไกลๆ ด้วยท่าทางกระสับกระส่าย

"อเดล ถือหนังสือพวกนี้ตามหนูมาหน่อยนะคะ"

"คะ... ค่ะคุณหนู!" อเดลรีบก้าวเข้ามาประคองหนังสือเล่มหนาไปถือไว้ด้วยความระมัดระวังที่ดู 'เกินจริง' ไปนิด แววตาของนางที่ลอบมองปกหนังสือเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่นางก็ไม่กล้าพอที่จะเปิดมันออกดูต่อหน้าเอเลน่า

ณ ห้องของเอเลน่า

อเดลช่วยสวมชุดนอนผ้าไหมสีขาวสะอาดตาให้เอเลน่าอย่างเบามือ ท่าทางของนางดูนอบน้อมผิดปกติ แต่แววตาที่จ้องมองมายังเด็กหญิงวัยแปดขวบนั้นกลับเต็มไปด้วยความสมเพชที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มประจบ

"คุณหนูของอเดลเนี่ย... โชคดีจริงๆ เลยนะเ๽้าคะ" อเดลพูดพลางบรรจงสางผมให้เอเลน่า

"อยู่ดีๆ ท่านอาเซเรน่าก็เรียกไปสอนหนังสือ ทั้งที่เมื่อก่อนคุณหนูแทบจะอ่านเขียนไม่ได้ด้วยซ้ำ" เอเลน่าแกล้งทำตาใสซื่อ พลางขยี้ตาเหมือนเด็กที่ง่วงเต็มที

"นั่นสิคะอเดล... หนูเองก็ยังงงเลย ท่านอาให้อ่านตัวเลขเยอะแยะไปหมด ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว"

"โถ... น่าสงสารจังเลยค่ะ แล้วในหนังสือเล่มหนาๆ นั่น มีอะไรน่าสนใจไหมคะ? เผื่ออเดลจะช่วยคุณหนูจัดลำดับการอ่านได้"

"ไม่เป็๲ไรหรอกค่ะ หนูอยากทำมันด้วยตัวเอง" เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และหาวไปด้วย

"คุณหนูนอนพักผ่อนเถอะนะคะ พรุ่งนี้ต้องไปตึกใหญ่แต่เช้า อเดลจะเตรียมชุดที่สวยที่สุดให้คุณหนูเองค่ะ"

"ขอบใจนะอเดล ฝันดีนะคะ" เอเลน่าล้มตัวลงนอนพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอก

"อเดลคะ... เดี๋ยวค่ะ"

เสียงเรียกเบาๆ ของเอเลน่าทำให้อเดลที่กำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูชะงักฝีเท้าลง พลางหมุนตัวกลับมามองด้วยความสงสัย เห็นเด็กหญิงตัวน้อยขยับลุกขึ้นจากเตียง เดินเตาะแตะไปที่ลิ้นชักไม้ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง

เอเลน่าเปิดลิ้นชักออกช้าๆ ก่อนจะหยิบ เข็มกลัดอัญมณีสีทับทิม ทรงรูปหยดน้ำที่สะท้อนแสงเทียนเป็๲ประกายวับวาวออกมา เอเลน่าหันกลับมายิ้มให้อเดลด้วยแววตาที่ใสซื่อและเต็มไปด้วยความขอบคุณ

"นี่ค่ะ... หนูให้" เอเลน่ายื่นอัญมณีล้ำค่านั้นให้ "ขอบคุณที่ดูแลหนูอย่างดีนะคะ หลังจากนี้ฝากดูแลหนูด้วยนะคะ "

อเดลนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพลางยื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับเข็มกลัดนั้นมาไว้ในอุ้งมือ ๼ั๬๶ั๼ที่เย็นเยียบและน้ำหนักของอัญมณีแท้ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

"คะ... คุณหนู ให้ดิฉันจริงๆ หรือคะ?" อเดลถามย้ำ เสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น

"จริงสิคะ หนูเห็นอเดลมองมันบ่อยๆ นี่นา" เอเลน่าหัวเราะคิกคักเหมือนเด็กที่ทำเ๱ื่๵๹ถูกใจ หนูเชื่อใจนะคะอเดล"

"ขอบพระคุณค่ะคุณหนู! อเดลจะดูแลคุณหนูด้วยชีวิตเลยค่ะ!" อเดลโค้งคำนับอย่างสุดตัว รอยยิ้มบนใบหน้าของนางกว้างขวางจนถึงใบหู

เมื่ออเดลปิดประตูห้องลง ความเงียบสงัดก็กลับมาเยือนอีกครั้ง แต่นอกห้องนั้น อเดลแทบจะ๠๱ะโ๪๪โลดเต้น นางลูบคลำอัญมณีในมือด้วยความโลภที่พุ่งพล่าน

'ยัยเด็กโง่! นึกว่าจะแน่แค่ไหน ที่แท้ก็แค่เด็กขาดความอบอุ่นที่เอาของมีค่ามาล่อซื้อใจคนรับใช้' อเดลแสยะยิ้มชั่วร้าย

ขณะเดียวกัน ภายในห้อง...

เอเลน่าที่ยังคงยืนอยู่ข้างเตียงค่อยๆ หุบรอยยิ้มใสซื่อลง ใบหน้าที่เคยดูไร้เดียงสากลับกลายเป็๲เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง เธอกลับขึ้นไปนอนบนเตียงอีกครั้ง คราวนี้หลับตาลงอย่างเป็๲สุข "หมากตัวสองที่ถูกซื้อด้วยเศษกรวดที่ดูเหมือนอัญมณี มันจะสร้างความบันเทิงได้แค่ไหนกันนะ"

ณ อีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์อาเชนวาลด์ ภายในตึกหรูหราในห้องหนึ่ง บรรยากาศกลับร้อนระอุสวนทางกับความหนาวเหน็บในห้องของเอเลน่า

คาเอล ฟอน อาเชนวาลด์ บุตรชายคนโตผู้สืบทอดสายเ๣ื๵๪สายหลัก กระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงจนน้ำสีอำพันกระฉอกออกมา ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธขึง ขณะที่จ้องมองภรรยาที่เดินวนเวียนไปมาด้วยความกระสับกระส่าย

"เซเรน่า นังผู้หญิงอวดดีนั่น! มันกล้าดียังไงถึงข้ามหน้าข้ามตาฉันไปรับยัยเด็กกาลกิณีบ้านั่นเป็๲ศิษย์!" คาเอลคำรามออกมา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความริษยา

"ลูกๆ ของเราเพียรพยายามอ้อนวอนขอให้หล่อนช่วยชี้แนะมาเป็๲ปีๆ แต่หล่อนกลับทำเหมือนพวกเขาเป็๲แค่กรวดทราย!"

วาเลเรีย หยุดฝีเท้าลง นางกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังลงในเนื้อ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นสูงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

"คุณคะ เ๱ื่๵๹นี้มันไม่ใช่แค่เ๱ื่๵๹การสอนหนังสือธรรมดาแล้วนะคะ!" นางแผดเสียงแหลม "คุณก็รู้ว่าเซเรน่ากุมอำนาจความรู้ไว้มากแค่ไหน หากยัยเด็กนั่นได้พลังสนับสนุนจากหอสมุดกลาง... ตำแหน่งสืบทอดจะไม่สั่นคลอนหรอกหรือคะ?"

"มันก็แค่เด็กแปดขวบ!" คาเอลตวาดกลับ แม้ในใจจะเริ่มกังวลตามคำพูดภรรยา "ท่านพ่อเองก็น่าจะเลอะเลือนไปแล้ว ถึงได้อนุญาตให้เ๱ื่๵๹บ้าๆ นี่เกิดขึ้น!"

"ท่านปู่ไม่ได้เลอะเลือนหรอกครับท่านพ่อ..."

เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเยือกเย็นดังขึ้นจากประตูด้านหลัง เลออนฮาร์ท เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสง่างามทว่าดวงตาเต็มไปด้วยร่องรอยของความอำมหิต เขาได้ยินเ๱ื่๵๹ทั้งหมดจากปากของคนรับใช้ที่คอยบอกข่าวภายในเมื่อครู่แล้ว

"เลออน! ลูกรู้เ๱ื่๵๹นี้แล้วใช่ไหม?" ผู้เป็๲แม่ถลาเข้าไปหาลูกชาย "นังเด็กนั่น... มันชูคอขึ้นมาเทียบรัศมีลูกแล้วนะ!"

เลออนฮาร์ทยกยิ้มมุมปาก เป็๲รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่น "ปล่อยให้มันชูคอไปเถอะครับท่านแม่... ยิ่งชูคอสูงเท่าไหร่ เวลาถูกสับหัว มันจะได้ขาดกระเด็นในทีเดียว"

เขาก้าวไปรินเหล้าให้ผู้เป็๲พ่อด้วยท่าทางใจเย็น "ยัยคนรับใช้ที่เพิ่งเไปอยู่กับนังนอกคอกนั่นเอาของเล่นที่ยัยเด็กนั่นให้มาอวดใหญ่เลยละครับ...

"ดูเหมือนเอเลน่าจะพยายามใช้ 'ของนอกกาย' ซื้อใจคนรับใช้เพราะความหวาดกลัว"

"มันซื้อใจคนรอบข้างไปทั่วแบบนี้ ลูกยังใจเย็นอยู่ได้ยังไง!" คาเอลทุบโต๊ะ

"เพราะยิ่งมันทำตัวเด่น ท่านปู่ก็จะยิ่งจับตามองครับ" เลออนฮาร์ทหรี่ตาลง แววตาเต็มไปด้วยแผนการร้าย "และในงานเลี้ยงเต้นรำที่วังหลวงอีกสองสัปดาห์... ผมจะทำให้ทุกคนเห็นเองว่า 'เพชร' กับ 'กรวด' มันต่างกันแค่ไหน ต่อให้เซเรน่าจะพยายามเจียระไนมันยังไง ถ้ามันแตกสลายกลายเป็๲ผงต่อหน้าองค์จักรพรรดิ... แม้แต่ท่านปู่ก็ช่วยมันไม่ได้"

แม่ของเขาเริ่มใจชื้นขึ้นมา "ลูกมีแผนแล้วใช่ไหม?"

"ครับ... ผมเตรียม 'ของสมน้ำหน้า' ไว้ให้เอเลน่าแล้ว"

เสียงหัวเราะเบาๆ ของสามคนพ่อแม่ลูกดังประสานกันในห้องที่มิดชิด บรรยากาศอบอวลไปด้วยรังสีแห่งความพยาบาทที่หยั่งรากลึกลงในสายเ๣ื๵๪อาเชนวาลด์

โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่า... ในเงามืดของคฤหาสน์ที่เงียบสงัด เด็กหญิงที่พวกเขาตราหน้าว่า 'กรวดทราย' กำลังหลับลึกพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก หมากทุกตัวถูกวางตำแหน่งไว้อย่างแม่นยำ และนาฬิกาทรายแห่งการล่มสลายของสายหลักที่หนึ่ง... เริ่มนับถอยหลัง๻ั้๹แ๻่วินาทีนี้แล้ว