เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังขึ้นอยู่ตลอดภายในห้องจัดงานเลี้ยงรุ่นปีละครั้งเพื่อให้เพื่อนเก่าที่ห่างหายไม่พบหน้ากันมานาน กลับมาเจอกันอีกครั้ง

    นวินดานั่งอยู่ข้างฝนทิพย์ แก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในมือถูกยกขึ้นจิบช้า ๆ สายตาเธอกวาดมองไปรอบห้องมองบรรยากาศความครึกครื้นนี้ด้วยความสนุกไปด้วย

    “เหมือนมาอัพเดตชีวิตให้กันฟังเลยแกว่าไหม” ฝนทิพย์หันมาถามนวินดา

    “ก็ไม่ได้เจอกันบ่อย ๆ นี่นา มันก็ต้องมีเ๹ื่๪๫ให้คุยเยอะแยะสิ”

    “เหรอ? แต่ทำไมฉันเหมือนเจอเพื่อนบ่อยจังเลย”

    “แกว่างไง เลยมีเวลาเวียนไปเหาเพื่อน”

    “อันนี้ก็จริง” ฝนทิพย์เห็นด้วยงานที่ทำไม่จำเป็๲ต้องเข้าบริษัทตลอดเวลา งานของเธอสามารถทำที่ไหนก็ได้ ไหนจะฐานะของที่บ้านที่ทำให้เธอมีเงินใช้อย่างสบาย ๆ โดยไม่ต้องทำงานเลยก็ได้

    “แต่รอบนี้ ฉันไม่คิดเลยนะว่าแกจะว่างมาด้วย” ฝนทิพย์เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “นึกว่าจะปฏิเสธเหมือนทุกปี”

    นวินดาหัวเราะเบา ๆ พร้อมบอกเหตุผล “ปีนี้มันว่างพอดี”

    ทุกปีเวลามีงานเลี้ยงรุ่นที่ไรเธอมักจะติดงานเสมอ จนไม่สามารถปลีกตัวมาได้

    ยังไม่ทันที่ฝนจะซักต่อ เสียงเพื่อนผู้ชายจากฝั่งตรงข้ามโต๊ะก็ดังขึ้น

         “เฮ้ย! นั่น ไอ้ตุล กับ ไอ้ณัฐ นี่หว่า”

    เพื่อนในโต๊ะต่างหันไปมองตามเสียงบอก

    เพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะโบกมือเรียกอย่างคุ้นเคย “ไอ้ตุล! ไอ้ณัฐ! ทางนี้เว้ย มานี่ มาด้วยกัน”

         นวินดาชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองด้านหลังของตน ฝนทิพย์เองก็หันไปมองเหมือนกัน

    ตุลธรที่เดินมากับภูริณัฐ มาถึงโต๊ะ ก็พยักหน้าทักทายเพื่อนที่ส่งเสียงเรียกแล้วส่งยิ้มทักทายคนอื่นในโต๊ะ

    “นั่ง ๆ มีเก้าอี้ว่างสำหรับพวกมึงพอดี” เขาบอกพร้อมกับพยักเพยินไปยังเก้าอี้ว่างข้างนวินดา

    ตุลธรหันไปด้านข้าง สายตาคมเข้มสบเข้ากับดวงตาของนวินดาที่มองเขาอยู่

    “หวัดดี” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

    “หวัดดี” นวินดาตอบกลับ ก่อนจะเสมองไปทางอื่น

         ภูริณัฐนั่งถัดไปจากตุลธรโผล่หน้ามาส่งยิ้มให้เพื่อนสาวทั้งสองคน

    “โห ไม่ได้เจอกันนานเหมือนกันนะน้ำ แต่เหมือนเราจะเจอฝนบ่อยมากนะ”

    ฝนทิพย์หัวเราะ “จะให้บอกไหมละ ว่าไปเจอนายที่ไหนกับใคร”

    “ไม่...ไม่ต้อง ๆ” ภูริณัฐยกมือไหว้

    ฝนทิพย์ทำสีหน้าท่าทางเหนือกว่าส่งให้เขา

    “ว่าแต่น้ำปีแรกเลยไหมเนี่ยที่มา” ภูริณัฐหันมาถามนวินดา

    “อือ ก่อนหน้าไม่ค่อยว่างน่ะ ติดงานตลอดเลย” เธอตอบ

    “โห เหมือนไอ้ตุลเลย”

    “เหรอ?” นวินดาหันมาถามเขาเพื่อยืนยัน ตุลธรพยักหน้า

    “มันเพิ่งกลับมาจากเมกานะ” เป็๞ภูริณัฐที่บอกเหตุผล

    เพื่อนในโต๊ะต่างพยักหน้ากับคำบอกของภูริณัฐ

    ตุลธรนั่งฟังเพื่อนในโต๊ะคุยกับหันมาถามเขาบ้างในบางครั้ง แต่สายตาเรียบนิ่งก็มักจะแอบเหลือบไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง

    เขาเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ บนใบหน้าเธอ ๻ั้๹แ๻่ขนตาที่ยาวงอน ไปจนถึงริมฝีปากสีระเรื่อที่ขยับทุกครั้งเวลาเธอพูด

    นวินดากลับมานั่งเงียบมองเพื่อน ๆ คุยกัน ก่อนจะหันไปหาเขาเมื่อรับรู้ถึงสายตาที่มองมาจากด้านข้าง

    “ถ้าไม่มา…ก็คงไม่ได้เจอเธอ” ตุลธรยกยิ้มมุมปากบาง ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตาเธออีกครั้ง

    “อะไรนะ” นวินดาถามย้ำเขาอีกครั้งก่อนจะเอียงเข้าไปให้เขาพูดให้ฟังอีกครั้ง

         “ถ้าไม่มา ก็คงไม่ได้เจอเธอ” ตุลธรพูดข้างหูของเธอ

         นวินดานิ่งไปครู่นึง ก่อนจะกลับมานั่งหลังตรงเหมือนเดิม “ไม่หรอก อาจจะได้เจอกันที่อื่นก็ได้”

         ตุลธรพยักหน้ายกยิ้มมุมปากกับคำบอกของเธอ

         บรรยากาศบนโต๊ะเริ่มคึกคักขึ้นเมื่อแอลกอฮอล์ในร่างของแต่ละคนมากขึ้น

    แต่...นวินดายังรู้สึกถึงสายตาที่มองจากเขา สายตาที่มีแววประกายขี้เล่น เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกครั้ง ก่อนจะสบตาเขาโดยไม่หลบ

    แอลกอฮอล์แก้วแล้วแก้วเล่าถูกยกชนอยู่ตลอดเวลา เสียงหัวเราะปะปนกับเสียงร้องเพลงอย่างสนุกสนาน

    “น้ำ! แก้วนี้ของฉันนะ ไม่เจอกันตั้งกี่ปี!”

    “อีกแก้ว ๆ นาน ๆ มาเจอที!”

    เธอยิ้มรับแทบทุกคน ไม่อยากให้เสียน้ำใจเพื่อน อีกทั้งบรรยากาศก็ทำให้เธอสนุกไปกับเพื่อน จนไม่รู้ว่าเกินขีดจำกัดของร่างกายไปนานแล้ว รสขมของแอลกอฮอล์เริ่มชินชา แก้มเนียนขึ้นสีเรื่อ ดวงตาปรือปรอยกว่าปกติ