หลังจากคืนนั้น ซูเยียนไม่ถามคำถามอีกแต่นางเริ่มเงียบเงียบอย่างคนที่กำลังตัดสินใจบางอย่างรุ่งเช้า หิมะปกคลุมลานหน้าตำหนัก

ซูเยียนยืนอยู่กลางลานสองมือประสานกันช้า ๆ ตามสัญชาตญาณที่แม้แต่นางเองก็ไม่เข้าใจ

ลมหายใจเข้า…

ลมหายใจออก…

ความหนาวควรทำให้ผิวชาแต่กลับมีความร้อนอ่อน ๆ ซึมอยู่ใต้๶ิ๥๮๲ั๹เปลวพลังสีแดงคล้ายหมอกบาง ๆ ปรากฏรอบปลายนิ้ว

เทียนอวี้ที่ยืนมองจากระเบียงเบื้องบนชะงัก

“เ๽้ากำลังทำอะไร”

ซูเยียนไม่หันกลับมา

“ข้าไม่อยากกลัวมันอีก”

คำตอบสั้น แต่หนักแน่น

พลังนั้นสั่นไหวเล็กน้อยหิมะรอบกายละลายเป็๲วงกลม

นางกัดฟันแน่นเมื่อความทรงจำบางส่วนพุ่งเข้ามาอีกครั้งสนามรบโลหิตเสียงกรีดร้อง

“ไม่…”

พลังเริ่มปั่นป่วนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็๞เส้นใยบาง ๆเทียนอวี้๷๹ะโ๨๨ลงมาข้างกายทันทียื่นมือจะจับแขนนาง แต่ชะงักหากแตะต้องมากเกินไป พลังอาจต่อต้าน

“ซูเยียน ฟังข้า” เขาพูดเสียงต่ำมั่นคง “พลังไม่ใช่ศัตรู เ๽้าเพียงต้องให้มันเชื่อฟังเ๽้า”

ดวงตาของนางเริ่มมีประกายแดงจาง ๆ

“แล้วถ้ามันคือสิ่งที่ทำลายทุกอย่าง…”

น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยเขามองนางนิ่ง

“สิ่งที่ทำลาย ไม่ใช่พลัง”

“แต่คือความหวาดกลัวของผู้คนที่ไม่เข้าใจมัน”

คำพูดนั้นทำให้มือของนางหยุดสั่นซูเยียนหลับตาอีกครั้งคราวนี้นางไม่ต่อต้านภาพในหัวไม่ผลักไสแต่เฝ้ามองมัน

หลีเยว่ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะแดงดวงตาแน่วแน่ ไม่ใช่คลุ้มคลั่ง

“ข้าไม่เคยคิดทำลายโลก…” เสียงในความทรงจำดังขึ้น

เปลวพลังรอบกายเริ่มนิ่งลงหิมะที่ละลายกลับแข็งตัวอีกครั้งแต่ไม่แดงเป็๞สีขาวบริสุทธิ์

เทียนอวี้มองภาพนั้นด้วยความตกตะลึงเล็กน้อยนี่ไม่ใช่พลังที่เขาจำได้

มันสงบกว่านิ่งกว่าและ…เชื่อฟังนางซูเยียนลืมตาประกายแดงยังคงอยู่ แต่ไม่ดุร้าย

“ข้าจะฝึกมัน” นางพูดช้า ๆ “ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อข้าเอง”

เขาจ้องนางครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“เช่นนั้น ข้าจะเป็๲ผู้ชี้ทางให้”แต่ในใจของเขาความหวาดกลัวกลับเพิ่มขึ้น

เพราะหากนางควบคุมพลังได้สมบูรณ์นางอาจจำทุกอย่างได้รวมถึงความจริง…ที่เขาไม่กล้าบอกลมหนาวพัดผ่านครั้งนี้ หิมะไม่ได้ละลาย

แต่มีกลีบดอกเหมยสีแดงผลิบานท่ามกลางขาวโพลนเหมือนลางบอกเหตุว่าไฟในหิมะ…กำลังเติบโตอย่างเงียบงัน