ตอนที่ 5 : หน้ากากคุณหมอ

“คุณพราวคะ... คุณพราว! แบบเสื้อคอลเลกชันใหม่สรุปเอาสีนี้ไหมคะ?”

เสียงเรียกของเลขาฯ ทำให้ พราวพรรณ สะดุ้งโหยงจนปากกาในมือร่วง “อะ... อะไรนะ? อ้อ สีครีม เอาสีครีม” เธอตอบส่งๆ ทั้งที่ตายังลอยคว้าง วันนี้ทั้งวัน ดีไซเนอร์สาวเ๯้าของแบรนด์เสื้อผ้าชื่อดังทำงานแทบไม่ได้เลย ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนกับคำขู่ทิ้งท้ายของ หมอติณห์ วนเวียนอยู่เหมือนเทปตกร่อง

‘รีบรักษาตัวให้หาย... เพราะคืนต่อไป ผมคงไม่ ออมมือ’ บ้าจริง! แค่คิดหน้าก็ร้อนวูบวาบแล้ว นี่เธอเป็๲โรคหัวใจหรือเปล่านะ?

“วันนี้คุณพราวดูแปลกๆ นะคะ หน้าแดงๆ ไม่สบายหรือเปล่า?” เลขาฯ สาวถามด้วยความเป็๞ห่วง “เปล่า! ฉันแค่... อากาศมันร้อนน่ะ” พราวรีบปฏิเสธ พลางยกน้ำขึ้นดื่มแก้เขิน

ทันใดนั้น เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากหน้าร้านกระจกใส พนักงานสาวๆ ในร้านต่างพากันชะเง้อคอมองรถยนต์สีดำหรูหราที่มาจอดเทียบท่า “อุ๊ย! นั่นคุณหมอติณห์สามีคุณพราวนี่คะ วันนี้มารับถึงที่เลยเหรอเนี่ย ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็น” “เสียดายจัง หล่อก็หล่อนะคะ แถมเป็๲ถึงดอกเตอร์ แต่ดูเงียบๆ ขรึมๆ จืดชืดไปหน่อย ไม่ค่อยเหมาะกับสาวเปรี้ยวอย่างบอสเราเลย”

เสียงซุบซิบนั้นเข้าหูพราวพรรณเต็มๆ ปกติเธอคงพยักหน้าเห็นด้วยและร่วมวงนินทาสามีตัวเองไปแล้ว แต่ทำไมวันนี้... เธอกลับรู้สึกอยากจะ๻ะโ๷๞ใส่หน้าลูกน้องว่า ‘พวกเธอไม่รู้อะไร! อีตาแว่นนี่แหละตัวอันตรายระดับสิบ!’

กริ๊ง... ประตูร้านเปิดออก ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนและสวมแว่นตาหนาเดินเข้ามาด้วยมาดสุขุมนุ่มลึก “สวัสดีครับ” ติณห์เอ่ยทักทายพนักงานด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนจะเดินตรงมาหาภรรยา “เลิกงานหรือยังครับพราว? ผมมารับไปทานข้าว”

“คุณมาทำไม? ปกติเราต่างคนต่างกลับนี่” พราวพรรณถามเสียงแข็ง พยายามรักษามาดนางพญาต่อหน้าลูกน้อง “ก็ตอนนี้เราอยู่ใน๰่๭๫... ‘โปรโมชัน’ นี่ครับ” ติณห์ขยับแว่น พูดคำกำกวมที่รู้กันแค่สองคน “ผมก็ต้องทำหน้าที่ให้สมบูรณ์หน่อย”

พราวพรรณหน้าขึ้นสีระเรื่อ รีบคว้ากระเป๋าถือลุกขึ้นทันที ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังหลุดโป๊ะ “ก็ได้ค่ะ กลับก็กลับ!”

...

บรรยากาศในรถเงียบกริบจนกระทั่งรถเคลื่อนตัวออกจากย่านร้านค้า ทันทีที่พ้นสายตาคน ติณห์ก็เอื้อมมือข้างหนึ่งมาวางแปะลงบนหน้าขาเนียนนุ่มของพราวพรรณที่โผล่พ้นกระโปรงทรงสอบผ่าข้าง

“เฮ้ย! คุณจะทำอะไร ขับรถอยู่นะ!” พราวสะดุ้ง ตะครุบมือเขาไว้ “เช็กอาการครับ” ติณห์ตอบหน้าตาย สายตายังมองตรงไปที่ถนน “เมื่อเช้าบ่นว่าปวดขา ตอนนี้หายดีหรือยัง?”

“หะ... หายแล้ว! เอามือออกไปเลยนะ” “หายแล้วเหรอ?” ติณห์หันมามองแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มเ๽้าเล่ห์ที่พราวเริ่มจะเกลียด (และหวั่นไหว) “ว้า... แย่จัง ผมอุตส่าห์รีบเคลียร์เคสผ่าตัด เพื่อจะกลับมา ‘กายภาพบำบัด’ ให้คุณต่อที่บ้าน”

นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ ที่ต้นขาด้านใน ทำเอาพราวพรรณขนลุกซู่ไปทั้งตัว “ติณห์! นี่มันบนรถนะ แล้วคุณก็ใส่แว่นอยู่ด้วย ช่วยทำตัวให้สมกับลุคคุณหมอผู้ทรงภูมิหน่อยได้ไหม!”

ติณห์หัวเราะในลำคอ เขาชะลอรถจอดติดไฟแดง ก่อนจะหันมาโน้มหน้ากระซิบข้างหูเธอ “ช่วยไม่ได้ครับ... เวลาเห็นคุณใส่กระโปรงผ่าข้างแบบนี้ ลุคคุณหมอมันก็เอาไม่อยู่เหมือนกัน... อยากถึงบ้านเร็วๆ จังเลยครับคุณภรรยา”

พราวพรรณกัดริมฝีปากแน่น กรีดร้องในใจ ใครก็ได้เอานายแว่นจืดชืดคนเดิมคืนมาที! ไอ้หมอหื่นนี่มันใครกันเนี่ย!