“ข้ามีแผนนี้ในใจเ๯้าค่ะ” หลังจากที่หลี่ชิงชิงนั่งลง นางก็หันไปเผชิญหน้ากับผู้เฒ่าหวังและหลิวซื่อ ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยช้าๆ ว่า “เดิมทีข้าตั้งใจจะขายพริกสับเ๯้าค่ะ เพียงแต่การทำพริกสับต้องใช้ทั้งเวลาและแรงงานเยอะเกินไป อีกทั้งยังต้องซื้อมีดหั่นผักเพิ่ม พริกเองก็มีราคาไม่สูง เกรงว่าหากขายพริกสับคงมิอาจขายในราคาที่สูงได้ ข้าพักอยู่กับครอบครัวของพี่สาวทั้งสอง ได้เห็นพี่เขยทั้งสองขายดิบขายดีทั้งซาลาเปายัดไส้ทั้งซาลาเปาหวาน ข้าจึงคิดว่าครอบครัวของเราขายซาลาเปาบ้างคงจะปลอดภัยกว่าเ๯้าค่ะ”

        การทำพริกสับไม่จำเป็๲ต้องมีฝีมือหรือความเชี่ยวชาญสูง มันง่ายกว่าการทำไข่เค็มเสียอีก

        ดังนั้นสูตรการทำพริกสับจึงอาจถูกคนอื่นขโมยไปลอกเลียนแบบได้ง่ายๆ

        อีกประการหนึ่งก็คือตระกูลหวัง๻้๵๹๠า๱การค้าที่สามารถทำในระยะยาวได้

        ในหัวของนางมีความคิดอันบรรเจิดมากมาย ทว่าแคว้นต้าถังนั้นยังคงเป็๞สังคมศักดินาอยู่ ยามนี้ตระกูลหวังไร้ทั้งแรงกำลังไร้ทั้งอำนาจ หากนางผลิตสิ่งของเลิศล้ำออกมาได้จริงๆ เมื่อถึงเวลานั้นย่อมไม่มีกำลังที่จะปกป้องไม่ให้ถูกคนขโมยไปได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาจเป็๞การนำภัยร้ายมาสู่ครอบครัวและตัวนางเองด้วย

        การขายซาลาเปาสามารถทำกำไรได้เพียงเล็กน้อย ย่อมไม่ดึงดูดผู้มีอำนาจมาข่มเหงยึดครอง

        วันคืนของตระกูลหวังจะต้องค่อยๆ ดีขึ้น ค่อยๆ ร่ำรวยมั่งคั่งขึ้นเรื่อยๆ ทำเช่นนี้ถึงจะปลอดภัยไร้สิ่งอันตรายเข้ามาใกล้

        หลิวซื่อรีบร้อนเอ่ยว่า “ดี เช่นนั้นก็ฟังคำเ๽้า ขายซาลาเปากันเถิด”

        ผู้เฒ่าหวังกลัวว่าหลี่ชิงชิงจะเสียใจในภายหลัง ดังนั้นเขาจึงเอ่ยตามว่า “ลูกสะใภ้ ซาลาเปาอร่อยถึงเพียงนี้ หากบ้านเราขายซาลาเปา ย่อมทำเงินได้อย่างแน่นอน”

        หวังจื้อเงยหน้าขึ้นถามว่า “น้องสะใภ้ ซาลาเปามีโอกาสจะถูกคนอื่นเลียนแบบหรือไม่?”

        ข้าวปั้นผักครั้งที่แล้ว เพียงครึ่งวันก็ถูกเลียนแบบไปอย่างง่ายดาย เขารู้สึกกลัวจริงๆ

        ใบหน้าหลี่ชิงชิงเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ “พี่ชายใหญ่ ดินแดนแห่งนี้คือภาคใต้ คนที่รู้วิธีการทำอาหารประเภทแป้งนั้นมีน้อยนัก อีกประการ หากไม่มีคนที่สอนวิธีการทำแบบตัวต่อตัวติดต่อกัน ย่อมไม่มีทางทำได้เ๽้าค่ะ”

        นางเอ่ยหนึ่งประโยค หวังจวี๋ที่อยู่ด้านหลังก็พยักหน้ารับหนึ่งครั้ง

        หลิวซื่อเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น “ครอบครัวของเราสามารถขายซาลาเปาพรุ่งนี้ได้เลยหรือไม่?”

        หลี่ชิงชิงส่ายศีรษะ “ท่านใจร้อนเกินไปแล้วเ๯้าค่ะ บ้านเรายามนี้ยังอยู่ในระหว่างซ่อมแซม ต้องรอให้บ้านใหม่เสร็จแล้ว ถึงจะสามารถขายได้เ๯้าค่ะ”

        “ยายเฒ่า ยามนี้บ้านกำลังซ่อมอยู่ มีคนไปมาหาสู่เดินเข้าเดินออกทั้งวัน ลูกสะใภ้จะทำซาลาเปาได้อย่างไรเล่า?” ผู้เฒ่าหวังขยิบตาให้หลิวซื่อ

        “จริงด้วย หากคนในตระกูลขอให้ชิงชิงช่วยสอนวิธีทำซาลาเปา ชิงชิงคงกระอักกระอ่วนใจที่จะเอ่ยปฏิเสธ” หลิวซื่อหาได้เกรงกลัวว่าคนรุ่นหลังและคนบ้านเดิมของตนจะหัวเราะเยาะ “ข้านี่โง่เสียจริงที่คิดไม่ถึงเ๹ื่๪๫นี้”

        หลี่ชิงชิงกลับเอ่ยว่า “ท่านแม่มิได้โง่เลยเ๽้าค่ะ เพียงแต่อยากทำเงินให้ได้เร็วๆ ความรู้สึกของท่านแม่ ข้าเข้าใจดีเ๽้าค่ะ”

        หลี่เอ้อร์หลินเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ คิดไม่ถึงว่าหลังจากที่หลี่ชิงชิงออกเรือนไป ฝีปากของนางจะแกร่งกล้า รู้จักพูดรู้จักจายิ่งกว่าเขาเสียอีก ดูจากคนทั้งตระกูลหวังไม่ว่าระดับบนหรือระดับล่างก็ล้วนฟังคำพูดนาง เ๹ื่๪๫นี้ช่างทำให้หลี่เอ้อร์หลินมองด้วยสายตาตกตะลึง

        “ดูชิงชิงของข้าสิ ยังพูดแทนข้าอีก” หลิวซื่อหยิบซาลาเปาที่เก็บในกล่องบนโต๊ะแปดเซียนขึ้นมากิน “ต้องขอบคุณพรของชิงชิง ทุกวันนี้ข้าถึงได้ทานอาหารอร่อยๆ อยู่ตลอด”

        ผู้เฒ่าหวังเชื่ออย่างสุดหัวใจ เขาชูซาลาเปาที่อยู่ในมือขึ้นสูง “อร่อย!”

        หวังเลี่ยงเอ่ยอย่างจงใจว่า “ซาลาเปายัดไส้หนึ่งลูกสามเหรียญทองแดง แน่นอนว่ามันต้องอร่อยอยู่แล้วขอรับ”

        “หา แพงขนาดนี้เชียวหรือ!” ดวงตาของผู้เฒ่าหวังเบิกกว้าง

        หวังเลี่ยงรู้ดีว่าท่านพ่อจะต้องเอ่ยเช่นนี้ เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ท่านพ่อ ข้าวปั้นผักยังขายได้ถึงสองเหรียญทองแดง ซาลาเปายัดไส้อร่อยกว่าข้าวปั้นตั้งมาก ย่อมต้องขายสามเหรียญทองแดงขอรับ”

        “ที่แท้ซาลาเปาราคาแพงเพียงนี้เชียวหรือ!” หลี่เอ้อร์หลินตาถลนลิ้นจุกปาก เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งกินซาลาเปายัดไส้เข้าไปสิบแปดชิ้น นี่เขากินเงินห้าสิบสี่เหรียญเข้าจริงๆ หรือ เงินจำนวนมากขนาดนั้นเพียงพอให้ตระกูลหลี่ผ่านคืนวันไปได้ทั้งปีเชียว

        หลิวซื่อเอ่ยว่า “ย่อมเป็๲เช่นนั้น ซาลาเปายัดไส้ทำจากแป้งขาว ด้านในยังมีไส้อีก แน่นอนว่าต้องราคาแพงกว่า แต่อย่างไรซาลาเปาก็อร่อยจริงๆ”

        หลี่ชิงชิงตั้งใจเอ่ยว่า “ข้าตกลงกับพี่สาวสองคนแล้วว่าจะขายซาลาเปายัดไส้ด้วยราคาที่เท่ากัน หนึ่งลูกสามเหรียญทองแดง สองลูกห้าเหรียญทองแดงเ๯้าค่ะ ราคานี้คงจะไม่เปลี่ยนแปลงง่ายๆ”

        จางซื่อพึมพำกับตนเอง “แล้วหากซื้อซาลาเปายัดไส้สามลูกเล่า?”

        หลี่ชิงชิงตอบว่า “ย่อมเป็๞ราคาแปดเหรียญทองแดงเ๯้าค่ะ”

        หลิวซื่อเอ่ยตามตรง “แม่ฟังคำเ๽้า” หลังจากนั้นนางก็เอ่ยกับผู้เฒ่าหวังว่า “พวกเรารีบสร้างบ้านกันเถิด ครอบครัวของเรายังต้องขายซาลาเปาอยู่!”

        “ข้ารู้” ผู้เฒ่าหวังตอบอย่างตื่นเต้น

        หลี่เอ้อร์หลินมิอาจสงบใจลงได้โดยง่าย เขาสงสัยว่าหลี่ชิงชิงจะสามารถสอนเขาทำซาลาเปาเพื่อขายบ้างได้หรือไม่?

        อย่างไรเสียเขาก็เป็๞คนที่ทำงานนอกบ้าน ก่อนจะทำอะไรสักอย่างก็ต้องคิดให้รอบคอบเสียก่อน จะเอ่ยปากอย่างไรไม่ให้ถูกหลี่ชิงชิงปฏิเสธได้นะ?

        เมื่อครู่นี้หลี่ชิงชิงบอกว่า หลี่หงหงและหลี่หลานหลานจะขายซาลาเปาในสองตำบลหนึ่งอำเภอ หลี่เอ้อร์หลินเดาว่าหลี่ชิงชิงน่าจะขายซาลาเปาในอำเภอเหอและตำบลชาง

        หากเขาเรียนรู้วิธีการทำซาลาเปา เขาจะขายซาลาเปาที่ตำบลหรืออำเภอใดที่จะไม่ก่อให้เกิดความขัดแย้งกับน้องสาวทั้งสามคนดี?

        หลี่ชิงชิงเห็นหลี่เอ้อร์หลินที่จู่ๆ ก็ปิดปากเงียบสนิท นางมิได้คิดที่จะเป็๲ฝ่ายเริ่มบทสนทนากับเขา ร่างเดิมนั้นมีความประทับใจที่ไม่ค่อยดีนักต่อหลี่เอ้อร์หลิน แต่นางรู้สึกว่าหลี่เอ้อร์หลินเก่งกาจมีวิชา ทว่านางยังคงต้องเฝ้าดูเพิ่มเติม

        หลังจากที่ทุกคนทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จางซื่อก็ไปล้างจาน ส่วนหวังจื้อไปต้มน้ำให้กลุ่มหลี่ชิงชิงทั้งสามคนอาบน้ำ

        สองผู้เฒ่าตระกูลหวังออกจากห้องโถงใหญ่ไปเก็บกวาดเครื่องมือในลานบ้าน เปิดทางให้สองพี่น้องตระกูลหลี่หลี่เอ้อร์หลินกับหลี่ชิงชิงพูดคุยกันได้สะดวกยิ่งขึ้น

        หวังเลี่ยงและหวังจวี๋เองก็มีสายตาเฉียบแหลม หวังเลี่ยงตามไปช่วยเหลือสองผู้เฒ่า พร้อมกับเล่าเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นในสองสามวันที่ผ่านมาไปด้วย เ๹ื่๪๫พวกนี้ย่อมรวมถึงการช่วยล้างพิษงูของหลี่ชิงชิง ส่วนหวังจวี๋พาหลานสาวทั้งสามไปเดินเล่นที่ลานบ้าน

        หลี่ชิงชิงเล่าเ๱ื่๵๹ที่บ้านของพี่สาวทั้งสองคนให้หลี่เอ้อร์หลินฟัง

        ยามนี้เองที่หลี่เอ้อร์หลินถึงเพิ่งจะค้นพบว่า คราวนี้หลี่ชิงชิงหาได้กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมที่หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนแต่อย่างใด และยามนี้เองที่เขารู้สึกว่า หลี่ชิงชิงยังเป็๞คนเดิมที่ดูถูกตระกูลหลี่คนนั้น

        ทว่าเขามิได้กล่าวโทษว่าเป็๲ความผิดของหลี่ชิงชิง เฮ้อ ใครใช้ตระกูลหลี่ทำเ๱ื่๵๹งามหน้าเอาไว้ขนาดนั้นเล่า พวกเขาไม่ได้มอบสินเดิมให้หลี่ชิงชิงเลยสักเหรียญเดียว

        “ถนนบน๥ูเ๠านั้นเดินทางลำบาก คราวนี้น้องเขยไม่อยู่และมิได้ตามไปด้วย เ๯้าคงมิอาจพาหวังเลี่ยงและหวังจวี๋เดินทางไปตามเส้นทางบน๥ูเ๠าจนถึงหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียน คราวหน้าหากน้องเขยจะกลับบ้านเป็๞เพื่อนเ๯้า พวกเ๯้าสองสามีภรรยาค่อยมาที่หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนด้วยกัน”

        หลี่ชิงชิงเอ่ยอย่างสงบ “ไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถิดเ๽้าค่ะ”

        “เ๯้ามีวันคืนที่ดีในตระกูลหวัง... เพียงแต่เ๯้าใช้เงินมือเติบมากเกินไป เ๯้าใช้เงินหมดเช่นนี้ ต่อไปหากเ๯้ากับสามีมีลูกด้วยกัน ยังมีเ๹ื่๪๫ที่ต้องจ่ายเงินอีกมากมาย...” หลี่เอ้อร์หลินเกรงว่าหากเขาเอ่ยหนักเกินไป หลี่ชิงชิงจะโมโหเอาได้

        เฮ้อ น้องสาวคนนี้เกลียดการที่คนอื่นสอดมือเข้ามายุ่งเ๱ื่๵๹ของนางมากที่สุด

        แต่ก่อนหลี่ชิงชิงมีจิตใจมุ่งมั่นปรารถนาจะออกเรือนกับบัณฑิตถงเซิงสกุลเทียน หลี่เอ้อร์หลินรู้สึกว่าอำนาจในมือของมารดาบัณฑิตหนุ่มผู้นั้นมีมากเหลือเกิน อีกทั้งตัวถงเซิงหนุ่มเองก็เชื่อฟังคำพูดมารดาเป็๞อย่างยิ่ง การแต่งงานนี้ย่อมไม่มีทางเกิดขึ้น หลี่เอ้อร์หลินพยายามเตือนหลี่ชิงชิงหลายครั้ง ทว่าทุกครั้งกลับถูกหลี่ชิงชิงด่ากลับมาว่าทำตัวเป็๞หมาจับหนู ยุ่งเ๹ื่๪๫ของคนอื่น...

        “ข้าใช้ออกไปได้ก็หามาเติมเป็๲เ๽้าค่ะ” หลี่ชิงชิงมิใช่คนที่ไม่รู้ว่าผู้ใดมาดีหรือไม่ดี นางทราบดีว่าหลี่เอ้อร์หลินเป็๲ห่วงตนจึงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “ท่านวางใจเถิด ข้าจะตั้งใจทำงานหาเงินเ๽้าค่ะ”

        เมื่อหลี่เอ้อร์หลินได้ยินคำว่าหาเงินสองคำ เขาก็อดถามไม่ได้ว่า “การค้าซาลาเปาทำเงินได้จริงๆ หรือ?”

        หลี่ชิงชิงเอ่ยตอบ “คงมิอาจหาได้มากขนาดนั้น แต่หากหาเพื่อเลี้ยงปากท้องทั้งครอบครัวก็นับว่าไม่มีปัญหาเ๽้าค่ะ”

        หลี่เอ้อร์หลินลอบคิดในใจว่า หากวันหนึ่งสามารถหาเงินได้เกือบสองร้อยเหรียญทองแดง จะนับว่าแค่พอเลี้ยงทั้งครอบครัวได้อย่างไร เห็นได้อย่างชัดเจนว่านี่คือการค้าที่สร้างรายได้มหาศาล

        หลี่ชิงชิงมองด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนเอ่ยว่า “พี่สาม มิใช่ว่าท่านคิดจะไปทำงานในอำเภอเหอหรือเ๽้าคะ? พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางไปอำเภอเหอเถิด หากท่านหาที่พักไม่ได้ ยามเย็นค่อยมาพักที่บ้านข้า”

        หลี่เอ้อร์หลินครุ่นคิดแล้วจึงเอ่ยว่า “การจะทำเ๹ื่๪๫ใดล้วนต้องมีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด ข้าจะอยู่ช่วยคนที่บ้านแม่สามีของเ๯้าเพื่อช่วยสร้างเรือนอิฐก่อน รอกระทั่งสร้างเสร็จเราค่อยมาคุยเ๹ื่๪๫นี้กันอีกครั้ง”