เนี่ยนเมี่ยวชิงดันร่างสูงออกห่าง ทว่าชายหนุ่มไหนเลยจะยินยอม สองมือตะปบลงไปที่เต้างามสองลูก พร้อมสะกิดยอดเบาๆ ผ่านชุดของนางอย่างจงใจ เรียกเสียงครางกระเส่าจากร่างบางได้อย่างไม่ยากเย็น
หลายวันที่ห่างหายจากความเร่าร้อน หญิงสาวบิดกายเร่า เมื่อนิ้วเรียวชำแรกผ่านความชื้นแฉะ ชายหนุ่มสะกิดติ่งเบาๆ ร่างของนางพลันอ่อนระทวย
“อ๊าาา! ซี๊ดดด! ท่านแกล้งข้า” หญิงสาวตำหนิเสียงแหบพร่า
“ใครกันแน่ที่หนีมาที่นี่ ในเมื่อกล้าทำก็ต้องยอมรับการลงโทษ”
หยวนโม่เจ๋อขยับนิ้วรัวเร็ว เร่งความกำหนัดของหญิงสาวให้พุ่งทะยาน ทว่าเมื่อนางกำลังแตะขอบ์ ชายหนุ่มกลับหยุดมือ
“ท่าน! คนเลว! ท่านแกล้งข้า!” ชายหนุ่มไม่นำพาต่อเสียงตำหนิ ทว่ากลับยกนิ้วที่เปื้อนคราบน้ำหวานของนางขึ้นมาดูดเลีย ราวกับมันคือน้ำทิพย์จากสรวง์
“เ้าช่าง...หวานยิ่งนัก”
“คงไม่หวานเท่าเมิ่งอี๋เหนียงกระมัง...อ๊าาา!”
สิ้นเสียงประชดประชัน ชายหนุ่มพลันยกร่างบางขึ้นมานั่งคร่อมตนเอง พร้อมกับบดแก่นกายที่แข็งเกร็งเข้ากับความชื้นแฉะของนาง
“อ่าาา! สิบเมิ่งอี๋เหนียงก็ไม่ยอดเยี่ยมเท่ายอดรักของข้า”
ชายหนุ่มเอ่ยอย่างที่คิดจริงๆ สำหรับบุรุษเช่นเขาที่ผ่านสตรีมามากมาย มีเพียงเนี่ยนเมี่ยวชิงเท่านั้น ที่สามารถเติมเต็มความ้าของเขาได้ สตรีอื่นล้วนเป็เพียงของเล่นเพื่อฆ่าเวลา
ห้าปีก่อน คิดว่าหลังนางแต่งงานออกไป ตนเองก็คงหาสตรีอื่นมาทดแทนได้ ทว่า...กลับไม่เป็เช่นนั้นเลย เพราะทุกครั้งที่มีการร่วมรัก สายตายั่วยวนของเนี่ยนเมี่ยวชิงมักจะลอยเข้ามาในหัวทุกคราไป ทำให้เขาหมดอารมณ์ที่จะหลับนอนกับสตรีอื่น
ดังนั้น...ในห้าปีนี้ จึงวางแผนเพื่อให้ตนเองได้เข้าใกล้นางอย่างถูกต้องและไม่มีผู้ใดสงสัย และคนแรกที่ถูกใช้เป็บันใดคือสามีของนางอย่างไป๋มู่เฟิง
“สำนึกผิดหรือไม่”
ร่างบางเอ่ยพร้อมกับเบียดสองเต้าอวบเข้าหาชายหนุ่ม
“ข้าน้อยสำนึกผิดแล้ว ขอแม่นางให้อภัย”
ชายหนุ่มแยกสาบเสื้อทั้งสองข้างออก ควักเต้าคู่งามที่หัวยอดแข็งชูชันออกมาด้านนอก สองมือยกร่างบางขึ้นเล็กน้อย ยามนี้นางจึงอยู่ในท่าคุกเข่าคร่อมชายหนุ่ม
“ย่อมได้...” หญิงสาวจับหัวชายหนุ่ม ดึงเข้าหายอดอกที่กำลังเฝ้ารอการดูดกลืน
“เช่นนั้นต้องขอลิ้มรสฮูหยินน้อยไป๋สักครา” ลิ้นร้อนตวัดเลียปลายยอดเบาๆ หญิงสาวที่กำลังคุกเข่าคร่อมร่างชายหนุ่ม แหงนหน้าสูดปากเพื่อบรรเทาความเสียวซ่าน
สองมือเรียวยาวบีบเคล้นก้นกลมกลึงของนางอย่างเมามัน ทั้งมือและลิ้นทำหน้าที่ประสาน เร่งเร้าความกำหนัดของหญิงสาวให้พุ่งทะยาน น้ำใสเหนียวหนืดไหลย้อมอาบขาของเนี่ยนเมี่ยวชิงทั้งสองข้าง ยามนี้นาง้าเขาจนแทบขาดใจ
“อ่าาา! ซี๊ดดด! เสียวเหลือเกิน ท่านเลิกแกล้งข้าแล้วรีบสอดใส่เข้ามาเถอะ” หญิงสาวดันชายหนุ่ม ที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูดเลียสองเต้าของตนออก
“แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ หนทางกลับจวนตระกูลไป๋ยังอีกยาวไกล เ้ายังต้องถูกข้าทรมานอีกนาน”
คำพูดนั้นมิได้ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด ทว่ากลับเป็การปลุกเร้าให้หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม
“คิดว่าข้าจะเป็ฝ่ายถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวหรือ”
เนี่ยนเมี่ยวชิงถอยออกห่าง หญิงสาวคุกเข่าลงเบื้องหน้าชายหนุ่ม ควักท่อนเอ็นที่แข็งเต็มที่ของหยวนโม่เจ๋อออกมา ก่อนจะใช้ปากน้อยๆ มันอย่างเอาแต่ใจ
“อ่าาา! ซี๊ดดด! โอ้ววว! แม่นาง...เ้าช่างยอดเยี่ยมนัก”
แท่งร้อนที่มีเส้นเอ็นปูดขึ้นมาเล็กน้อย พร้อมกับส่วนหัวที่ถอกจนเห็นส่วนสีชมพู ถูกเนี่ยนเมี่ยวชิงโดยสมบูรณ์
สองมือชายหนุ่มกำเข้าหากันแน่น เพราะไม่สามารถทำให้นางมีสภาพแย่ๆ หลังลงจากรถม้าได้ ทว่านั่นกลับไม่อาจทำให้ความวาบหวามที่หญิงสาวมอบให้ลดน้อยลง
“อึก!! อึก!!” เสียงจากคอที่ดังเบื้องล่าง ราวกับคนกำลังขาดอากาศหายใจ ทว่าชายหนุ่มกลับไม่หยุดแทงสวนเข้าไปในลำคอของนาง ใบหน้าหล่อเหลาแหงนขึ้น พลางสูดปากไม่หยุด
“ซี๊ดด! โอ้วว! ไม่ไหวแล้ว ข้าจะแตก! ข้าจะแตกแล้ว!”
หยวนโม่เจ๋อ ใช้มือสองข้างยันเบาะรองนั่ง ก่อนจะยกเอวสอบกระแทกปากน้อยๆ ที่ทำให้เขาแตะขอบ์
เสียงครางแหบพร่าดังออกมาด้านนอก โชคดีที่รอบด้านมีเพียงป่าเขา ทว่าคนขับรถม้าเองก็แทบทนไม่ไหวเช่นกัน แม้นี่มิใช่ครั้งแรกที่เห็นทั้งสองคนร่วมรัก แต่ทุกครั้งเขามักจะนำภาพเ่าั้ ไปจินตนาการเพื่อสำเร็จความใคร่
“อ่าาา! ข้าเอาออกในรอบครึ่งเดือน ทั้งข้นทั้งเหนียว เ้าต้องกลืนมันลงไปให้หมด” หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย แม้น้ำรักขาวขุ่นจะเปรอะเปื้อนรอบปาก ทว่านางก็ใช้นิ้วปาดมันลงท้อง กลืนลงไปไม่เหลือแม้สักหยด
ส่วนหัวที่ยังอ่อนไหว แม้ถอนออกมาจากปากน้อยๆ ทว่าก็ยังกระตุกไม่หยุด เนี่ยนเมี่ยวชิงใช้ลิ้นเลียลูบไล้ไปรอบๆ ความแข็งขืนก็กลับมาทำงานอย่างเต็มที่
“ข้าเองก็อยากกลืนกินเ้านัก ทว่าพื้นที่นี้ช่าง...ไม่เอื้ออำนวย”
หญิงสาวไม่สนใจอีกต่อไป นางแหวกชุดด้านล่างของตนออก จากนั้นขึ้นคร่อมร่างสูงทันที
“นี่! ยอดรัก ใจเย็นหน่อย”
ส่วนหัวที่กระตุก ถูกไถไปบนกลีบที่ฉ่ำเยิ้ม ก่อนหน้านี้..เพียงใช้ปากความใหญ่โต ก็ทำนางเสร็จสมไปแล้ว ทว่านั่นไม่เหมือนกัน หากนางไม่ได้ร่วมรัก คงมิอาจทำให้พอใจได้
“อ่าาา! ซี๊ดดด! เสียวเหลือเกิน” เนี่ยนเมี่ยวชิงถูไถมันด้วยตนเอง ก่อนจะกดลงไปช้าๆ พร้อมกับดูดเลียลิ้นร้อนของชายหนุ่มราวกับคนเสียสติ สองลิ้นพัวพันกันไม่หยุด พร้อมกับส่งเสียงน่าอายออกมา
“ช้าหน่อยยอดรัก! ข้ายังอ่อนไหวอยู่!”
ชายหนุ่มพยายามเรียกสติของเนี่ยนเมี่ยวชิง ทว่ากลับสายไปเสียแล้ว นางขึ้นขย่มตอที่แข็งขืนอยู่ด้านในช่องทางรักอย่างไม่ปรานีปราศรัย ชายหนุ่มทำได้เพียงเกร็งไม่ให้ตนเองแตกไปก่อนที่นางจะแตะขอบ์
“อ๊า! อ๊า! อ๊า! ซี๊ดดด! ท่านพี่ ข้าเสียวเหลือเกิน” เพื่อให้เสร็จสมโดยไว สองเต้าของนางถูกบีบเข้าหากัน ลิ้นร้อนตวัดเลียยอดปลายแรงๆ เพื่อบรรเทาความกำหนัดของนาง
ภายนอกรถม้ายามนี้ โยกคลอนไปมาเพราะคนทั้งสอง ทว่าพวกเขาไม่สนใจแม้เพียงนิด แม้แต่คนขับรถม้าก็ยังแอบควักท่อนเอ็นออกมาสาว ทว่าด้านนอกยังมีชุดอีกหนึ่งชั้นปกปิดเอาไว้
“ท่านพี่! ท่านพี่! ข้าไม่ไหวแล้ว โอ้ววว! เสร็จแล้ว! เสร็จแล้ว!”
เนี่ยนเมี่ยวชิงกระแท็กตนเองลงไปหนักๆ อีกหลายครั้ง เมื่อหยวนโม่เจ๋อรู้สึกว่าด้านในรูที่คับแน่น ยามนี้ขมิบตอดรัวๆ
ชายหนุ่มเองก็ไม่คิดจะทนอีกต่อไป สองมือจับก้มกลมกลึงให้มั่น ก่อนจะกระแทกสวนเข้าหาหนักๆ จากนั้นปลดปล่อยน้ำรักเข้าสู่ช่องทางสวาทของนาง
“โอ้วว! โอ้วว! อูยย! ซี๊ดด!”
เสียงครางดังประสานแว่วออกมาด้านนอก คนขับรถม้าของหยวนโม่เจ๋อเองก็เสร็จสมเช่นเดียวกัน เขานั่งเบี่ยงกายไปด้านข้างเล็กน้อย ปล่อยน้ำรักพุ่งทะยานออกไปข้างทาง โดยที่รถม้ายังคงวิ่งอยู่
เสียงหายใจหญิงสาวหอบถี่อย่างอ่อนแรง นางไม่เหลือกำลังที่จะทำสิ่งใดต่อแล้ว หน้าที่จึงตกเป็ของหยวนโม่เจ๋อ
ร่างสูงเช็ดทำความสะอาดเนี่ยนเมี่ยวชิงอย่างไม่นึกรังเกียจ สวมกางเกงนอนของนางเข้าไปเหมือนเดิม จากนั้นดึงหญิงสาวขึ้นมานั่งบนตักของตน พร้อมกับกล่อมนางเบาๆ
“พักผ่อนสักครู่ เมื่อถึงจวนตระกูลไป๋ข้าจะปลุกเ้าเอง” ร่างบางที่กำลังหลับตาพยักหน้าเบาๆ จากนั้นเสียงลมหายใจส่ำเสมอของนางจึงดังขึ้น
ชายหนุ่มเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างครุ่นคิด ความผูกพันที่เขาและนางมีต่อกันมันลึกซึ้งจนไม่สามารถตัดขาดได้ ต่างคนต่างก็้ากันและกัน
และนั่นอาจเป็เื่ยุ่งยากในอนาคต
ร่างสูงถอนหายใจหนักๆ หรือเขาควรพานางหนีไปจากที่นี่กันนะ แต่นางจะยอมทำเช่นนั้นหรือ กับตนเองก็เป็เพียงความ้าทางร่างกาย แล้วหัวใจของนางล่ะ...มีเขาอยู่ในนั้นสักเล็กน้อยหรือไม่
ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงนี้ มันถลำลึกจนยากจะแก้ไขแล้ว อีกอย่าง...ใช้เวลาวางแผนเพื่อเข้าใกล้นางตั้งห้าปี จะให้ลงเอยโดยการยอมแพ้ของตนเอง มันช่าง...ยอมไม่ได้
รถม้าจวนตระกูลไป๋วิ่งช้าๆ ผ่านประตูเมืองหลวง ชายหนุ่มเขย่าปลุกหญิงสาวเบาๆ ...หลังได้ปลดปล่อยและนอนหลับ เนี่ยนเมี่ยวชิงก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่ามากกว่าเดิม
“ถึงแล้วหรือ...” ร่างบางเปิดม่านออกเพื่อดูด้านนอก
“อืม...อีกไม่นานก็ถึงจวนตระกูลไป๋แล้ว เ้าตรวจดูตนเองสักหน่อยเถิด อย่าได้ให้สามีเ้าเห็นความผิดปกติใด” หญิงสาวพยักหน้าทำตามที่ชายหนุ่มสั่งอย่างว่าง่าย
ร่างสูงมองสตรีตรงหน้า ่เวลาที่นางเชื่อฟังนั้นช่างน่ารักน่าใคร่ ทว่าเมื่อใดที่นางพยศ...มันก็ทำให้เขาอยากจะปราบนางเอาไว้ใต้ร่าง ในสายตาของเขา ไม่ว่าเมื่อใด...เนี่ยนเมี่ยวชิงล้วนได้ความสนใจจากเขาไปจนหมดสิ้นแล้ว
