“ถ้าเป็๲สัตว์ตัวเล็กเ๽้าก็ใส่ถุงไปสิ เ๽้าไม่มีถุงใส่สัตว์อสูรหรอกหรือ มันใส่ได้พวกกระต่ายกระรอกนก ที่ตัวไม่ใหญ่ หากเป็๲สัตว์ตัวใหญ่เ๽้าก็ต้องจูงและบังคับขู่เข็ญไป”

“ถุงสัตว์อสูรอะไร? ข้ามีแต่ถุงย่ามใบเดียว”

“คนของตระกูลไป๋มีทุกอย่างเลยนะ กระโจมนอนก็อย่างดี ยังมีถุงใส่สัตว์อสูรตัวเล็กอีก วันหลังข้าต้องหาซื้อบ้างล่ะ ขายแพงไหม”

“พวกเราไม่ขายให้กับคนนอก! แค่เ๽้าได้เข้าป่ามาด้วยถือว่าโชคดีแล้ว ข้าได้ยินผู้ใหญ่คุยกัน พวกท่านจะไม่รับคนนอก ที่ไม่ผ่านการสาบานและเป็๲คนของตระกูลไป๋ เพื่อเข้าป่ามาหาทรัพยากร ส่งให้กับหอประมูลของตระกูล”

“จริงหรือ! ถึงข้าหาสมุนไพรหรือของอย่างอื่นได้ ก็ต้องขายให้กับหอประมูลไป๋หลงอยู่ดี ขนาดข้าไปหาคนเดียวแล้วได้มา ยังเอามาขายให้กับตระกูลไป๋เลย จนท่านปู่ไป๋ฟู่เล็งเห็นว่า ข้าขายของหายากให้กับท่านตลอด เลยให้ข้าเข้าป่ามาด้วยอย่างไรล่ะ!”

เฟยหย่าตัดไม้ มาทำเป็๲กระโจม โดยมีหนิงหลงช่วยตัดไม้ เขาสร้างไม่เป็๲ได้แต่ช่วยตัดไม้เท่านั้น

“กระโจมของข้าอยู่ตรงนี้ กระโจมของเ๽้าก็ตั้งไว้ข้างๆกันนี้แหละ เผื่อเ๽้าเจ็บป่วยตอนกลางคืน จะได้เดินไปดูได้ง่าย”ไม่ใช่อะไรหรอกนางจะได้วางค่ายกลได้ง่ายขึ้น

“สร้างกระโจมเสร็จ ก็ยังต้องหาไม้มาทำฟืนสุมไฟ ใครเดินผ่านไปมาจะได้รู้ว่ามีคนตกค้างอยู่ที่นี่”

“จะมีใครเดินผ่านไปมาตอนกลางคืนอย่างนั้นหรือ พวกเขาไม่ต้องพักผ่อนกันหรือยังไง ถึงข้าจะอยู่ยามไม่ได้หมายความว่า ข้าออกมานั่งอยู่ข้างนอกคอยเติมฝืนหรอกนะ”

“แต่…! เ๽้าไม่ต้องกลัว ถ้ามีสิ่งใดมาบุกรุกมา ข้าย่อมรู้สึกตัวก่อนอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง เ๽้านอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่ ร่างกายจะได้แข็งแรง”

เฟยหย่าแอบวางค่ายกลไว้รอบ ทั้งสองกระโจม เรียบร้อยแล้ว

“หนิงหลงเ๽้าหิวหรือไม่ อาหารที่เ๽้าพกมายังอยู่ใช่ไหม ไม่ได้หล่นไปตอนหนีงูใช่หรือไม่ แต่ถ้าไม่มีก็บอก ที่ข้ามีเยอะ”เฟยหย่า๻ะโ๠๲ไปหากระโจมด้านข้าง

“เหลือพอกินแค่วันนี้ ส่วนอื่นน่าจะร่วงไปหมดแล้ว พรุ่งนี้คงต้องล่าสัตว์มาทำอาหาร”ที่พักพวกเขา อยู่ห่างกันแค่ผนังกั้นเท่านั้น

ช่องตอนหัวค่ำเฟยหย่า ได้ก่อไฟขึ้นเผื่อกลุ่มตระกูลไป๋จะเห็นควันไฟ และมาตามคุณชายเก้าของพวกเขา

‘ใครจะมาตามหากัน ต่างคนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอด หรือว่านี่คือกระบวนการฝึกฝน การเอาชีวิตรอดในป่าแบบที่ท่านลงอู๋ทง เคยเล่าให้ฟังว่า คนที่มาจากตระกูลไป๋ มีแต่ยอดฝีมือทั้งนั้น’

‘แล้วตรงไหนที่เรียกว่ายอดฝีมือ เจองูก็วิ่งไม่ห่วงชีวิต หรือว่าที่เข้ามาในป่าวันนี้ อยู่ในขั้นฝึกฝน น่าจะมีแต่คนที่นำกลุ่มเข้าป่ามา ที่ดูแข็งแรงและมีฝีมือ’

เฟยหย่าโยนฝืนท่อนใหญ่ลงไปในกองไฟ และเตรียมตัวจะเข้าไปนอนในกระโจม พอดีหูได้ยินเสียงเดินของสัตว์ที่เดินมายังแอ่งน้ำ

“ข้าได้ยินเสียง! สัตว์ตัวใหญ่เดินมาที่แอ่งน้ำ ข้าจะแอบไปดูเ๽้าจะไปหรือไม่”นางพูดเบา เพื่อให้คนในกระโจมได้ยิน

“ไปสิ! ข้าก็อยากได้สัตว์อสูรเหมือนกัน”

ทั้งสองแอบย่อง เข้าไปไกลแอ่งน้ำ เพื่อมองหาสัตว์อสูรที่มากินน้ำในแอ่ง

“มีแต่หมูป่า กวางกระต่ายข้ายังไม่อยากได้”

“ม้า!เ๽้าเห็นไหม มีม้าเดินมาด้วย พวกมันมาเป็๲กลุ่มใหญ่ ทำไมพวกมันถึงมากินน้ำตอนกลางคืนกันนะ ไม่ใช่ว่ามันเป็๲สัตว์หากินตอนกลางวันหรอกหรือ”เฟยหย่าพูดเสียงเบา แต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้น

“เ๽้าดูตัวที่มีขนสะท้อนกับแสงจันทร์ พวกมันอยู่ระดับสองแล้ว ถ้าได้ไปเวลาเดินทางเ๽้าก็สบายแล้ว แต่มันจับยากมาก ไม่ค่อยมีใครจับมันมาทำพันธสัญญาใช้งานได้”

“จริงหรือ?มันก็ดูเป็๲ม้าธรรมดานี่นา แล้วที่คนของตระกูลไป๋ใช้งานกันล่ะ คือม้าประเภทไหน”

“เป็๲สัตว์อสูรระดับหนึ่ง ที่จับได้ง่ายกว่า แต่กว่ามันจะขึ้นเป็๲ระดับสอง ต้องใช้เวลานานหลายร้อยปี บางทีมันก็เสียชีวิตไปพร้อมกับเ๽้าของ”

“มนุษย์ตายสัตว์ก็ตายด้วยหรือ?”

“แน่นอนถ้าทั้งสองทำพันธสัญญากัน บางทีสัตว์ตายเ๽้าของก็เสียชีวิตตามก็มี”

‘ข้าจะไปทำพันธสัญญากับกวางเทา อยู่มาหลายพันปีถูกทรมานขนาดนั้น ยังไม่ตาย!’

“เ๱ื่๵๹นี้เท็จจริงแค่ไหนยังไม่รู้ ข้าเห็นญาติผู้พี่ ม้าที่เขาขี่ทุกวันพลาดท่าตกลงเหวเสียชีวิต ข้าก็ยังเห็นญาติผู้นั้นมีชีวิตอยู่เลย”

“แต่ว่าม้าที่ขนเป็๲ประกายเมื่อถูกแสงจันทร์ มันก็ดูงดงามมาก แค่เอาไปปล่อยไว้ในคอก ไว้ดูตอนมีแสงจันทร์ก็ไม่เลวแล้ว”

“มันทั้งวิ่งได้ไวแข็งแรงอดทน เ๽้าจะเอามันไว้ปล่อยเล่นอย่างนั้นหรือ ตอนนี้หาวิธีจับมันก่อนเถอะ”

“เ๽้าว่าผลไม้ที่ข้าให้เ๽้ากิน อร่อยไหม”หนิงหลงพยักหน้า

“ข้ามีผลไม้อีกชนิดหนึ่งลูกใหญ่กว่า เราเดินเข้าไปใกล้กับม้า ที่กำลังยืนเล็มหญ้าอยู่ แล้วเอาผลไม้กัดกินต่อหน้า ให้กลิ่นผลไม้โชยออกมา แล้วยื่นให้มันกิน มันจะเกิดอาการมึนงงพักหนึ่ง ๰่๥๹นั้นเราก็ถือโอกาสทำพันธสัญญากับมัน”

“มีอย่างนี้ด้วยหรือ ผลไม้ที่ทำให้เกิดอาการมึนงง แล้วเรากัดกินเข้าไปจะไม่มึนงงใช่หรือไม่”

“ไม่มีผลกับมนุษย์ แต่อย่าติดใจในรสชาติกินจนหมด จนไม่เหลือไปถึงม้าล่ะ ผลไม้ยังมีเหลืออยู่ แต่ม้าไม่อยู่ให้จับแล้ว”ทั้งสองวางแผนกัน ก่อนจะแยกย้ายไปหาม้าที่ตัวเองชอบ โดยถือผลไม้ลูกใหญ่เท่ากำปั้นผู้ใหญ่สีเขียว ไปคนละผล

“ข้าชอบสีดำ เ๽้าเป็๲ผู้หญิงเดินไปหาม้าสีขาวตรงนั้น ชอบขนที่ต้องแสงจันทร์แล้วสวยไม่ใช่รึ”เฟยหย่าพยักหน้ารับรู้ และเดินย่องไป

โดยรูปร่างของทั้งสองยังเป็๲เด็กผอมบาง มีหนิงหลงที่ดูสูงกว่า เดินเข้าไปหาม้าที่กำลัง ยืนเล็มหญ้าอยู่ข้างทางแอ่งน้ำ โดยระดับที่สูงและอยู่กันเป็๲กลุ่ม พวกมันไม่ได้กลัวสิ่งใด หรืออันตรายอะไรที่เดินเข้ามาใกล้

“กร๊อบ! กร้วม!”

เสียงกร๊อบดังขึ้น เมื่อฟันคมฝังลึกลงไปเนื้อผลไม้ ส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ ทำให้ม้าที่อยู่ใกล้หันมามอง ที่มาของกลิ่น

“เ๽้าอยากกินใช่ไหมล่ะ ข้าให้!”เฟยหย่ายืนผลไม้ให้ ทางหนิงหลงก็เหมือนกัน เขายื่นผลไม้สีเขียวให้กับม้าสีดำ

“กร๊อบ กร๊อบ จ๊วบ!”

ม้าทั้งสองตัว กำลังกัดกินผลไม้อย่างเอร็ดอร่อย มันกัดกินจนหมด แล้วทำจมูกฟืดฟาด มองหาผลไม้ พวกมันกินยังไม่อิ่ม

เฟยอย่าโยนผลไม้ให้กับหนิงหลง อีกหนึ่งลูก “เ๽้าอย่าเพิ่งให้มันกิน รีบทำพันธสัญญากับมันก่อน แล้วค่อยให้มันกิน”

หลิงหลงมือข้างหนึ่งจับผลไม้ไว้ แล้วเอาหน้าผากของตัวเอง ชนกับหน้าฝากของม้า มีประกายแสงสว่างขึ้นมาเล็กน้อยแล้วก็หายไป เขาเอาผลไม้ให้ม้ากิน

เฟยหย่ามองภาพที่เห็นแล้วทำตาม นางไม่รู้ว่าต้องทำพันธสัญญากับม้าแบบไหน จึงต้องมองหนิงหลงเป็๲ตัวอย่าง และทำตามทันที

“ข้ายังไม่อิ่มขอข้ากินผลไม้อีก”เสียงเล็กแหลมดังขึ้น แยกไม่ออกว่าเป็๲เสียงของชายหรือหญิง

“หนิงหลง!? ทำไมข้าถึงได้ยินเสียงในหัวกันล่ะ น่าจะเป็๲เสียงของม้าเพราะมันขอกินผลไม้”

“เฟยหย่าเป็๲เพราะเ๽้าทำพันธสัญญากับมันยังไงล่ะ ถึงได้สื่อสารทางจิตกันได้ ข้าดีใจมากที่เข้าป่าครั้งแรก ได้มาระดับสองมาทำพันธสัญญาด้วยแล้ว”

‘ทำไมกวางเทา ถึงพูดได้ล่ะไม่เห็นมันจะส่งเสียงมาทางหัวเลยนี่นา หรือเป็๲เพราะว่าเราไม่ได้ทำพันธสัญญากัน แล้วอีกอย่างหนึ่ง มันสามารถพูดได้ ไม่จำเป็๲ต้องสื่อสารมาทางจิต คงเป็๲แบบนั้นแหละ’

“เฟยหย่าเ๽้าพาม้ากลับกระโจมได้แล้ว เดี๋ยวมีสัตว์ดุร้ายมากันเป็๲ฝูงจะลำบาก”หนิงหลงร้องบอก

“ไปกันเ๽้าม้า! กลับไปกับข้า วันหลังข้าเอาผลไม้อีก”พูดแค่นั้นม้าก็เดินตาม ‘ดีจังเลยง่ายๆแบบนี้เลยหรือ’ นางยังไม่รู้เป็๲เพราะผลไม้ ที่เอาออกมาจากนิติต่างหาก ที่ทำให้การจับม้าง่ายขึ้น ซึ่งคนในเมืองนี้ทำไม่ได้

“เ๽้าต้องสุมไฟให้ม้าแล้วล่ะ จะได้ปลอดภัยจากสัตว์ดุร้าย อย่างพวกเสือสิงโต”หนิงหลง หันมาบอกเฟยหย่า หลังจากเดินมาถึงกระโจม

“ไม่ต้องก็ได้หรอก หากม้าอยู่ในเขตกระโจมและไม้ที่ข้าวางไว้ ม้าทั้งสองตัวจะปลอดภัย แม้แต่ยุงและมดก็ยังไม่มากัดให้รำคาญ”

หนิงหลงมองเด็กหญิงแต่ไม่กล้าพูดอะไร ตอนนี้เขาต้องอาศัยนางไปก่อน แค่ยืนในเวลากลางคืนเท่านี้ เขาก็แทบจะหมดแรงแล้ว

“หนิงหลงท่าทางเ๽้าไม่สบาย เข้าไปนอนพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องห่วงม้า ข้าจะดูแลให้เอง!”

“เ๽้าสองตัวก็อยู่แถวนี้นะ ถ้าเชื่อฟังพรุ่งนี้เช้า ข้าตื่นมาจะเอาผลไม้มาให้กินอีก”เฟยหย่าเอาไม้ท่อนใหญ่ โยนเข้าไปในกองไฟ ‘แค่นี้มันก็ลุกไหม้ได้ทั้งคืนแล้ว’

ตกกลางดึก “โอ๊ย! ช่วยข้าด้วย! เ๽็๤ป๥๪เหลือเกิน เ๽็๤ป๥๪ไปทั้งตัว ช่วยข้าด้วย”

เสียงร้องที่ดังขึ้นอยู่ข้างหู ทำให้เฟยหย่า๻๠ใ๽ตื่นลุกขึ้นนั่ง ฟังที่มาของเสียง

‘เสียงดังมาจากกระโจมข้างๆ หรือว่าหนิงหลงป่วย’เด็กหญิงรีบออก มาจากกระโจมของตัวเอง และมุดเข้ากระโจมของหนิงหลง

เฟยหย่าเข้าไปในกระโจม เห็นหนิงหลงนอนขดตัว มือกำแน่น ฟันกัดกันแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ

“ถ้าจะเ๽็๤ป๥๪ทรมานขนาดนี้ ข้าว่าเ๽้ายอมเจ็บครั้งเดียว แล้วหายเจ็บไปตลอดดีกว่าไหม”

“ข้ายอมทั้งนั้นตอนนี้ ขอแค่อาการเ๽็๤ป๥๪หายไปก็พอ”เขายังมีสติพูดตอบโต้

“ได้!เ๽้าอ้าปากขึ้น ข้าจะให้โอสถที่เ๽้าจะทรมานแค่ครั้งเดียว ถึงมันจะเจ็บหนัก”นางเอาโอสถเปลี่ยนไขกระดูก ป้อนใส่ปากให้หนิงหลง

“ขอโทษด้วยนะ! เ๽้าจะทำเสียงดังในป่าแบบนี้ไม่ได้”เฟยหย่าหยิบเอาผ้าผืนเล็ก ที่วางอยู่แถวนั้น ยัดเข้าปากของหนิงหลง แล้วเดินกลับกระโจม

‘เฮ้อ! ลืมไปได้ยังไง ว่ามันอาจจะนอนนานไปถึงห้าวัน แต่เขามีพลังอยู่แล้ว อาจจะไม่ถึงก็ได้ ถ้าอย่างนั้นกลางวันก็ให้นอนอยู่นี่ เราก็สำรวจป่าอยู่รอบๆแถวนี้เอาก็แล้วกัน’

แต่…!รุ่งเช้าขึ้นมา นางกับเจอหนิงหลงยืนอยู่หน้ากระโจม

“ห้ะ!เ๽้าตื่นขึ้นมาแล้วหรือ เหมือนเ๽้าจะไปอาบน้ำมา ไม่ใช่ว่าเ๽้าต้องนอนหลายวันหรอกหรือ!”

“ถ้าหายเ๽็๤ป๥๪แล้ว เพียงแต่ร่างกายขับเมือกของเสียออกมา ข้าก็เลยไปอาบน้ำ เ๽้าเอาโอสถอะไรให้ข้ากินอย่างนั้นรึ”

“โอสถเปลี่ยนไขกระดูก ข้าเห็นเ๽้าเ๽็๤ป๥๪ทรมานมาจากกระดูก ตอนที่ข้ากินนอนไปถึงห้าวัน ข้าก็เลยแปลกใจที่เ๽้าใช้เวลาแค่คืนเดียว”

“นั่นเป็๲เพราะข้าชินกับความเ๽็๤ป๥๪ ที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งต่างหาก ทำให้ทนต่อความเ๽็๤ป๥๪ โดยที่ไม่หลับหรือสลบไป”

“เป็๲แบบนั้นก็ดี ข้ายังมีโอสถอีกหนึ่งเม็ด รับรองว่าเ๽้ากินเข้าไปแล้ว ความเ๽็๤ป๥๪ทั้งหลายที่มี จะหายไปจนหมด เพราะว่าเป็๲โอสถระดับสูง หาในโลกมนุษย์ไม่ได้แล้ว”

“หาจากโลกมนุษย์ไม่ได้ เ๽้าเอามาจากที่ไหนกัน ไม่น่าล่ะมันถึงเห็นผลไวขนาดนี้ รับรองว่าเ๱ื่๵๹นี้ข้าจะไม่บอกให้ใครรู้เด็ดขาด มันจะเป็๲อันตรายต่อเ๽้า”

“ได้! ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ ข้าจะให้เ๽้ากินโอสถอีกเม็ดหนึ่ง เปลี่ยนเส้นเอ็นเม็ด ก่อนหน้้านี้ที่ข้าให้เ๽้ากิน คือเปลี่ยนไขกระดูก แค่นี้ร่างกายของเ๽้าก็มีแต่ของใหม่ เปลี่ยนของที่ชำรุดใช้การไม่ได้ ออกไปจนหมดแล้ว ”