“เสียดายจัง… มาถึงช้าไปหน่อย นี่ใกล้ค่ำแล้วพวกกูคงอยู่ได้ไม่นาน”

    อีกคนที่ชื่อ ‘หมี’ กล่าว

        “ตอนนี้เย็นมากแล้ว… ฝนครึ้มเหมือนจะตกแล้วว่ะ พวกมึงนอนค้างคืนที่นี่ก็ได้นะ”

        ชาติชักชวนเพื่อนๆ ห่วงว่าการขับรถกลับตอนค่ำนั้นอันตรายนัก สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยกับเส้นทางระหว่างหุบเขาอันคดเคี้ยว

        “จะรบกวนหรือเปล่า… ”

        เพื่อนชื่อ ‘คมน์’ กล่าวด้วยท่าทางเกรงใจ

        “ในบ้านมีห้องว่าง… นานๆ พวกมึงจะมาโว้ย… โอกาสดีแบบนี้ใช่ว่าจะมีบ่อยๆ คืนนี้กูนึกอยากชนแก้วกันให้หายอยาก”

        ชาติกล่าวอย่างนึกครึ้มอกครึ้มใจ เหมือนคนเหงาที่ได้เจอเพื่อนเก่า อาจเป็๞เพราะว่ายังไม่เคยมีเพื่อนๆ คนไหนแวะมาหาเลยสักครั้ง นับ๻ั้๫แ๻่ชาติได้รับอุบัติเหตุจนต้องพาเมียกลับมาอยู่บ้านนอก ตอนนั้นสายบัวกำลังตั้งท้องได้สองเดือน

        “ว่าแต่มึงดื่มไหวนะโว้ย”

        คมน์ถามเพื่อน

        “ไหวสิวะไอ้เหี้ย… กูพิการขา… แต่ไม่ได้พิการใจนะโว้ย”

        สรรพนามเก่าๆ ที่คุ้นเคยใช้เรียกขาน คำพูดจาสนิทสนมไปจนถึงหยาบโลนของหมู่เพื่อนถูกขุดขึ้นมาใช้อีกครั้ง ชาติตอบเพื่อนอย่างมีอารมณ์ขัน

    นี่แหละนิสัยของชาติที่เพื่อนๆ รู้จักดี ชาติชอบสนุกสนานเฮฮา พูดจาเสียงดัง คำพูดที่ได้ยินเรียกเสียงหัวเราะดังลั่นไปทั้งบ้าน ก่อนที่วงเหล้าเล็กๆ จะถูกเนรมิตขึ้นที่ม้าหินอ่อนภายใต้ต้นมะม่วงหลังครัว

        “มึงมีลูกกี่คนแล้ววะชาติ… ”

        คมน์ถามด้วยความสงสัย…

    อย่าว่าสัปดน แต่มันอดไม่ได้จริงๆ ที่จะเหลือบมองไปทรวงอกของแม่ลูกอ่อน

    คมน์นึกอิจฉาชาติที่ได้เมียสวยหยาดบาดใจเช่นนี้ ทรวดทรงสุดอะร้าอร่าม… จะมองตรงไหนก็งดงามไม่มีที่ติ ทำเอาใจเต้นระทึก มันนึกเปรียบผู้หญิงคนนี้เหมือนดอกไม้งามที่โดนเก็บซ่อนเอาไว้ในป่าลึก

        ‘โอ้ว… ’