“วันนี้น้าเดือนยังต้องไปทำงานอีกหรือครับ… ”

    พิงค์ถามด้วยความสงสัย เพราะได้ยินเดือนวาดบอกว่าหล่อนลาออกจากงานแล้วนี่นา

    ทุกวันนี้เดือนวาดทำงานเป็๲นักร้องกลางคืนอยู่ที่ร้านอาหารกึ่งบาร์เบียร์แห่งหนึ่ง

    “วันนี้น้าทำงานวันสุดท้ายแล้วจ้ะพิงค์… ”

    เดือนวาดตอบคำถามที่พิงค์สงสัย…

    ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากประตูบ้านเพื่อมาโบกเรียกรถแท็กซี่อย่างที่เคยทำเป็๞ประจำทุกค่ำคืนเมื่อใกล้ถึงเวลาทำงาน ก็คือการร้องเพลงที่จะเริ่มในตอนสองทุ่ม ยาวไปจนถึงเที่ยงคืนซึ่งเป็๞เวลาร้านปิด

    ด้วยสายตาเห็นห่วง…

    พิงค์มองตามรถแท็กซี่สีเขียวสลับเหลืองที่โฉบเข้ามาจอดข้างทาง รับเดือนวาดไปส่งยังร้านอาหารซึ่งเป็๲ที่ทำงานของหล่อน

    ถ้าเลือกได้…

    พิงค์ไม่เคยอยากให้เดือนวาดต้องออกไปทำงานกลางคืน เพราะว่าอาชีพเต้นกินรำกินที่ต้องอวดเรือนร่างอยู่ท่ามกลางบรรดาอาเสี่ยกระหายกามทั้งหลาย

    ที่ผ่านมาเคยเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดมาแล้วหลายครั้ง เมื่อลูกค้าจอมหื่นบางรายเมามากจนขาดสติ ห้ามใจไม่ไหวพยายามลวนลามหล่อน แต่โชคดีที่เดือนวาดรอดมาได้ตลอด

        พิงค์นึกสงสารเดือนวาด…

    อดไม่ได้ที่จะเปรียบความงามของหล่อนกับดอกไม้งามที่ต้องกลายเป็๞ดอกไม้ราตรี ทุกค่ำคืนต้องเบ่งบานอยู่ท่ามกลางแสงสีของราตรีกาลอันหม่นมัว

    ถ้าเลือกได้...

    พิงค์ไม่อยากให้ดอกไม้งามดอกนี้ต้องมาเบ่งบานอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าเคล้าควันบุหรี่ รายล้อมไปด้วยหมู่ภมรซึ่งล้วนเป็๞ชายชาตรีมากหน้าหลายตา เห็นแล้วพิงค์ยิ่งรู้สึกเป็๞ห่วงเดือนวาดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

    ในเวลาต่อมา

    ขณะที่เดือนวาดกำลังยืนอยู่บนเวที เป็๲เพลงสุดท้ายที่ต้องร้องก่อนจะเลิกงาน

    แต่แล้วจู่ๆ ก็มีผู้ชายร่างท้วมใหญ่มาดอาเสี่ยคนหนึ่งเดินเข้ามาทรุดกายลงนั่งภายในร้าน

    “สวัสดีค่ะเสี่ยพจน์… ”