“ป่ะค่ะ คนสวยแต่งตัวกัน” พี่สาวประเภทสองหันมาบอกฉัน เธอพาฉันเดินออกมาอีกห้องหนึ่งซึ่งหน้าจะเป็๲ห้องไว้สำหรับแต่งตัว ฉันเปลี่ยนชุดเสร็จก็มานั่งแต่งหน้ากับพี่สาวประเภทสองแล้วก็สาวน้อยที่ฉันเจอเมื่อตอนมาถึงที่นี้

“นี่เรานะชื่ออะไร พี่ยังมีรู้ชื่อเราเลย” ฉันหันไปถามสาวน้อยคนสวย

“ของขวัญค่ะ” เธอหันมาตอบพร้อมกับยิ้มหวานมาให้

“ชื่อน่ารักจัง” ชื่อน่ารักจริงๆ

“ลูกสาวพี่เองแหละ ปั้นมากับมือ เขาเป็๲บิวตี้บล็อกเกอร์ด้วยนะ มาคอยเป็๲ลูกมือพี่หาวิชาเพิ่มเติม เด็กคนนี้ขยันดีนะ” พี่ช่างแต่งหน้าเล่าให้ฟัง

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่า ชมของขวัญจนตัวจะลอยแล้วนะ” ของขวัญบอกพร้อมกับขำ

“จ้า คุณลูกสาว” พี่ช่างแต่งหน้าตอบ ฉันรู้สึกถูกชะตาเด็กคนนี้จังเลยเหะ

“หน้าใสมากเลยค่ะ น้องไลลา” ช่างแต่งหน้าออกปากชม ฉันยิ้มตอบ

“เนี้ย...รู้อะไรไหม เ๽้าของแบรนด์นะ เขาเจาะจงมากเลยนะว่าต้องเป็๲เราเท่านั้นนะ” พี่ช่างแต่งหน้าบอก

“หรอค่ะ” ฉันหลับตาลงเพื่อให้ช่างแต่งกรีดตาได้สะดวก

“บอสของพวกพี่เนี้ยก็เป็๲เพื่อนกับเ๽้าของแบรนด์นั่นแหละแล้วก็เป็๲หุ้นส่วนกันด้วย เห็นว่าวันนี้จะเข้ามาดูเราถ่ายด้วยนะ” ใครกันนะรู้จักฉันด้วยหรอ.. ไม่ได้ดังขนาดนั้นซะหน่อย

“เอาล่ะเรามาเริ่มถ่ายกันเถอะ” เสียงพี่ตากล้องบอก

ทุกคนต่างทำงานกันอย่างขันแข็ง ฉันโพสต์ท่าทางอย่างมืออาชีพ ใช้เวลาสามชั่วโมงกว่าก็ถ่ายเสร็จ

“สวยมาครับ เอาล่ะเก็บของได้ ไลลาอยากดูรูปตัวเองหน่อยไหม” พี่ตากล้องถาม

“ค่ะ” ฉันเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างพี่ตากล้อง ว๊าว...รูปสวยมาเลยดูเป็๲ธรรมชาติมากอ่ะ

“สวยมากเลยนะ โพสต์ท่าเก่งนะเราเนี้ย” พี่ตากล้องออกปากชม

“ขอบคุณค่ะ ก็เพราะได้ตากล้องมืออาชีพนี้ล่ะคะรูปถึงออกมาดี” ฉันก็ชมเขากลับเหมือนกัน

“เป็๞ไงกันบ้างทุกคน โอเครดีไหม” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นอยู่ด้านหลัง

“โอเครครับบอส น้องไลลามืออาชีพมากเลยครับ” ฉันหันไปมองพร้อมกับยกมือไหว้บอสของพวกเขา บอสก็เดินมาอยู่ด้านหลังฉันกับพี่ตากล้องเพื่อมาดูรูปกับพวกเรา

“ถ่ายเสร็จกันแล้วใช่ไหม” แล้วก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น

พอได้ยินเสียงนั้น ใจฉันก็หล่นวูบ รู้สึกเหมือนมีใครมากดปุ่ม stop ร่างกายฉันไว้ เสียงนั้นฉันจำได้ดีไม่มีวันลืมหรือมันไม่เคยลืมเลยต่างหาก มิโน่ ฉันไม่กล้าหันหลังกลับไปมองด้วยซ้ำ ทำไมนะ โลกมันชั่งกลมเหลือเกิน ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าเขามายืนอยู่ด้านหลังฉันแล้ว ก็เพราะกลิ่นตัวของเขาที่ไม่ใช่มาจากน้ำหอมฉันจำมันได้ดี

“สบายดีรึเปล่าไลลา” เขาถาม ฉันรู้สึกเหมือนว่าทั้งสูตดิโอดูเงียบลงเพื่อฟังฉันกับเขายังงั้นแหละ

“สบายดี” ฉันจำต้องหันหน้าไปคุยกับเขา เพราะไม่อยากเสียมารยาท มิโน่ เขายังดูดีรึอาจจะดูดีกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำ จู่ๆ ใจฉันก็เต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ นี่อย่าบอกนะว่าฉันหวั่นไหวกับใบหน้าคมเข้มที่เอาแต่จ้องหน้าฉันพร้อมกับอมยิ้มกรุ้มกริ่ม บ้าชะมัด ฉันเผลอยิ้มตอบอย่างไม่รู้ตัว

“ไปกินข้าวกันไหม” อยู่ดีๆ เขาก็ชวนไปกินข้าวซะงั้น เอาไงดี

“เออ..” ฉันใบ้รับประทานไปชั่วขณะ แล้วก็มีเสียงบอสพูดขึ้น

“ไปด้วยกันนะไลลา ไปกันหมดนี้แหละ” เสียงพี่ๆ ทีมงานพากันเฮยกใหญ่

“ค่ะ” เผลอตกลงไปซะงั้น อยากตบปากตัวเองชะมัด

มิโน่แอบยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนล้อเลียนฉันเลย ทำให้ฉันนึกถึงภาพในวันวานที่เขาชอบทำอยู่บ่อยๆ ไม่เคยออกไปจากใจเลยนะ

เฮ้อออ..ไลลาเอ้ย