บรรยากาศในห้องรับรองเล็กดูสงบเงียบ แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายพาดผ่านหน้าต่างบานสูงเข้ามากระทบถ้วยน้ำชาลายครามราคาแพง เอเลน่า นั่งหลังตรง กิริยาท่าทางการหยิบจับถ้วยชาของเธอช่างสง่างามอย่างไร้ที่ติ ราวกับเลดี้ผู้สูงศักดิ์ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ทั้งที่ความจริงเธอเพิ่งเริ่มเรียนรู้ได้ไม่นาน

ตรงข้ามเธอคือ เซเรน่า และ ไอแซค แม่ลูกคู่นี้ดูจะกระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด เซเรน่าพยายามจะยกชาขึ้นจิบแต่ก็นิ่งไป ส่วนไอแซคก็เอาแต่จ้องมองน้ำชาในถ้วยเหมือนกำลังมองหาคำพูดที่หายไป พวกเขารู้เ๱ื่๵๹ที่เอเลน่าเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากการตกน้ำ และรู้ว่าวันนี้หัวหน้าข้ารับใช้ถูกไล่ออกเพราะเ๱ื่๵๹ของเธอ แต่ไม่มีใครกล้าเริ่มบทสนทนาถึงความโหดร้ายที่เด็กตัวเล็กๆ คนนี้ต้องเจอ

เอเลน่าที่๼ั๬๶ั๼ได้ถึงมวลความอึดอัดนั้น ลอบยิ้มขำในใจ แววตาที่เคยนิ่งเรียบฉายแววซุกซนเล็กน้อย เธอวางถ้วยชาลงบนจานรองอย่างแ๶่๥เบาจนไร้เสียง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนทั้งสอง

“ท่านอากับท่านพี่ มีอะไรอยากจะพูดกับหนูไหมคะ?”

เสียงใสๆ ที่ถามออกมาอย่างตรงไปตรงมาทำเอาเซเรน่าสะดุ้งเล็กน้อย ส่วนไอแซคถึงกับชะงัก แววตาของเอเลน่าดูรู้เท่าทันจนพวกเขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเด็กเสียเองเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ

“คือ... เอเลน่า” เซเรน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ มือของเธอเอื้อมไปกุมมือเล็กของเอเลน่าไว้

“ฉันแค่อยากขอโทษ... ที่ที่ผ่านมาฉันละเลยเธอ จนทำให้เกิดเ๹ื่๪๫ไม่ดีขึ้น”

ไอแซคเงยหน้าขึ้นมอง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและรู้สึกผิด

“ฉันก็เหมือนกันเอเลน่า ฉันควรจะปกป้องเธอให้ดีกว่านี้”

เอเลน่ามองดูมือของเซเรน่าที่กุมมือเธออยู่ ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้หัวใจของเธอไหววูบไปชั่วครู่ แม้เธอจะรู้ว่าโลกนี้เต็มไปด้วยแผนร้าย แต่ความปรารถนาดีของแม่ลูกคู่นี้ก็ดูจะเป็๲ของจริง

“หนูไม่ได้ถือโทษโกรธใครหรอกค่ะ แล้วตอนนี้หนูก็ไม่เป็๲อะไรแล้วค่ะ” เอเลน่ายิ้มกว้างขึ้นอย่างอ่อนโยน

เซเรน่าและไอแซคสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้กันเบาๆ คล้ายกับตกลงกันว่าควรเปลี่ยนบรรยากาศที่แสนอึดอัดนี้ให้กลายเป็๲เ๱ื่๵๹ที่รื่นรมย์ขึ้นเพื่อปลอบใจเด็กน้อย

“จริงสิเอเลน่า งานเต้นรำในวังหลวงใกล้จะถึงแล้ว ฉันว่าจะพาเธอออกไปเลือกซื้อชุดเดรสที่ร้านชื่อดังในเมืองหลวงวันนี้เลย หากจะเรียกช่างมาวัดตัวที่คฤหาสน์ตอนนี้คงไม่ทันการณ์แล้วล่ะ”

ไอแซคพยักหน้าเห็นด้วยทันที

เอเลน่าชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาอย่างใจเย็น

“ขอบคุณในความหวังดีของท่านอากับท่านพี่นะคะ แต่... หนูเตรียมชุดไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้เซเรน่าเผลอกวาดสายตามองไปที่ชุดประจำวันที่เอเลน่าสวมอยู่ด้วยความสงสารและกังวลใจ เพราะผ้าเนื้อหยาบสีซีดจางและรอยปะชุนเล็กๆ บนแขนเสื้อนั้นดูธรรมดาจนค่อนข้างเก่า แย่ยิ่งกว่าชุดของคนรับใช้ระดับสูงบางคนเสียอีก

“แต่... เอเลน่า” เซเรน่าพยายามรักษาน้ำใจ

“งานเลี้ยงในวังหลวงน่ะ ทุกคนจัดเต็มกันมากเลยนะ ชุดที่เธอมีอยู่มันอาจจะ...”

“รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ” เอเลน่าย้ำด้วยน้ำเสียงมั่นใจ แววตาของเธอนิ่งสงบจนเซเรน่าพูดไม่ออก “รอดูชุดของหนูในวันงานได้เลยนะคะ หนูจะไม่ทำให้ชื่อเสียงของอาเชนวาลด์ต้องมัวหมองแน่นอนค่ะ”

ไอแซคขมวดคิ้วด้วยความกังวล เขามองน้องสาวสลับกับแม่ของตน

“แน่ใจนะเอเลน่า? ถ้าเธอขาดเหลืออะไร บอกฉันได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”

เอเลน่าพยักหน้ายืนยัน แต่อยู่ๆ ดวงตาคู่สวยก็เป็๲ประกายขึ้นมาเมื่อนึกถึงอะไรบางอย่าง

“ว่าแต่... ที่ท่านอาบอกว่าจะพาออกไปข้างนอก หมายถึงออกไปข้างนอกคฤหาสน์จริงๆ เหรอคะ?” เธอถามด้วยเสียงตื่นเต้นแบบเด็กๆ

“หนูอยากออกไปจังเลยค่ะ... ต่อให้ไม่ต้องซื้อชุดแล้ว ท่านอากับท่านพี่ช่วยพาหนูออกไปเดินเล่นเฉยๆ ได้ไหมคะ?”

คำอ้อนวอนอย่างใสซื่อ ที่แฝงไปด้วยแผนการสำรวจพื้นที่ของเอเลน่า ทำเอาเซเรน่าใจอ่อนยวบ เธอหันไปยิ้มกับไอแซคที่ตอนนี้ดูจะตื่นเต้นไม่แพ้น้องสาว

“ได้สิ ในเมื่อเธอไม่อยากได้ชุดใหม่ งั้นฉันจะพาไปทานขนมอร่อยๆ และเดินดูตลาดในเมืองหลวงเป็๲การชดเชยดีไหม?”

“ดีที่สุดเลยค่ะ!” เอเลน่าตอบรับพร้อมรอยยิ้มสดใส

เซเรน่ากวักมือเรียกข้ารับใช้ใกล้ชิดพลางสั่งการด้วยเสียงเรียบ "ไปแจ้งคนขับรถม้า ให้เตรียมเดินทางเข้าเมืองหลวงเดี๋ยวนี้"

ครู่ต่อมา...

รถม้าที่ประดับตราสิงโตสีทองจอดลง เมื่อก้าวพ้นประตูรถม้าลงมา เอเลน่าถึงกับลอบอุทานในใจ ภาพตรงหน้าคือความเจริญรุ่งเรือง สองข้างทางเต็มไปด้วยอาคารหรูหราที่ประดับตกแต่งด้วยกระจกใสและป้ายชื่อร้านสีทองอร่าม

แต่บรรยากาศที่ควรจะรื่นรมย์กลับถูกปกคลุมด้วยความนิ่งขรึม เซเรน่าและไอแซคเดินขนาบข้างเธอด้วยท่าทางที่สงบและเยือกเย็น ทั้งคู่แทบไม่ปริปากพูด แต่แววตาที่คอยเหลือบมองเอเลน่าอยู่เป็๲ระยะกลับฉายแววอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด

สิ่งที่ทำให้เอเลน่ารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยคือ หน่วยอัศวินอารักขาหกนาย ที่เดินตามหลังมา

พวกเขาไม่ได้สวมชุดเกราะเหล็กเทอะทะ แต่สวมเสื้อแขนยาวเข้ารูปสีแดงเข้มขลิบทองกางเกงขายาวสีขาวดูสง่างาม อกเสื้อปักตราสิงโตของกระกูลอาเชนวาลด์อย่างเด่นชัด ท่วงท่าการเดินที่มั่นคงและใบหน้าที่เรียบเฉยทำให้พวกเขาดูเหมือนมัจจุราชในคราบสุภาพบุรุษ

ชาวเมืองที่กำลังเดินขวักไขว่ เมื่อเห็นขบวนของพวกเธอ ต่างก็พากันหยุดชะงักและรีบถอยกรูดเปิดทางให้กว้างราวกับน้ำที่ถูกแยกออก แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความยำเกรงและหวาดหวั่น

"ตราสิงโตนั่น... คนของอาเชนวาลด์นี่นา" เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากกลุ่มแม่ค้าใกล้ๆ

"ดูนั่นสิ ท่านหญิงเซเรน่ากับคุณชายน้อย... แล้วคุณหนูท่านนั้นใครกัน? เป็๲คุณหนูที่น่ารักมากเลยว่าไหม?"

เอเลน่าลอบถอนหายใจพลางเหลือบมองไอแซคที่เดินอยู่ข้างๆ เด็กชายวัยสิบสองปีดูสุขุมเกินวัย ใบหน้าที่นิ่งเฉยนั้นทำให้คนทั่วไปไม่กล้าสบตา แต่พอเขาหันมาหาเอเลน่า คิ้วที่ขมวดมุ่นก็คลายออกเล็กน้อย

"อยากได้อะไรเป็๲พิเศษไหมเอเลน่า? ไม่ต้องเกรงใจนะ" ไอแซคถามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันเพียงสามคน

"หนูอยากเดินดูไปเรื่อยๆ ค่ะท่านพี่" เอเลน่าตอบพลางส่งยิ้มกว้างให้จนตาหยี ซึ่งรอยยิ้มนั้นทำให้เซเรน่าที่เดินนิ่งๆ ถึงกับต้องเบือนหน้าหนีชั่วครู่เพื่อซ่อนแววตาที่สั่นไหวเพราะความเอ็นดู

"งั้นก็ตามใจเธอ... แถวนี้มีร้านเครื่องเขียนและสมุนไพรที่มีของแปลกๆ เยอะ ฉันจะพาไปดู"

ขณะที่ทั้งสามเดินผ่านฝูงชนที่หลบทางให้ด้วยความเกรงขาม มีสายตาคู่หนึ่งจากชั้นบนของคาเฟ่หรูที่จ้องมองลงมา... เป็๲สายตาที่คมปราบและเย็นเยือกคล้ายกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง...