หลายวันผ่านไปนับแต่แม่ทัพฉินเทียนหงล้มป่วย จวนฉินเคยเอิกเกริกดั่งท้องพระโรงก็กลับเงียบงันดั่งเรือนร้าง เสียงฝีเท้าบ่าวไพร่เบาลงเสียงกระซิบเบาบางทุกคนก้มหน้าเดินราวเกรงว่าลมหายใจของตนจะเป็นภาระของผู้ป่วยที่เคยยิ่งใหญ่แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความสงสารเริ่มจ...